The Oatlands

Opgewonden word ik wakker. Vandaag is mijn eerste uitje met een Meetup.com groep! Maar eerst moet Saskia geholpen met zich mooi maken.

Haar vocal ensemble (zang is een van Saskia's vakken) klas treedt vandaag op bij Navy Federal, een enorm bedrijf hier in Vienna. Ze zullen hun winterconcert opvoeren. Als Saskia ons dit keer toelaat te komen, zullen wij het op dinsdagavond op school kunnen horen. Zij wil ons er eigenlijk niet bij hebben, volgens haar wordt ze daar nerveus van, dus we zullen zien.

Na Cosmo's wandeling maak ik me klaar erop uit te gaan. Julie, die ook in Vienna woont, vroeg om samen naar Leesburg te rijden. Omdat ik een GPS en Easy Pass (voor de tolweg) heb, heb ik aangeboden te rijden. Ik haal haar dus op in het noordoostelijke gedeelte van het stadje.

Een beetje zenuwachtig ben ik wel, want ik heb enkel korte emailtjes uitgewisseld met Julie, dus heb geen idee, of het zal klikken. Zo niet, dan is drie kwartier samen in een auto wat minder, natuurlijk. Ik heb gezien, dat Julie zich ook bij een aantal andere Meetup groepen heeft ingeschreven, dus zij zoekt duidelijk ook nieuwe contacten.

Zodra Julie naar buiten komt, is het me duidelijk, dat we het prima met elkaar gaan vinden. We hebben het meteen over kleding, want we wisten niet, wat we aan zouden trekken, vanwege de high tea, die we als lunch zullen krijgen. Zij is netjes gekleed, ik heb gewoon een rode trui en grijze broek aan.

De hele weg naar Leesburg verloopt het gesprek vlot. Het helpt ook, dat Julie een 21-jarige dochter heeft, die ook naar Virginia Tech gaat. Dan heb je meteen al een raakvlak.

The Oatlands, waar we heengaan, is een plantage uit het begin van de negentiende eeuw. Nu heb ik al heel wat plantages in deze omgeving bezocht, maar om de een of andere reden deze niet. Ik zie er dus naar uit het verhaal erachter te horen.

In het koetshuis ontmoeten we Roxanne en een Indiaase dame, waarvan ik de naam niet versta. We worden meegenomen met de rondleiding van half elf, waar ook een hele groep dames van een Garden Club aan deelneemt. Jim wordt onze gids en hij weet heel veel over de geschiedenis van de families, die in dit huis woonden, maar ook over de algemene geschiedenis van Virginia!

Dat Virginia in Coloniale tijden veel groter was, dan nu, wist ik al. Maar dat het hele midden westen (o.a. Illinois) er ook toe behoorde, was nieuw voor mij. Er woonden een miljoen colonisten in Virginia, in Massachusetts, op nummer twee, woonden er destijds slechts 250.000.

Niet alleen was Virginia de grootste colonie, er was ook heel veel geld aanwezig. De grootste Coloniale namen, waaronder de presidenten Washington, Jefferson en Madison, komen uit deze staat. Hoe meer ik over de geschiedenis van de staat leer, hoe meer ik me realiseer, dat Virginia instrumentaal was in de creatie van de Verenigde Staten.

Enfin, terug naar The Oatlands, George Carter liet dit landhuis in 1803 bouwen. De Carters zijn nog steeds een van de grootste families in Virginia. Nadat George overleed werd het huis verkocht aan de familie Eustis.

Ook over deze familie krijgen we van alles te horen. Ieder portret heeft een verhaal erbij. Jim vertelt interessant over alle levens en de architectuur (prachtig Griekse revival houtwerk, bijvoorbeeld) en meubilair. Helaas mag er, zoals in bijna alle historische plantages hier, niet binnen gefotografeerd worden.

Het leukste vind ik het filmpje van de bruiloft van een van de dochters in 1931. Dat is drie jaar, nadat mijn grootouders trouwden, en het is vreemd mensen te zien lopen, die al lang zijn overleden. Natuurlijk heb ik weleens heel oude films gezien, maar nog nooit zo'n persoonlijke "thuis"film.

Het thema deze maand, behalve de prachtige Kerstversieringen, is bruiloften in de negentiende en twintigste eeuw. Boven staan de trouwjurken van sommigen van de inwoonsters van het huis.

Na zo'n anderhalf uur staan we weer buiten. We hebben nog een vol uur voor de thee begint. De Indiaase dame neemt meteen weer afscheid, maar Julie, Roxanne en ik gaan de tuinen bekijken. Ondertussen leren we elkaar een beetje kennen. Roxanne is degene, die deze Meetup groep is begonnen.


Beide dames hebben in hun leven veel binnen en buiten Amerika gereisd. Julie's man doet video editing voor America's Most Wanted, maar was voorheen cameraman voor CBS en werd uitgezonden naar risicogebieden. Zij heeft dus heel wat gezien. Roxanne's man is een anti-terreurspecialist voor het State Department. De gesprekken zijn heel interessant.

Het wordt al gauw te koud om buiten te lopen en de tuinen zijn wel mooi versierd voor de Kerst, maar verder natuurlijk winters dor. Ik ben blij, als Julie voorstelt naar binnen te gaan. Daar is een heel leuk winkeltje met allerlei Kerstspulletjes. Ik vind er een leuk engeltje als Kerstversiering om mee te brengen naar de Kerstbrunch, waar ik volgende week voor ben uitgenodigd.

Inmiddels is de vierde dame voor de thee ook gearriveerd. Bev is ook ongeveer onze leeftijd. De high tea is heel druk bezocht (de rest van het jaar is uitverkocht, las ik online!) en er zit een grote groep dames van de Red Hat Society. Dat moet een enorme organisatie zijn, want ik kom ze overal tegen.

We krijgen een tafeltje voor vier. Eerst wordt er een kop thee ingeschonken en dan krijgen we allerlei lekkers voorgezet op drie zilveren schaaltjes boven elkaar (ik kan absoluut niet op een Nederlands woord komen, het ziet er ongeveer zo uit). Er zijn vingersandwiches met kerriekipsalade, komkommer en iets zoetigs, mini scones met clotted cream en jelly, profiterolletjes, mini pecanpies (typisch zuidelijk) en meer.


V.l.n.r. Ik, Julie, Roxanne en Bev

Door de kou hebben we allemaal flinke trek gekregen, maar zelfs dan nog is het teveel. Het gesprek is zeer geanimeerd en gaat over van alles en nog wat. Alle drie de anderen zijn net zo avontuurlijk of nog avontuurlijker (Bev gaat in februari naar een dude ranch in Tucson), dan ik. Hartstikke leuk!

Na een goede twee uur maken we met moeite aanstalten om terug te gaan. Ik moet om vier uur thuis zijn voor Saskia's chiropractorafspraak, dus Julie en ik nemen afscheid. De andere twee blijven nog naar de kunst, die er hangt kijken.

Op de terugweg zijn we het erover eens, dat dit een zeer geslaagd uitje was. Julie vraagt, of ik zin heb om eens te gaan wandelen, want dat doet zij ook graag. Aangezien we beiden in Vienna wonen en het meteen goed met elkaar kunnen vinden, lijkt me dat inderdaad erg leuk om te doen. Zij kent weer een ander gedeelte van de stad, dan ik.

Voor ik naar huis ga, stop ik bij Party Mania. Daar kies ik twee ballonnen uit voor Saskia morgen. Er is zoveel keuze! Het worden twee sterren dit keer, een kleintje en een grote. Die laatste heeft Saskia's naam en leeftijd erop.

Net op tijd om Saskia op te halen voor de chiropractor ben ik thuis. Ze is helemaal opgewonden over haar verjaardag en dolblij met de ballonnen. Heerlijk, hoe jong ze soms nog is, ze heeft het erover om om zes uur naar bed te gaan, zodat haar verjaardag maar snel mag komen.

Dat gebeurt uiteindelijk niet, want Rick komt vanavond thuis uit San Diego en Saskia wil hem zien voor ze gaat slapen. Gelukkig komt Rick een uur (!) vroeger aan door harde wind mee, zodat Saskia toch nog vroeg kan gaan slapen.

Alweer woensdag (en nog maar 16 dagen voor Kerst)

Omdat Rick rond het middaguur een vlucht naar San Diego heeft (waarom mag hij nu telkens naar die lekker warme plekken reizen, zucht!), gaat hij vandaag niet naar zijn werk. Zo kunnen we gezellig samen bij Starbucks gaan ontbijten.

Het heeft vannacht enorm geregend, bijna tien centimeter is er gevallen in zo'n korte tijd! Gecombineerd met de sneeuw zorgt dit voor overstromingen, zelfs, voor het eerst ooit, in onze achtertuin. Het wordt vandaag dus zaak Cosmo uit zijn geliefde achtertuin te houden. Voor we gaan ontbijten nemen we hem dus vast mee voor een wandeling. Gelukkig is het inmiddels wel droog.

Bij Starbucks is het, zoals altijd, flink druk! Opvallend vind ik dat wel. Het maakt niet uit hoe laat het is, er zijn altijd mensen in de Starbucks winkels in Vienna! In de winter vind ik het ook vooral een heel gezellige plek om even iets warms te drinken of eten.

Na het ontbijt gaan we nog even naar Safeway om verjaarskaarten voor Saskia te zoeken. Ik bedenk me, dat dit al zo'n gewoonte is voor mij, die ik niet meer vergeet, terwijl ik niet met kaarten geven ben opgegroeid. Ik moet er altijd even bij nadenken er geen te kopen, als ik voor een Nederlandse vriendin een verjaarscadeautje breng. Amerikanen brengen altijd een kaart mee bij verjaardagen, vaak zonder iets anders. Een cadeautje is alleen de gewoonte bij heel goede vriendinnen of speciale verjaardagen.

Thuis doe ik een Wii Sports Active routine, terwijl Rick inpakt. Mijn knieen doen gelukkig geen pijn meer, maar voelen wel nog stijf aan, dus ik doe er voorzichtig mee. Terwijl ik zo bezig ben, wordt me opeens de reden voor de knieproblemen duidelijk.

Toegegeven maakte ik me best zorgen om het feit, dat mijn beide knieen opeens zoveel pijn deden. Ik heb wel vaker pijn aan mijn knieen, maar nooit zo erg en ook niet allebei tegelijk. Ik was echter vergeten, dat ik maandag wel degelijk iets nieuws had geprobeerd. Ik heb een aantal minuten zijdelings op de stairmaster gelopen. Natuurlijk gebruik ik die spieren en pezen nooit, dus die protesteerden hard een aantal uren later. Opgelucht neem ik me voor dat nooit meer te doen!

Na afscheid van Rick te hebben genomen, ga ik naar het centrum. Mijn eerste stop is het postkantoor. Ik heb twee pakjes om naar Nederland te sturen en 57 Kerstkaarten om van postzegels te voorzien.

Het is lunchtijd, dus ik verwacht drukte. Tot mijn verbazing is het echter het rustigst, dat ik het ooit gezien heb. Ik ben meteen aan de beurt. De postzegels neem ik mee naar de van. Wat is het toch heerlijk, dat het tegenwoordig stickers zijn! Ik herinner me nog de vieze smaak na het likken van al die postzegels. Nu zijn al die kaarten onderweg en zal de volgende Kerstkaart, die wij mogen ontvangen, van iemand komen, aan wie ik er geen heb gezonden.

Bij Gamestop hebben ze het cadeautje, dat Kai graag aan Saskia wil geven: Monopoly voor de Wii. Daar zo wachtend tot de klant voor mij is geholpen, verbaas ik me over de enorme hoeveelheid electronische spelletjes, die er zijn! Gamestop heeft ze voor alle systemen, zowel klein, als groot.

Voor Laura komt om mij een massage te geven, wil ik onze online Kerstkaart maken. Intussen luister ik naar het Trans-Siberian Orchestra via Zune. Ik ben dol op hun Kerstmuziek, vooral Christmas Canon Rock en Ghosts of Christmas Eve.

Laura heeft heel wat te doen vandaag. Niet alleen de enorme knopen tussen mijn schouders, die door het koude weer nog erger zijn, maar ook mijn knieen. Soms doet het zoveel pijn, dat ik niet kan ademen, maar na afloop voelt het allemaal een stuk beter. Daar doe ik het voor en daarom blijf ik bij Laura. Andere masseurs zijn al gauw bang, dat ze me teveel pijn doen, terwijl dat juist nodig is.

Na de massage ben ik wel altijd uitgeteld. Gelukkig hoeven we nergens meer naar toe. We eten makkelijk maaltijdsoep en hangen dan voor de televisie, waar de ene Kerst sitcom na de andere te zien is.

Buiten huilt de wind om het huis. Er is een "wind advisory". Dat betekent ook weer het enige nadeel van Kerstversieringen in de tuin: twee sneeuwmannen zijn omgeblazen en de lichtjes van de vlinderstruik gevallen. Ik wacht maar tot morgenavond om het allemaal weer een beetje op orde te brengen.

Hierbij wens ik iedereen, die hier meeleest, een heel fijne Kerst en een super 2010! Onze online kaart aan jullie (wel verkleind om op dit blog te passen, als je hem ware grootte wilt, laat het dan even weten):

W&OD pad

Saskia's schema is vanochtend al wat gewijzigd. Om tien over zes word ik wakker en hoor haar nog niet op. Ik ga even polshoogte nemen om me ervan te overtuigen, dat er niets mis is gegaan met haar wekker. Maar nee, de "shower" (douche) stap is vandaag volgens haar niet nodig.

Dat betekent ook niet foehnen, dus scheelt heel wat tijd. Saskia heeft het geluk, dat haar haar nog niet gauw vet wordt. Als tiener moest ik echt iedere ochtend mijn haar wassen, anders hing het als een vette hap om mijn hoofd. Door de Bath and Body Works sprays is een douche ook niet nodig om lekker te ruiken.

Als een oude vrouw kom ik uit bed. Nu is dat al bijna iedere ochtend het geval, maar vandaag helemaal, want mijn knieen en enkels voelen superstijf aan. Even overweeg ik mijn wandeling met Kirsten af te zeggen. De pijn wordt echter duidelijk veroorzaakt door spieren, dus wie weet helpt lopen wel.

Cosmo heeft er helemaal zin in en springt meteen de van in. Bij Whole Foods parkeer ik de van en Kirsten komt een paar minuten later. We lopen het in de schaduw nog ijzige en sneeuwerige W&OD pad op. Het is natuurlijk heel rustig, hoewel er tot onze verbazing wel een paar fietsers langskomen.

Van tevoren heb ik Kirsten gezegd, dat ik niet zeker ben, dat ik de hele tien kilometer zal kunnen lopen. Wat ik verwachtte gebeurt echter, naarmate ik langer loop doen mijn knieen minder eng. Het geklik houdt op en de pijn verdwijnt, ze voelen alleen nog stijf. Ik schrijf dit niet ter vermaak van mijn bloglezers, maar om zelf te onthouden hoe of wat.

Kirsten heeft zelf geen hond, want die wil haar man niet. Ze is dol op Cosmo en vindt het leuk om zijn lijn vast te houden. Meestal gaat dat prima, er zijn vandaag geen andere honden en over het algemeen negeert Cosmo andere wandelaars of joggers helemaal.

Dat is echter niet het geval bij een man, die er nogal dreigend uitziet. Ik zou het niet leuk vinden hem alleen te ontmoeten, laten we het zo zeggen. Ik zie Cosmo's lichaamstaal veranderen en dan gebeurt het allemaal heel snel. De man, om wat voor reden dan ook, stampt zijn voet naar Cosmo en die springt op de man af en begint te blaffen. Kirsten heeft hem niet strak genoeg om het tegen te houden.

Uiteraard is de man razend en ik neem Cosmo gauw over. Ergens wil ik de hond echter niet straffen, want dit is precies de reactie, die ik van Cosmo wil, als een man zo'n gebaar maakt naar mij toe. Deze man had waarschijnlijk niets kwaads in gedachten, maar hij maakt wel dat dreigende gebaar.

Op de terugweg komen we de man weer terug. Die roept al van verre, dat we "die "damned" hond" maar beter in bedwang kunnen houden. Tja, als je naar een hond stampt, dan weet je toch van tevoren, dat die kan reageren? Ik houd Cosmo kort en die weet wel degelijk, wie er langs komt, want hij blaft flink.

Als de man voorbij is, horen we hem keihard "fu**ing b*tch" roepen. Ik ben blij, dat ik hier niet alleen liep en dat wij een hond bij ons hadden. Ik kreeg geen fijn gevoel bij deze kerel en dat gebeurt eigenlijk vrijwel nooit.

Niet veel later wordt Cosmo helemaal onrustig. Het is alsof hij iets in het bos beneden ons ziet, maar wij zien niets. Hij blijft maar rondspringen en opeens zien we inderdaad een kudde herten wegrennen. Helaas zijn ze te ver weg om te fotograferen, maar wat zou Cosmo graag herder spelen met ze! Het is maar goed, dat ik hem aan de lijn heb.

Net voor we weer terug zijn bij Whole Foods neem ik wat foto's van het oude centrum van Vienna. Vreemd is, dat er dit jaar geen grote Kerstboom staat. Het is maar een iel boompje met enkel witte lichtjes erin op die plek. We vragen ons af, of hij verplaatst is dit jaar, maar zien nergens een mooie boom. Vreemd.


Zoals altijd na onze wandeling gaan Kirsten en ik bij Whole Foods winkelen. We eten ook even snel samen lunch. Kirsten kiest een van hun sandwiches en ik neem de sushi met meergranenrijst.

Thuis neem ik gauw een douche en ga dan Saskia van school halen. Gisteren vertelde die mij, dat ze donderdag een Kerstconcert heeft bij Navy Federal. Dit grote bedrijf is gevestigd hier in Vienna. Vocal ensemble (koor) is een van Saskia's vakken dit jaar en met die groep gaan ze zingen.

Een iets mindere bijkomstigheid is, dat de lerares heeft bepaald, dat ieder kind een zwarte broek en een wit topje met "rode accenten" moet dragen. Ik neem Saskia dus mee naar Tysons Corner in de hoop dit alles snel en goedkoop te vinden.

Mijn hoop is gevestigd op Old Navy, maar de broeken daar passen Saskia echt niet. Gelukkig vindt zij bij Delia's een zwarte broek en voor $7,50 ook een paarse broek van hetzelfde model.

Omdat we vorige keer goed slaagden voor Saskia bij de Gap gaan we daar naartoe. Dat blijkt een goede keus. Ze vindt er een wit truitje. Nu nog het rode accent, wat moeilijker blijkt. Eindelijk vinden we een hemdje bij Garage.

Bij elkaar was het niet zo duur, maar toch vind ik het raar, dat ieder concert weer zo'n verschillend "uniform" heeft. Er zullen ook mensen zijn, die dat niet zo even kunnen betalen.

Blij, dat ze nu haar uniform bij elkaar heeft, gaan we huiswaarts. Onderweg stoppen we bij McDonald's, omdat Saskia om vijf uur moet oppassen en zo geen avondeten zal krijgen. Ik voel me een slechte ouder, want natuurlijk is dit allerminst gezond. Saskia belooft thuis een bakje worteltjes te eten, wat ze ook prompt doet.

Wij eten een makkelijke soepmaaltijd. Rick is een avond thuis en vertrekt morgen weer. We kijken naar geanimeerde Kerstshows, sommigen wel 25 jaar oud, zoals "The Year without a Santa Claus". Rick is daarmee opgegroeid en de kinderen dus ook, ik vind er eerlijk gezegd niets aan. Voor hen hoort het bij Kerst, dus kijk ik ook, natuurlijk.

Ai, mijn knieen!

Al om iets na zessen hoor ik Saskia onder de douche gaan. Ze hoeft pas om kwart over zeven het huis uit, dus ik vraag me af, waar dit vroege tijdstip voor nodig is. Als ik even na zou denken (moeilijk, zo vroeg in de morgen), zou ik begrijpen, dat Saskia eind deze week veertien wordt en nu een ochtendroutine nodig heeft. Om van die ingewikkelde routine vooral geen stap te vergeten, hangt dit nu naast haar bed:


Nadat ze zich voldoende "deoderized" heeft, vertrekt Saskia warm aangekleed naar de schoolbus. De lekkere lucht van haar Bath and Body Works spray blijft nog even hangen. Die winkel heeft een goede klant aan haar en haar vriendinnen! Vrijwel al hun zakgeld gaat op aan sprays en lotions. Laura's moeder grapte er ook al over.

Het is koude vriesmorgen en dat voel ik aan mijn spieren. Sneeuw is erg mooi, maar met de lage drukgebieden en kou komen de pijnen ook op volle sterkte terug. De core training en het halve uur op de Stairmaster helpen gelukkig wel wat.

Na Cosmo zijn wandeling gegeven te hebben, ga ik op pad naar Fair Lakes. Daar zijn o.a. Petsmart en Target, waar ik vandaag heen wil. Op weg ernaartoe ligt ook de enorme Whole Foods en ik heb beloofd vanavond dessert mee te nemen naar het maandelijkse Nederlandse etentje.

Bijna was ik daarvoor naar de Whole Foods in Vienna gegaan, maar bedacht me net op tijd, dat de grotere zaak precies op mijn weg ligt. Als dessert kies ik een nog warme, er heerlijk uitziende kersentaart.

Nu ik hier toch ben, besluit ik als lunch een bak van hun voortreffelijke salad bar te nemen. Er zijn twee "bars" met allerlei bijzondere salades. Vooral de gebruikte granen vind je nergens anders. Er zijn salades met verboden rijst, quinoa, wheatberry en nog veel meer. Het is moeilijk mijn bak niet te overladen met al dat lekkers! Heel langzaam peuzel ik het op, want dit zijn allemaal dingen, die ik ons gezin niet voor hoef te zetten, maar waar ik echt van kan genieten.

Bij Petsmart heb ik eten en botjes voor Cosmo nodig. Ze hebben allerlei Kerstspeeltjes en snacks voor zowel honden als katten, dus ik besluit hun stocking cadeautjes vast uit te zoeken. Dat scheelt weer een rit en iets, wat ik van mijn lijstje kan strepen.

Het is echt onvoorstelbaar, de selectie Kerstspeeltjes! Het lijkt wel of ik in een speelgoedwinkel loop. Ook zijn er natuurlijk de Kerstjasjes voor honden, ook in Cosmo's maat. Hem even verkleden voor Halloween was leuk, maar om hem zoiets aan te doen gaat me veel te ver!

Met leuke catnip speeltjes voor de katten en een piepende eend voor Cosmo, plus de nodige snacks, loop ik naar de kassa. Ook heb ik een enorm bot met pindakaassmaak in de vorm van een candy cane mee voor Cosmo straks. Pindakaas is zijn favoriete smaak.

Het is druk in dit winkelcentrum! De Kerstdrukte is duidelijk begonnen. Bij Target koop ik twee t-shirts om in te sporten voor $9,99 per stuk. Hopelijk zijn die eens lang genoeg, want degenen, die ik heb zijn veelal te kort. Verder kijk ik naar leuke Kersthebbedingetjes om naar Nederland te sturen.

Terwijl ik zo rondloop, beginnen mijn knieen enorme pijn te doen. Ik vind alles bij Target, behalve blauwe lichtjes voor buiten. Die heb ik nodig, want een van de snoeren rechts is half uit. Bij Michaels hebben ze gelukkig nog een paar dozen.

Inmiddels doet lopen echt pijn. Balen! Ik had hier bij het opstaan al last van, maar het sporten leek het opgelost te hebben. Nu voelen mijn knieen echter zo stijf en pijnlijk aan, dat ik maar gauw naar huis ga. Daar doe ik er gauw ijs op en neem ibuprofen. Hopelijk helpt dat een beetje, want ik moet er vanavond nog wel op uit!

Voor een project voor Saskia moet ik een kinderfoto van mij en van haar vinden, waarop we ongeveer dezelfde leeftijd hebben. Gelukkig heeft mijn oma mij het fotoalbum, dat ze van mijn broers en mij had gemaakt, gegeven.
Zie hier een zes jaar oude Petra:


En een zes jaar oude Saskia:


Gelukkig voelen mijn knieen ietsje beter, dus ik zie ernaar uit weer gezellig Nederlands te kletsen vanavond.

PS: Net kom ik thuis van een heel gezellig avondje, is er een pakketje uit Nederland. Het komt van Anita, die ik eigenlijk helemaal niet ken! Zij las over mijn gemis aan Tijgernootjes en stuurde me niet alleen een paar zakken van mijn favorieten, maar ook een mooi borstkanker armbandje en gevulde speculaas! Zo ontzettend lief! Heel hartelijk bedankt, Anita!

Sneeuwerig Sinterklaasweekend

Zaterdag

"Mammie, Daddy, het sneeuwt!", komt Saskia om negen uur opgewonden verkondigen. Inderdaad komt het met dikke vlokken naar beneden. Vannacht heb ik de regen nog op het dak horen klateren, dus het moet plotseling omgeslagen zijn.


Gisteren werd er alleen een paar centimeter op het gras voorspeld, maar het sneeuwt zo hard, dat het al gauw ook op de wegen blijft liggen. Met zijn vieren gaan we naar Starbucks en eten daar ontbijt. Het is zo knus, warm en gezellig binnen en dikke sneeuwvlokken buiten.

De wegen zijn al gauw spekglad, dus ik laat mijn plan om naar Home Depot te rijden met Saskia voor haar Sinterklaas cadeautje voor Rick varen. Met gladheid durf ik absoluut niet te rijden.

Onder het mom van even rondkijken voor Kerstcadeautjes, duiken Saskia en ik de Dive Shop naast Starbucks in. Daar vinden we handige bordjes om onder water te communiceren, die je aan je pols kunt bevestigen, zodat een hand vrij is.

Intussen zijn Kai en Rick de Safeway ingegaan. Daar is het een drukte van jewelste, want iedereen wil denkelijk de gladheid voor zijn. We halen lekkere ovenhapjes en soep om vanavond te eten.

Met dit weer krijgt Saskia enorme zin om gingerbread koekjes te bakken. Ook daarvoor slaan we de benodigdheden in. Thuis begint ze er meteen aan en het ruikt hemels! Het wordt een echte gezellige sneeuwdag.


Tijdens een lange wandeling met Cosmo maak ik allerlei foto's. Het sneeuwt maar door en om een uur of drie ligt er al zo'n zeven centimeter. Overal zijn kinderen bezig sneeuwpoppen te maken en te sleeen. Saskia gaat er ook even op uit, maar niet te lang, want zij en Kai moeten hun Sint gedichten nog schrijven.


Als beweging vandaag veeg ik de oprit schoon. Mijn hemel, wat is deze sneeuw zwaar! Het is een heel natte sneeuw en wordt ijs, zodra je hem aanraakt. Al gauw heb ik het helemaal niet meer koud van alle inspanning! Het moest wel, want het zal vannacht gaan vriezen en daarna is het helemaal moeilijk schoonmaken.

Katja is inmiddels thuis van haar werk en Leah heeft haar het pakket met Sinterklaaslekkernijen gegeven. We bellen haar op Skype en met zijn vieren luisteren we, terwijl ze haar (door mij geschreven) gedicht opleest en cadeautje openmaakt.

Toch een mooie techniek, die webcams, het lijkt net, of we allemaal in Katja's kamer zitten! Het doet me altijd weer denken aan Spaceship Earth in Epcot in Orlando. Jarenlang was daar een jongen in de VS te zien, die via een beeldtelefoon communiceerde met een meisje in Japan (volgens mij zijn ze nu weg). Ik weet nog, dat we dat zo bijzonder vonden en nu is het gewoon werkelijkheid.

Als we weer afscheid van Katja hebben genomen, gaan de anderen serieus aan het dichten. Ik ga intussen in de schemering foto's maken van de verlichte huizen in de sneeuw. Het is werkelijk sprookjesachtig mooi en sneeuwt nog steeds. Het doet me een beetje aan een schilderij van Thomas Kinkade denken.


Dit filmpje geeft een goed beeld van alle verlichte huizen in onze cul de sac:


Binnen is het behaaglijk warm en Rick heeft de hapjes al in de oven gedaan. Er zijn garnalenbuideltjes, crabcakes met jalapeno, aardappelschillen met kaas en bacon, spinaziedip en meer en daarbij een kop groentesoep, om toch iets gezonds te eten. Het gaat er met dit koude weer goed in.

Terwijl de kinderen en ik opruimen, horen we een luide bons op de deur. Ik moet wel lachen om de reacties van Kai en Saskia, want ze rennen toch automatisch naar voren. Lacherig doen ze de deur open en jawel, hoor, daar staat de zak van Sinterklaas.

Gauw doe ik de pepernoten en het andere lekkers in bakjes en dan kan de pret beginnen. Er is voor iedereen een chocoladeletter en Saskia deelt de cadeautjes uit. Als eerste krijgt Kai zijn pakje. SinterKatja heeft zowaar bijna helemaal in het Nederlands gedicht! Kai krijgt een cadeaubon voor Guitar Center.


Dan ben ik aan de beurt en mijn "Sint" was Kai. Ook hij heeft zijn gedichtje in het Nederlands geschreven. Ik vind het super, dat de kinderen zich niet schamen voor het feit, dat het lang niet perfect is. Bij Sint hoort voor hen een Nederlands gedicht, wat ik heel knap van ze vind, aangezien ze nooit onderricht in het Nederlands hebben gehad. Mijn cadeautje is een bon voor Macy's.


Saskia had Rick dus getrokken en schreef een erg goed gedicht in het Engels. Rick vindt de duikaccessoire erg leuk, dus ik ben blij, dat ik er voor Kerst ook een voor Katja heb gekocht. Zo kunnen ze samen onder water "kletsen". Saskia heeft er nog een Starbucks kaart bij gekocht, omdat Rick daar zo dol op is.


Als laatste is Saskia aan de beurt. Rick is een ware dichtmeester en mengt bekwaam Engels en Nederlands in zijn gerijm. Saskia is helemaal weg van allerlei lekkere luchtjes, dus krijgt een doos met Victoria's Secret lotions en eau de toilettes van Sint.


Dan is de pakjesavond weer voorbij. Om de gezelligheid er nog in te houden, spelen we, op Saskia's verzoek, Monopoly, onderwijl smullend van de pepernoten, vooral de chocoladepepernoten! Bijtijds gaan we naar bed, want Rick moet er morgen vroeg uit.

Zondag

Al om kwart over zes gaat de wekker voor Rick. Hij moet vandaag voor een presentatie naar Boca Raton, Florida. Gewoonlijk zou ik hem benijden, dat hij naar het warme Florida mag, maar op het moment is het zelfs in Florida maar koud!

Na nog een paar uur in mijn lekker warme bedje te hebben gelegen, lokt de zon op de sneeuw me er toch wel uit. Het vriest flink en de cul de sac ziet eruit als een ijsbaan. Volgens mij hoorde ik eerder al een paar auto's slippen. Later vertelt Rick me, dat hij Cosmo nog even uit had gelaten voor hij wegging en prompt op zijn achterwerk gleed.

De felblauwe lucht en de sneeuw, die als plukken katoen op de bomen ligt, lokken me toch naar buiten. Ik ben, nadat ik jaren geleden met mijn fiets op ijs uitgleed en mijn enkel gecompliceerd brak, als de dood voor gladheid. Vooral met Cosmo, die mij bij het zien van een andere hond zo omver zou trekken.

Gelukkig heb ik een paar jaar geleden heel handige Yak Trax anti-slipzolen gekregen van mijn zus. Die doe je gewoon onder je schoenen of laarzen en je kunt op glad ijs lopen zonder uit te glijden. Onze buren Jennifer en Ray zijn hun oprit aan het schoonmaken en roepen me bezorgd toe, dat het ontzettend glad is. Ik laat ze de Yak Trax zien. Die gaan nu op hun Kerstverlanglijst.


In tegenstelling tot regen is Cosmo dol op sneeuw. Hij rolt erin en steekt zijn neus er diep in om alle luchtjes maar op te vangen. Het wordt een lekkere winterse wandeling, waarbij ik Cosmo ook regelmatig als model gebruik. Hij steekt zo mooi af bij de witte sneeuw.


Saskia is alweer in de keuken in de weer. Gisteren heeft ze bij Safeway Jell-O gekocht en daarbij kreeg je gratis Kerstvormpjes. Samen met Laura maakt ze rode Jell-O om in de vormpjes te gieten. Het ziet er vrolijk uit, maar zij mogen het straks eten. Ik vind gelatine vreselijk.

Dan gaan de meisjes buiten spelen en ik schrijf Kerstbrieven aan familie en klets bij met Christine. De open haard gaat aan, want het is kil hier in de family room. Onze thermostaat is verkeerd geplaatst. Op een zonnige winterdag verwarmt de zon de foyer, waardoor het hier achter in het huis koud blijft.

Ondanks de zon is er nog maar weinig sneeuw weggedooid. Morgenochtend zullen de kinderen moeten uitkijken bij het naar de schoolbus lopen. Kijkend naar weersvooruitzichten is het voorlopig gedaan met de lekkere dagen, helaas.

Vanavond na het eten zal mijn buurvrouw Wendy langskomen voor een glaasje wijn. Ik vind haar altijd erg aardig, maar ze heeft zes zussen, die allemaal hier in de omgeving wonen. Ik dacht dus altijd, dat al haar sociale tijd daarheen ging. Tijdens Ricks feestje zei Wendy echter zich vaak erg alleen te voelen hier in de buurt. Daar gaan we dus verandering in brengen! Ik vind het ook leuk om volwassen gezelschap te hebben op een avond, dat Rick niet thuis is.

Oude bekenden weerzien

Rick gaat zondag op reis en heeft daarom vandaag vrij genomen. Hij heeft net het boek van Dan Brown uit en wil graag naar het Capitool om te zien, wat daarin beschreven wordt. Hij is ook nog nooit in het nieuwe bezoekerscentrum daar geweest. Dat wordt dus onze excursie van vandaag.


Na mijn core training rijden we naar de stad en parkeren de auto in de garage van het l'Enfant Plaza hotel. Van daaruit is het zo'n zeven blokken lopen naar het Capitool.

Dat klinkt niet veel, maar het is een flinke wandeling, want de blokken zijn hier groot! Bovendien ligt het Capitool op een fikse heuvel, dus het is klimmen geblazen. Eenmaal voor het gebouw hebben we, nu de bladeren van de bomen zijn, goed zicht op het Supreme Court gebouw en de Library of Congress.


In het bezoekerscentrum zijn we al gauw door de veiligheidscontrole. Er is, zoals altijd, veel politie, die allemaal even vriendelijk zijn. Bij de kaartjesbalie staat niemand en we krijgen meteen twee stickers aangereikt voor de rondleiding van tien voor twaalf.

We sluiten aan in de rij voor de film, waar maar een tiental anderen in staan. Ik heb het hier nog nooit zo rustig gezien! Vrijwel meteen mogen we in het theater plaatsnemen. Dit is alweer de derde of vierde keer, dat ik de film "Out of many, one (e pluribus unum)" zie, maar ik blijf hem mooi vinden.

Na afloop gaan we met een klein groepje mee met George, een gids, die lekker veel humor heeft. Ik moet zeggen, dat dit de leukste gids is, die ik hier in het Capitool heb meegemaakt! Hij vertelt interessant en maakt ook zo af en toe een smakelijk grapje.

Waarschijnlijk omdat het zo rustig is krijgen we een uitgebreidere rondleiding, dan gewoonlijk. Ook gaat George in op sommige dingen, die in het boek van Dan Brown beschreven zijn. Behalve Rick en ik zijn er een aantal andere mensen, die het boek hebben gelezen.

We zien het kantoor van House Speaker Nancy Pelosi (waar zo te horen niet iedereen dol op is). Er hangt een herdenkingsplakkaat voor de mensen, die op 11 september 2001 hun leven gaven door vlucht 93 in Pennsylvania te laten neerstorten. De terroristen in dat vliegtuig hadden het op het Capitool gemunt. Ook wijst George de deuren naar de kamer van het Huis van Afgevaardigden, waar de president door naar binnen gaat, als hij het Congres toespreekt.

Ronald Reagan is het nieuwste standbeeld in het Capitool. George laat ons de fragmenten van de Berlijnse muur zien, die aan de voet van het standbeeld zijn toegevoegd. Ook vertelt hij over het beeld van koning Kamehameha, dat zo zwaar is, dat het naar de basement moest. De Hawaiianen hadden ook flinke moeite het hier te krijgen. Dat lukte pas de derde keer, twee keer daarvoor zonk het schip, omdat het beeld te zwaar was!


Het wordt dus weer een interessant uur in dit prachtige gebouw. Terug in het bezoekerscentrum kijken we nog even rond in Exhibition Hall. Hier ben ik ook nog nooit geweest. Er liggen allerlei oude schrijfsels van onder anderen Thomas Jefferson en George Washington en de geschiedenis van het Capitool, de Senaat en het Huis van Afgevaardigden wordt op een interessante manier weergegeven.

Veel tijd besteden Rick en ik hier niet, want onze magen rommelen inmiddels. Capitol Hill is een mooie oude buurt en niet ver van het Capitool liggen gezellige straatjes met winkels en restaurants. Wij duiken de gezellige pub Hawk and Dove in.

We krijgen een tafeltje bij de open haard. In tegenstelling tot gisteren is het vandaag waterkoud. Rick en ik bestellen dus een lekker hartige chili. Het gaat er prima in!

Halverwege de middag zijn we weer thuis. We zijn allebei moe, dus gaan als twee oudjes een middagdutje doen. We hebben vanavond een feest, dus daar willen we wel uitgerust voor zijn.

Saskia gaat naar een lipsync competitie op school en Kai gaat met ons mee uit eten. We gaan naar het Maple Ave restaurant. Daar is het druk, maar we hebben geluk, dat er net een familie weggaat. Het is goed te zien, dat dit restaurant zo goed loopt. Het is een groter verbetering over wat er eerst in dit pand zat!

Dit keer bestel ik eens iets anders, want ik heb altijd de neiging om, als ik iets erg lekker vond, steeds hetzelfde gerecht te nemen. De squash soep is fluweelachtig lekker. Rick is iets minder gecharmeerd van zijn garnalen met kerriesaus, hij proeft er nauwelijks kerrie in.

Als hoofdgerecht bestel ik twee voorafjes. De garnalen met grits is een typisch zuidelijk gerecht, dat hier een Oosters smaakje heeft gekregen. Daarbij gebakken okra met Thaise chilisaus, wat heel bijzonder smaakt. Zelfs Rick, die niet van okra houdt, vindt het lekker. Ricks karbonade en Kais burger zijn, naar hun zeggen, precies goed bereid.

Net voor we klaar zijn, zien we Scarlett en Doug het restaurant binnenkomen. Dat is toevallig, want zij gaan ons vanavond bij het feest introduceren. Dit gaat namelijk een weerzien worden met mensen, die ik bijna een kwart eeuw niet heb gezien!

Het feest wordt namelijk gegeven door George en Midge. George is de broer van Spencer, mijn toenmalige vriend. Samen met Scarlett, George en Spencer (en nog een aantal anderen) heb ik heel wat plezier gehad vroeger. Met de tijd zijn we elkaar uit het oog verloren, al heb ik George jaren geleden nog een keer gezien. Ik wist dus wel, dat ze in Vienna woonden, maar niet, dat het zo dichtbij (nog geen kilometer) was.

Met Scarlett heb ik het contact weer opgepakt en zij stelde voor, dat Rick en ik naar dit feest zouden komen. George was meteen dol enthousiast om mij weer te zien, vertelde ze. Natuurlijk zou Spencer er ook zijn, maar wij zijn destijds als vrienden uit elkaar gegaan en Rick heeft hem ook nog een paar keer ontmoet. Het leek mij dus erg leuk om hen weer te zien.

Scarlett en Doug komen ons ophalen en met twee auto's (wetend, dat ik het niet zo laat kan maken, wilden wij hen niet verplichten ook vroeger te vertrekken) rijden we erheen. George en Midge begroeten ons als lang verloren vrienden.

Binnen is het al een drukte van jewelste en tot mijn verrassing zie ik Sharon, Marcella en Laura van het sportgroepje er ook. Eigenlijk zou me dat niet moeten verbazen, want zij gaan allemaal naar hetzelfde zwembad, als George en Midge (het andere zwembad in Vienna).

George, Doug en Scarlett willen natuurlijk zien, hoe Spencer zal reageren, als hij mij weer ziet. Niemand heeft hem dat namelijk verteld. Al snel komt Spencer met Doug en Scarlett praten en ik sta erbij. Om te beginnen valt het kwartje niet en dan opeens komt er een blik van herkenning op Spencers gezicht en voor ik het weet zit ik in een "bear hug". Het is echt hartverwarmend hoe blij verrast hij is mij te zien.

Natuurlijk hebben we met zijn vieren heel wat bij te kletsen. Gelukkig heeft Rick Doug, waar hij het enorm goed mee kan vinden en die natuurlijk ook een collega is. De tijd vliegt en voor we het weten is het na middernacht. Tijd voor ons om afscheid te nemen. Het was echt leuk hen allemaal weer te spreken!

Lente? Nee, bijna winter!

Het is donderdag en ik kan er bijna de klok op stilzetten. Saskia voelt zich niet lekker, ze heeft buikpijn en hoofdpijn. Volgens mij is het oververmoeidheid. Het vroege opstaan lukt haar niet, al gaat ze zeer op tijd naar bed. Dat wordt nog wat volgend jaar, als ze nog een half uur eerder van huis moet.

Bij de Pilatesles vanochtend vertel ik ook over mijn moeite om lang genoege broeken te vinden, sommige dames zijn ook lang, dus wie weet. Ik krijg de suggestie van J.Jill, een zaak, die ik gisteren niet heb bezocht, want de etalage trok me niet. Volgende keer moet ik daar dus toch naar binnen gaan.

Iedereen, die gisteren suggesties gaf, ook hartelijk bedankt. Ik zal eens kijken of de Nederlandse mailorderbedrijven ook naar het buitenland sturen. De Gap heb ik gisteren wel bezocht en niet gevonden, waar ik naar zocht (misschien is dat de helft van het probleem, ik zoek gewoon iets "ongewoons", maar wat dat dan is?). Anthropologie kwam ook zowel in de klas als hier online ter sprake. Daarvan zit er een in de Tysons Galleria, ook een bezoekje waard, dus. Einde hoofdstuk broek, voorlopig, wordt vervolgd.

Na de Pilates doe ik een half uur op de Stairmaster. Het is heel saai, maar ik voel me na afloop erg goed. Het doet mijn spieren minder pijn, dan hardlopen, waarbij ik, zeker in het begin, flink door moet bijten. Na afloop heb ik hetzelfde blije gevoel. Een mede-sportgenote merkte ook al op, dat die trappenmachine haar gewrichten minder pijn doet.

Na Cosmo's wandeling, Saskia slaapt nog, ga ik naar de nagelsalon. Thu wacht al op me en maakt mijn te lange nagels weer helemaal netjes. Op dat onderhoud ben ik niet dol, maar weet, dat ik anders mijn vingers weer kapot zal bijten. Sinds ik regelmatig mijn nagels laat doen, zien mijn handen er zoveel netter uit.

Thu heeft een bak soep van Pho Thang Long naast haar staan voor de lunch. Dat ruikt zo lekker, dat ik die ook als lunch ga halen. Ik bestel er de vissoep. Saskia eet ervan mee, tot mijn verbazing, zelfs de visballetjes erin.


Geinspireerd door Natasja heb ik wat foto's binnen genomen vandaag



Het is inmiddels bijna twintig graden en zonnig buiten! Voor op de stoep ga ik mijn Woman's Day lezen, wachtend op Laura voor een massage. Natuurlijk is Laura weer verlaat, maar dit keer deert het me niet. Ik geniet van de warmte van de zon, vooral omdat er voor zaterdag sneeuw in de voorspelling zit!

Laura gaat helemaal tekeer op mijn schouders, die de afgelopen weken helemaal vast zitten. Het voelt al tijden, alsof er messen tussen mijn schouderbladen steken en vooral mijn linkerschouder doet erg veel pijn. Ik ben gewend pijn te negeren, maar begin te denken, dat ik daarvoor toch wel naar een dokter zal moeten gaan. Bah!

Na de massage ben ik zoals altijd uitgeteld. Saskia moet over iets meer dan een uur naar de chiropractor, dus ik kan even rusten. Ik ga voor op de stoep zitten om verder van de zon te genieten. Die tijd benuttig ik met het schrijven van adressen voor onze Kerstkaarten. Ik heb er zeventig van Kodak Gallery besteld en schrijf er 57. De resterende dertien zullen vast ook verstuurd worden aan mensen, die ik vergeten ben of aan vrienden van de kinderen.

Rick komt thuis met een Mexicaanse maaltijd van Tequila Grande! Heerlijk, zo hoef ik niet over koken te denken. Voor mij heeft hij een nieuw gerecht mee, "Shrimp del Mar". Dat zijn garnalen gekookt in knoflooksaus met olijven en jalapenos. Precies, wat ik lekker vind. Even heel emotioneel, maar ik voel me zo gezegend met Rick! Hij is heus geen heilige, maar komt er wel heel dichtbij!

Al een paar dagen heb ik willen schrijven over de "Party Crashers". Ik weet niet, of daar in de buitenlandse pers over wordt geschreven, maar hier is het groot nieuws iedere dag. Een plaatselijk echtpaar heeft zich, zonder uitnodiging, weten te voegen bij de receptie voor het eerste Staatsdiner van de Obama's. Nu wil het Congres er meer over weten, maar weigert het stel te komen. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat. Wat ons allemaal bezig houdt, is, hoe dit stel zelfs op het idee kwam om te gaan!

Tot slot, ons Kerststalletje, dat hard vernieuwd moet worden, want er mist een belangrijk figuur. Wie?