Over deze vrijdag

We zijn weer vroeg op. Voor zevenen begint het ochtendgloren al (de zon komt om kwart over zeven op) en het licht in de kamer zal er wel voor zorgen dat we wakker worden. Rick gaat naar beneden en ik blijf nog even liggen.

Dan maak ik zoals iedere vrijdag de ontbijtspullen op. Het is altijd weer een lekker bord vol paddenstoelen en spinazie. Terwijl ik het eet zie ik de vogels ook ontbijten. Meneer Cardinaal is altijd een van de vroegste. 

Terwijl Rick zich klaarmaakt voor de dag trap ik op mijn elliptische machine. Gelukkig doet dat geen pijn en dan mag het van de dokter. Ik moet er niet aan denken helemaal niet te kunnen sporten. 

Rick en ik gaan op pad en nog steeds is men bezig met uitgraven. In het centrum van Vienna hebben ze zelfs het grote geschut tevoorschijn gehaald om de stoepen sneeuw- en ijsvrij te maken. Het is hoogst ongewoon om vijf dagen na een winterstorm de stoepen nog niet helemaal schoon te hebben. 

Sneeuwpoppen zijn onmogelijk, maar sneeuwijsmannetjes kan wel

Als we met onze koffies de oprit weer oprijden zien we een flinke ijspegel van het garagedak hangen. Rick slaat hem weg, want hij kan de goot beschadigen. Ook vandaag blijft het vriezen en na een korte periode boven nul volgende week zie ik ook weer temperaturen onder nul overdag. Dit is een heel lange kouperiode!

Om elf uur heb ik met Phuong afgesproken om mijn nagels te laten doen. De afgelopen tijd breekt er telkens een, dit keer mijn wijsvinger. Phuong denkt dat het door het droge winterweer komt. 

Als nagellak kies ik toepasselijk de DND kleur "Snow Way!". Ik heb holografische sneeuwvlok stickertjes, die ik er thuis opplak. Het is subtiel, maar ik vind het weer eens wat anders. 

Rick is intussen zout voor de oprit gaan kopen. Het is geen doen om het ijs allemaal eraf te hakken. Hopelijk doet dit zijn werk en het is niet slecht voor het milieu, iets wat ik heel belangrijk vind. 

Mijn lunch is tegenwoordig iedere dag hetzelfde. Alleen de vis wissel ik af tussen gerookte tonijn en gerookte zalm. Ondanks dat de kefir met bevroren wilde bosbessen heel koud is smul ik er iedere dag van. 

En dan moet het ijs om mijn knie. Ik krijg het vandaag al maar niet warm en dat ijzige helpt daar niet bij. Het helpt wel met de pijn dus het moet. Ik heb een tweede gelijswikkel gekocht, zodat ik het twee keer per dag kan doen. 

Nadat ik mijn heel leuke boek uit heb gelezen lummel ik maar wat aan. Dit weer maakt me stir crazy, zoals ze dat hier zo mooi zeggen. Ik wil heel graag naar de National Gallery of Art in Washington, maar ik moet mijn knie nu echt even ontzien. 

Gisteravond las ik over een nieuw Afghaans restaurant in Great Falls. Dat gaan we uitproberen. We zijn de eerste gasten en de eigenaar begroet ons allervriendelijkst. 

We beginnen met aushak en muntoo als voorafje, een soort Afghaanse ravioli, heerlijk! Dan kies ik de zalm met spinazie, pompoen en een yoghurt en tomatensaus. Het is een enorm bord en ik krijg het niet leeg, maar het is wel zo lekker! Rick is ook zeer tevreden met zijn lamsgerecht. 

Aan het einde van de maaltijd vraag ik de eigenaar of ik het bord boven de deur correct lees. Ik merk dat ik de Arabische letters echt doorheb en inderdaad klinkt het zoals ik het lees. Ik heb alleen geen idee wat er staat en hij vertaalt het voor ons. Ik vind het toch wel erg leuk dat ik het Arabische alfabet kan ontcijferen. 

Als nieuwe klanten krijgen we een zeer smakelijk amandel en pistache pudding als toetje. Dit restaurant gaan we zeker vaker bezoeken. Ik weet al dat ik dan het kipgerecht met champignons zal bestellen. 

De kaarsen en feeenlichtjes gaan aan en ik wens iedereen een heel fijn weekend!

Onze bevroren toendra

 

Over een bezoek aan de orthopeed

Het enige wat wel fijn is van de koude nachten is dat ik heerlijk slaap. Mijn slaapscores van Fitbit zijn telkens in de 90, beter kan niet. We zijn vroeg vanochtend en al om tien voor zeven beneden.

De zon schijnt en je zou niet denken dat het 11 graden vriest. Ik smul weer van mijn ontbijt en daarna trap ik op de elliptische machine tot Rick klaar is om naar Starbucks te gaan. Er zijn nog steeds mensen bezig met uitgraven en heel wat auto's kunnen nog nergens heen. 

Ook vandaag ga ik voor de Americano, lekker warme koffie. Thuis loop ik rond ons plein om toch wat buitenlucht te krijgen. Zelfs gedurende dat korte stukje zijn mijn handen en voeten bevroren ondanks handschoenen en gevoerde laarzen. Het is echt koud!

Na nog wat cardio en de trilplaat voor tien minuten maak ik me klaar om naar Sharon te gaan. De brandende pijn in mijn knie is het ergst als ik de trap op en vooral af moet lopen. Sharon heeft oefeningen, die mijn knieen ontzien en vooral veel stretch oefeningen. 

Stapels ijs overal doen me aan van die torentjes met stenen denken

Na mijn Duolingo lessen kleed ik me warm aan. Ik ben blij met mijn met fleece gelijnde broeken en warme truien. Ondanks dat de verwarming de hele dag aanstaat heb ik het toch koud. 

Om twaalf uur belt Judith voor onze virtuele lunch. Deze stamt ook nog uit de coronatijd. Het lukt niet iedere week, maar we proberen het wel. Het is iedere keer weer gezellig en het uur vliegt voorbij. 

Dan is het tijd om naar de orthopeed te gaan. Rick moet wat boodschappen doen en aangezien we op het moment zijn auto niet gebruiken brengt hij me naar de dokter. Daar ben ik al heel snel aan de beurt.

Eerst wordt er een roentgenfoto van mijn knie gemaakt. Dat is fijn, want dat is nog nooit gebeurd. Zoals ik verwachtte is er niets op te zien, ik heb zelfs geen artrose. Dat is goed om te weten. 

Dr. Meghpara ziet meteen aan waar de pijn is dat het mijn IT band is. De aandoening heeft IT Band Syndroom en dat had zelf ook al geconstateerd met behulp van Google. Ik krijg er een ontstekingsremmer voor en moet doorgaan met ijstherapie. Gelukkig mag ik wel op mijn elliptische machine cardio blijven doen anders zou het helemaal een fibromyalgie ramp worden.

Fysiotherapie is ook nodig en ik ga meteen naar beneden om afspraken daarvoor te maken. Ik hoop dat deze fysiotherapeuten beter gaan helpen dan degene, die ik vorig jaar had. Ik hoop zo iemand te vinden, die ook de heuppijnen e.d. aan kan pakken. 

Rick komt me weer ophalen en thuis ga ik braaf met een ijscompres op mijn knie zitten. Dat is niet mijn favoriete gevoel nu ik het sowieso al telkens koud heb, maar het helpt wel met de pijn. Wat ben ik blij dat dit nu is en niet in de lente of zomer! Hopelijk is het tegen die tijd een stuk beter. 

Door dit alles heb ik een enorme pijnaanval. We hebben happy hour met Christine en Chuck en bijna wil ik het afzeggen. Ik word er zo moedeloos van en dan ben ik niet zo spraakzaam. Maar we doen het toch en het is natuurlijk weer heel gezellig.

Rick gaat ons avondeten halen. Hij heeft taco's en ik Nepalees eten van Royal Nepal Bistro. Dat vind ik heerlijk met dit koude weer. Ze geven er hun speciale linzensoep bij, daar zou ik wel liters van op kunnen. 

Alle lichtjes gaan aan en ik ga onder een deken op mijn luie stoel. Morgen is het alweer vrijdag, deze week is omgevlogen en toch ook weer niet. 

 

Over bellen bevriezen en de kapper

Als we beneden komen roept Rick uit dat onze oprit weer versperd is! Een sneeuwschuiver is langsgekomen en heeft alles voor onze oprit geschoven. Dat is niet cool! Rick moet daar dus weer aan werken.

Maar eerst eten we een warm ontbijt. Terwijl ik het mijne sta te koken hoor ik buiten een cardinaaltje zingen. Dat is voor mij altijd een teken dat de lente in aantocht is en dit winterse weer ooit voorbij zal zijn. 

We gaan erop uit en rijden tussen de sneeuw- en ijsheuvels door naar het centrum. Daar pinnen we geld en rijden dan door de drive thru van Starbucks. Ik heb nog steeds geen zin in koude koffie en hun Americano is weer erg lekker. 

Bij de Giant hebben we een aantal dingen nodig en dan gaan we bij de Shilla Bakery kijken of ze eindelijk tofu snacks hebben. Dat is helaas niet het geval. De aanvoer van goederen zal ook wel ontregeld zijn door het winterse weer overal. 

Rick gaat aan het werk en ik probeer weer bellen te laten bevriezen. Dat gaat vandaag een stuk beter dan gisteren. Er zijn bloemen te zien. Helaas staat er een briesje waardoor de bel knapt. 

Bij de buren lekt het smeltwater van het dak op een van hun planten naast het hus. Dat veroorzaakt mooie ijsafzettingen. Het is waarschijnlijk niet goed voor de planten. Rick hakt er intussen weer op los op onze oprit. 

Na mijn cardio maak ik de slow cooker maaltijd en fris me dan op om naar de kapper te gaan. Mona knipt mijn haar bij en Carmen verft het. Na zo'n anderhalf uur zie ik er weer keurig uit. Als ik thuis de oprit oprijd valt me de enorme berg met ijs en sneeuw voor ons huis op. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor dat gesmolten is. 

De schoonmaakploeg komt vanmiddag en ik maak snel lunch. Het lukt me net niet die op te eten voor ze het huis binnenkomen. Ik voel me helemaal niet lekker en besluit op de bank te blijven lezen, terwijl ze bezig zijn. Meestal ga ik ergens heen, maar daar heb ik geen puf voor. 

Ook de vogels hebben het koud. Vooral de Bluebirds zien eruit als kleine wattenbolletjes. Ze zijn heel blij met het eten, want het vogelhuisje wordt enorm druk bezocht. Morgen moet ik het alweer bijvullen!

Vanavond eten we Toscaanse kip uit de Crockpot. Het is kip met zongedroogde tomaatjes, olijven en spinazie in een creme saus. Het is ontzettend lekker en een van mijn favorieten waarvan ik het bestaan was vergeten. Die maken we dus vaker deze winter. 

Het blijft maar koud en wordt zelfs nog wat kouder. Pas midden volgende week wordt het "warmer". Ik ga maar een serie kijken. 

Over een ijzige dag

Midden in de nacht, volgens de buurvrouw om vier uur, is ons plein schoongemaakt. Of althans in die zin dat erop gereden kan worden, want het is nog flink ijzig. We zitten in ieder geval niet meer vast. 

De zon schijnt, maar het vriest vijftien graden. Koud genoeg dus om zeepbellen te laten bevriezen. Na mijn ontbijt doe ik een eerste poging, maar die lukt niet zo goed. Ik had gelezen dat glycerine helpt om ijsbloemen te laten vormen, maar dat gebeurt alleen onderaan de bellen. Achteraf gezien heb ik misschien niet lang genoeg gewacht. Morgen ga ik nog een poging doen. 

Op het vogelhuisje is het een drukte van jewelste en er is nogal eens ruzie. Die filmpjes vind ik het grappigst. De bovenste is een blauwe gaai en de onderste een roodbuikspecht. Die laatste kijkt altijd omhoog alsof hij bang is van boven aangevallen te worden. 

Nu we onze straat uit kunnen gaan we eens kijken hoe Vienna eruit ziet. Ons einddoel is natuurlijk Starbucks. Onderweg zien we een man met een pikhouweel aan de gang om zijn oprit ijsvrij te maken en dat brengt Rick op een idee. 

Ook vandaag heb ik een lekker warme Americano in plaats van mijn nitro brew. Als ik op de oprit uit de auto stap maak ik wat foto's en ga dan naar binnen. Daar doe ik mijn cardio en trilplaat. Het brandende gevoel in mijn knie is er nog steeds en ik maak een afspraak met de orthopedist voor donderdag. 

Als ik daarmee klaar ben kijk ik naar buiten en zie Rick met een pikhouweel het ijs van onze stoep hakken. Het zijn flinke brokken. Ondanks dat Rick zondag gedurende de dag de stoep schoon heeft gehouden is er zondagnacht nog zoveel gevallen. 

Voor mij is de kou helemaal niets en ik kleed me in de warmste kleding die ik heb. Ik doe mijn Duolingo lessen en werk aan de puzzel. De ochtend gaat zo snel voorbij. 

We eten onze lunch en dan maak ik de crockpotmaaltijd voor vanavond. Terwijl ik daaraan bezig ben bedenk ik me dat een heet bad wel erg goed klinkt. Zo gezegd zo gedaan en ik badder een uurtje in Epsom zout. 

Het helpt wat met de pijnen en alles is meegenomen. Op dagen als deze voel ik me bijna ziek omdat niets me echt lukt en ik nergens zin in heb door de hoofdpijn. Ik kan niet wachten tot het opwarmt, maar dat zal nog een week duren zo te zien. 

De crockpotmaaltijd is een Mediterraans vispotje. Het is kabeljauw met paprika, ui, tomaat en Italiaansae kruiden. We eten het over bloemkoolrijst en het smaakt heel goed. Rick is geen grote visfan, maar dit vindt hij ook lekker. 

De gezellige kaarsen en lichtjes gaan aan en ik ga naar Bed & Breakfast kijken. Die ontbijten, heerlijk, dat lijkt me het leukst aan in zo'n B&B logeren. 

Over nergens heen kunnen

Het heeft vannacht weer flink gevroren en het is ijskoud in de kamer. Ik wacht dan ook tot Rick opstaat en het raam dichtdoet. Ik ben nog steeds zo blij met het lekker warme dekbed en eigenlijk zou ik eronder willen blijven liggen. 

Beneden is Rick bezig met de dieren verzorgen. Daarna maken we ons ontbijt en bespreken of we het willen wagen met mijn 4WD auto erop uit te gaan. Dat willen we en na Ricks douche gaan we het proberen.

Dat valt vies tegen! Door de laag ijs krijgen de wielen geen grip en iedere poging eindigt in een ijskuil waar we niet uitkomen . Het is maar zo'n kleine afstand! Maar als Rick na de vierde keer proberen de auto eindelijk weer los krijgt geven we het op. 

Gelukkig hebben we genoeg in huis om het nog zeker drie dagen vol te houden. Toch vraag je je dan af wat er zou gebeuren als er een noodgeval is. Bij dit schrijven is de sneeuwschuiver nog niet op ons plein geweest. 

Het lukte niet verder dan halverwege het plein te komen

Mama Cardinaal komt eten

Rick gaat aan het werk en ik doe mijn drie kwartier op de elliptische machine. Daarna volgen veel lessen op Duolingo en ik probeer foto ideeen te bedenken voor mijn 365 Photo groep. Morgen is het "Revealed" (onthuld). 

Om Fiona en Nico bezig te houden heb ik een blokje met zwart papier. Als je erop krast komen er kleuren tevoorschijn. Dat lijkt me een goede voor dit thema. Onderstaande foto is het beste gelukt, maar ik vraag me af op mijn nagels erop afleiden van het onderwerp. Wat denken jullie?

Al snel is het na twaalven en we gaan lunchen. Rick eet de overgebleven spaghetti van gisteren. Ik maak een salade van paprika en komkommer en heb er gerookte tonijn bij. Daarna combineer ik een bakje kefir met wilde bosbessen en gemengde zaden, heerlijk. 

Rick gaat terug aan het werk en ik wil werken met Procreate. Ik ben nog een heel erge beginner, maar vind een les om een sneeuwman te tekenen van Flo. Zij is goed te volgen en ik ben best tevreden met het resultaat. Hieronder dus mijn eerste Procreate creatie. 

Terwijl ik geconcentreerd bezig was is de middag voorbij gegleden. Het is al na vieren als ik klaar ben. Ik maak onze tray bake vast klaar en zet die in de ijskast. 

Zodra Rick klaar is met zijn werk heeft hij tijd om AT&T te bellen voor mijn telefoon. Ik maak het eten, kip met mozzarella, tomaat en pesto en geroosterde broccoli. Het is enorm frustrerend, want na drie uur aan de telefoon is Rick nog geen snars verder en wordt hem gezegd dat ze er niets aan kunnen doen. 

Nu wil ik AT&T niet meer. De klantenservice is erbarmelijk. Het is belachelijk dat ze iets wat met hun software misgaat niet kunnen oplossen. Wordt vervolgd.