Avonturen vanuit ons hoekje van de wereld

Bevroren Amsterdam en terugreis

2012-02-09T19:51:00.001-05:00

Woensdag: Amsterdam

Er ligt nog een bakje Hollandse garnalen in de ijskast en, omdat ik er later vandaag geen tijd voor denk te hebben, eet ik een hoogst ongewoon ontbijt. Wie had ooit gedacht dat die heerlijke garnaaltjes met een heel klein beetje mayonnaise zo goed zouden smaken op de vroege ochtend? Ik zou zo graag zo’n bakje meenemen, maar ik durf het niet aan met de lange vliegtocht en overstap in Chicago.

Petra en ik vertrekken naar de sportschool, waar we een uur combi-pump doen. Het vliegt voorbij, want er is grote variatie in de oefeningen. Ik ga eens aan Sharon voorstellen om ook een beetje Body Pump achtige oefeningen in onze routines te introduceren. Het vermoeit de spieren goed.

Thuis maken we ons klaar voor onze laatste dag samen. We hebben ons helemaal voorbereid op vertragingen bij de spoorwegen en zien wel wat er op onze weg komt. Het begint al gunstig met een parkeerplaats bij het station. Op de gladde fietspaden waag ik me namelijk niet, ik raak al in paniek bij de gedachte!

De trein naar Utrecht CS komt al snel en zit vrij vol. Het is maar zes minuten, dus we blijven gewoon even staan. Tot onze verrassing wordt er in Utrecht omgeroepen dat deze trein door zal gaan als intercity naar Amsterdam Amstel en Amsterdam Centraal! Wat een geluk! We gaan dus zitten en met een half uurtje rijden we de hoofdstad binnen.

Wat is het station van Amsterdam toch een prachtig gebouw! Daar moet ik als eerste foto’s van maken. Het is berekoud met een fikse wind, dus we besluiten eerst even iets te gaan drinken in het Smits Koffiehuis.

Daarna lopen we de VVV even binnen en kopen een kaart met wandelroute door de stad. Op mijn lijstje staan nog wat souvenirs voor Rick en de kinderen, dus daar beginnen we mee. Op de Kalverstraat slaag ik leuk met een paar t-shirts (een oranje voor Rick, want hij vond het zo vervelend dat hij er met de Wereldkampioenschappen geen had), een muts voor Saskia en nog wat andere leuke kleinigheidjes.

Na het Paleis op de Dam op de foto te hebben gezet, lopen we naar de grachten. Daar zie ik voor het eerst in mijn leven mensen op de grachten schaatsen. Natuurlijk heb ik wel sneeuw en ijs meegemaakt in Nederland, maar dan gingen wij niet naar Amsterdam. Favoriete schaatsplekjes van ons vroeger waren het Henschotermeer, Strandnulde en vooral Giethoorn. Het geschaats op de grachten met de mooie herenhuizen als decor doet me aan een schilderij van Anton Pieck denken! Ik fotografeer dan ook naar hartelust.

We lopen een klein stukje de Jordaan in en dan langzaam naar het Spui. Petra moet veel geduld hebben, want ik leg vrijwel alle mooie gevels vast op de gevoelige plaat! Ook waag ik me zelf even op het gladde ijs, want ik moet toch tenminste even op een bevroren gracht gelopen hebben. Petra heeft die wens niet en neemt vanaf de niet gladde kade een aantal foto’s van mij.

Inmiddels hebben we het flink koud en rammelen de magen. We kijken naar een leuk lunchtentje op het Spui en komen bij Dante uit. Daar bestel ik mijn eerste kroketten van deze week, namelijk hun garnalenkroketten. Die zijn heel erg lekker en ook Petra is zeer tevreden met haar gerecht.

Helemaal opgewarmd en voldaan gaan we verder met onze stadswandeling. Nu lopen we in de richting van de Zeedijk en komen o.a. langs de Munttoren en Zuiderkerk. Al die zeventiende eeuwse torens zijn zo mooi hier!! Onderweg komen we langs een aantal viskramen en bij een ervan bestel ik een haring. Deze komt met staart en zo, op de ouderwetse manier gegeten, smaakt hij toch wel extra lekker!

Via de Waag en ontelbaar meer foto’s komen we op de Zeedijk aan. Dit blijkt een kleine Chinatown te zijn geworden. Wij dachten hier de Walletjes te treffen, maar vinden al gauw uit dat die zich op Oudezijds Achterburgwal en Voorburgwal bevinden. De dames staan in vol ornaat, lees bh en slipje, voor de ramen. Dat ze het niet koud hebben!

Ik neem een foto van een kamer, waar de gordijnen dicht zijn, en daarom komt een dame achter me al naar buiten “No pictures” gillen. Een andere toerist zorgt voor enorme stennis door een daadwerkelijke foto van een van de hoertjes te nemen. Die komt vloekend in Engels en een mij onbekende taal haar kamertje uit achter de onschuldige toerist aan, die zich gauw uit de voeten maakt. Zo’n dame van lichte zeden kan zich tot een waar viswijf ontpoppen, zeg!

Nu hebben we zo ongeveer gezien, waar we voor kwamen. We hebben het alweer koud, dus drinken een hete chocola en capuccino bij Park Place. Als we weer buiten komen is het opeens helemaal opgeklaard! Jammer dat de zon zo lang op zich liet wachten, maar het mocht de pret niet drukken.

We hoeven maar een paar minuten te wachten op de intercity naar Maastricht, die via Utrecht rijdt. Het is een dubbeldekker, dus we gaan eens bovenin zitten, ook een eerste keer voor mij. Onderweg maak ik nog een foto uit het raam van een molen. Wat is het Nederlandse landschap toch uniek! Ook op de trein naar Driebergen hoeven we maar even te wachten. Vandaag hebben wij in ieder geval geen last van de aangepaste dienstregeling van de NS.

Vanavond is het dus mijn laatste avond hier in Nederland. Petra en ik gaan die vieren door Indonesisch te gaan eten bij Indrapura. Hier heeft zij ook nog nooit gegeten, maar er goede dingen over gehoord. Die zijn niets te veel gezegd. We bestellen beiden de kleinste rijsttafel, Kecil. Alles smaakt even lekker! Ook hun duidelijk eigen gemaakte sambal vind ik heerlijk! Het wordt een gezellige laatste maaltijd samen.

Thuis kijken we nog wat tv en gaan dan op tijd naar boven. Ik pak alvast alles in, zodat ik morgenochtend in een mum van tijd klaar kan zijn.

Donderdag: Terugreis

Vanaf ongeveer drie uur heb ik niet meer geslapen. Ieder half uur keek ik hoe laat het nu weer was. Ik ben dan ook klaarwakker, als Petra me om half zeven komt wekken. Nog even snel douchen, een bakje yoghurt met muesli en een van Petra’s heerlijke koppen koffie met opgeklopte melk en dan kunnen de tassen in de auto.

Petra’s auto is weggesleept naar de garage en haar moeder is zo lief geweest ons haar autootje te laten gebruiken (gisteren en eergisteren trouwens ook). Gelukkig kunnen mijn beide tassen er met gemak in. De rit naar Schiphol verloopt heel voorspoedig en zonder oponthoud komen we om acht uur op Schiphol aan.

Het is weer even flink slikken met afscheid nemen van Petra, want we hebben zo’n ontzettend gezellige week samen doorgebracht! Gelukkig zijn er plannen voor Petra om weer onze kant op te komen, dus hopelijk is het afscheid niet voor heel lang. Na nog een laatste zwaai loop ik de terminal binnen.

Daar is de balie voor mijn vlucht net geopend, dus ik check meteen maar in. De paspoortcontrole verloopt ook snel, dus ik heb nog lekker wat tijd om de winkeltjes op Schiphol te bekijken. Met mijn overgebleven euro’s koop ik een paar Jan, Jans en de Kinderen voor onderweg en een Kuifje voor Rick en Kai.

Nog denkend aan de verschrikkelijke maaltijd van de heenreis, besluit ik nog een hapje te gaan eten. Ik heb vooral zin in een saucijzenbroodje, dat ik in het Hollandse restaurant (waar ze ook verse poffertjes serveren) vind. Dat met een sterke kop koffie en ik kan weer even vooruit.

Na nog een laatste blik op de winkels, maar niets meer van mijn gading, begeef ik me naar de gate. Onderweg zie ik dat je waterflesjes van 450ml mee aan boord mag nemen, mits ze gesealed worden. Ik vind het altijd fijn om extra water te hebben, dus ik koop twee flesjes. Heel fijn, want in Amerika mag je na de veiligheidscontrole gewoon drankjes kopen, maar hier is die controle pas bij de gate, dus ik was al bang dat ik waterloos de vlucht door zou moeten komen.

Bij de veiligheidscontrole moet ik een aantal vragen beantwoorden en dan door het roentgenapparaat. Er zitten nog maar heel weinig mensen te wachten en dat blijft zo. Als er 40 mensen in economy zitten op deze vlucht is het veel! De flight attendant zegt dat ze het nog niet zo leeg heeft gezien. Fijn, want zo heb ik weer niemand naast me.

Bij het rondbrengen van de maaltijden hebben we de keuze uit kip, rundvlees en vegetarisch. Ik kies vegetarisch en heb daar geen spijt. Het is een heel licht Indiaas gekruid gerecht, lichtjaren lekkerder dan de vieze “kip” van de heenreis!

De vlucht duurt bijna negen uur, die eigenlijk best snel voorbij gaan. Dat komt waarschijnlijk doordat de bemanning bijna constant langskomt met water, koffie en lekkernijen. Zo krijgen we een mini Toblerone en een heel lekker koekje. Het is een van de fijnste vluchten, die ik met United gemaakt heb!

Precies op tijd landen we in Chicago. Hier ligt nog steeds geen vlok sneeuw, maar het is wel een stuk kouder, dan toen ik vertrok met maar net boven nul. Dit is de eerste keer ooit dat ik in Chicago door de douane ga en ik ben er nog nergens zo snel doorheen gekomen! Binnen het kwartier sta ik buiten, gelukkig heeft de beagle de saucijzenbroodjes in een van mijn tassen niet geroken.

Met een trein moeten we naar terminal 1. Daar laad ik mijn laptop weer een beetje op. Het uur hier gaat snel voorbij en voor ik het weet mogen we het vliegtuig naar Washington in. Ook dit is helemaal niet vol en de middenstoel blijft leeg. Deze vlucht gaat heel snel en al gauw zie ik Virginia en Tysons Corner onder ons. We landen weer niet met uitzicht op de stad, maar ik zie de mooie DC skyline wel als we eenmaal geland zijn.

Rick staat me al op te wachten en het is zo goed hem weer te zien! Natuurlijk heb ik van alles te vertellen, want we hebben wel telefonisch en online contact gehad de afgelopen week, maar met de zes uur tijdsverschil was dat altijd maar snel snel.

Thuis word ik opgewacht door een heel blije Saskia, een om me heen dansende Cosmo en zelfs Flapjack komt me enthousiast begroeten. De meegebrachte cadeautjes worden enthousiast ontvangen en Saskia geeft ruiterlijk toe dat ze me gemist heeft.

Wat een geweldige week heb ik achter de rug! Met grote dank aan Petra (en Erik en Lisa), die me helemaal in de watten hebben gelegd. Ik voel me rijk met alle leuke contacten, die ik in Nederland heb, dankzij mijn blog en het Alles Amerika forum. Het was weer even moeilijk het Nederlandse landschap onder me weg te zien glijden, maar ook weer zo’n gevoel van thuiskomen om de Virginiaanse heuvels te zien. Ik hoop in ieder geval niet weer zes jaar tussen dit bezoek en het volgende aan Nederland te laten verlopen!

Foto's van Amsterdam staan hier.

Dagje Amersfoort

2012-02-07T15:38:00.001-05:00

Alweer heb ik heerlijk geslapen! Na de eerste nacht hier vond ik het zo stil, want ik ben thuis gewend met een fan boven ons hoofd te slapen. Dus zocht ik online naar een MP3 van een fan en vond er een, die precies als onze fan klinkt. Wat een verschil! Ik slaap nu als een roos en moet mezelf dwingen om wakker te worden. Die gaat voortaan mee op reis!

Om een uur of acht ben ik goed uitgeslapen en ga naar beneden. Petra is al klaar en na het ontbijt gaan we op weg naar de sportschool. In Petra's buurt is het spekglad en zo kan het gebeuren dat remmen niet helpt. Petra's auto glijdt door, de auto, die van links komt, glijdt door en met minieme snelheid komen ze tegen elkaar aan stil te staan.

Eerst lijkt er niets aan de hand te zijn, want er is geen blikschade. Maar als Petra wegrijdt wordt de reden daarvan duidelijk. Haar linkerwiel staat niet meer recht, waardoor ze nog wel kan rijden, maar verder dan de sportschool zeker niet. Gelukkig is Petra's moeder bereid ons vandaag haar autootje af te staan.

Petra zet mij af en ik ga mijn cardio op de machines doen. Petra zelf trotseert de vrieskou en gaat buiten hardlopen. Onderweg ziet ze voor de tweede keer achter elkaar een aantal reeen. Ik heb gelukkig een leuk boek, want zulk vertier heb ik op de trapmachine en crosstrainer niet. Toch vliegt het uur voorbij.

Na ons thuis klaargemaakt te hebben, lopen we naar het huis van Petra's moeder. Daar mogen we haar Fiatje meenemen. We hebben om twaalf uur afgesproken bij bloglezeres Evelyn thuis in de binnenstad van Amersfoort.

Evelyn blijkt in een schattig 19e eeuws huisje in het centrum te wonen. Van haar krijg ik een paar Suske en Wiskes, die ik wonder boven wonder gisteren niet gekocht heb, en saucijzebroodjes voor Rick (die ik mee ga smokkelen). Na een rondleiding door haar mooi gerenoveerde pand, lopen we richting ons lunchrestaurant. Onderweg wijst Evelyn van alles aan en ik herken het een en ander ook weer.

Tijdens mijn middelbare schooltijd bij het Johan van Oldenbarnevelt Gymnasium hier, gingen we regelmatig met tussenuren naar het centrum. We besteedden vooral nogal wat tijd bij 't Hoekje, dat nu Rumours heet.

Voor de lunch hadden we met Marianne, middelbare schoolen studentenvriendin van mij, afgesproken bij Christea's. Helaas blijkt dit restaurant op dinsdag gesloten, dus stelt Evelyn Grand Cafe Halewijn voor. Ik bel Marianne, die dat ook meteen oppert, dus we spreken af elkaar daar te ontmoeten.

We nemen het tafeltje aan het raam in het gezellige cafe. Het gesprek is meteen zeer geanimeerd. Het is zo leuk Evelyn nu in persoon te ontmoeten en met Marianne lijkt het of de jaren zo wegvallen! Ook het eten is super lekker. Mijn broodje met tonijnsalade heeft zoveel zaadjes erop, heerlijk!

Na de lunch neemt Evelyn ons op een rondleiding door het centrum. Wat is Amersfoort ook weer ontzettend leuk! Al het Middeleeuwse, de poorten (hoewel de binnenpoort niet zo oud is) en de vaart met boten en schaatsers.

Het is wel berekoud, want er staat een scherpe wind. Ik weet wel weer waarom ik Amersfoort ook altijd zo'n gezellige stad vond. Helaas is de Amersfoortse brouwerij De Drie Ringen gesloten. Dat had me zo leuk geleken voor Rick, maar helaas.

Marianne's dochter heeft vandaag de eerste CITO toets, dus zij neemt afscheid. Evelyn, Petra en ik gaan nog iets drinken in In Den Kleinen Hap .

Evelyn en ik bestellen een Keistad gluehwein, die met een scheutje amaretto wordt geserveerd. Wat een heerlijke smaak heeft die! Iets om te onthouden. Petra houdt het bij een warme chocolademelk.

Dan is het alweer tijd om terug naar Evelyns huis te lopen. Daar nemen we hartelijk afscheid. Zo leuk om nu alweer de persoon achter de reacties op het blog te weten! Evelyn, ik hoop je ook eens in onze buurt rond te leiden.

Op de terugweg rijden we de weg, die ik vroeger altijd naar school fietste. Daaraan is nog maar erg weinig veranderd, maar aan Leusden-Zuid, het dorp waar wij woonden, wel degelijk. Niet de huizen, maar onze basisschool is er niet meer en er wordt nu een enorm complex gebouwd op wat vroeger weilanden waren.

We parkeren nog even bij het hofje, waar wij vroeger woonden. Daar staat nog steeds de yucca boom, die mijn vader ooit plantte in de tuin. Dat ding is nu hoger dan de huizen en doet alles eigenlijk nog kleiner lijken. Toch grappig om het weer te zien.

Binnendoor via Woudenberg, Maarsbergen en Doorn rijdt Petra terug. Wat een prachtige bosachtige omgeving is dit toch! Het was weer echt leuk nog meer oude "stomping grounds" terug te zien.

Tegen vijven komt mijn nichtje me ophalen. Zij woont in Doorn en heeft me uitgenodigd te komen eten. Mijn tante en oom zijn er ook. Erg leuk om iedereen weer te zien. We eten boerenkool met worst, wat zal ik dat weer missen. Het wordt een gezellig avondje bijkletsen.

Zo eindigt alweer mijn een na laatste dag in Nederland. Wat vliegt de tijd toch!

Foto's van vandaag staan hier.

Utereg me Stad

2012-02-06T15:16:00.000-05:00

"Als ik boven op de Dom sta, kijk ik effe naar benee...", speelt er vanochtend meteen door mijn hoofd. Ik heb enorme zin om de stad, waar ik vijf jaar met plezier studeerde, weer te zien vandaag. Een blik door het raam laat een felblauwe lucht zien, super!

Tot mijn verbazing hoor ik opeens het MSN belletje. "Ben je echt wakker?", vraagt Katja. Ik schrijf terug dat ik beter haar die vraag kan stellen, aangezien het daar half drie 's nachts is! We kletsen even en dan ga ik naar beneden.

Het gezin hier staat erg vroeg op en Petra heeft een briefje achtergelaten dat ze is gaan hardlopen. Prima, dan doe ik meteen mijn Max Capacity. Ik doe er twee achter elkaar, twintig secondes oefening, tien secondes rust en dat acht keer per oefening. Mijn spieren trillen na afloop!

Als ik uit de douche stap, is Petra ook weer terug. Als we klaar zijn, gaan we Driebergen in. Vandaag is mijn dag om de boodschappen, die terug naar Amerika "moeten", in te slaan. We gaan dus naar Albert Heijn, waar Petra ook een lijstje heeft af te werken.

Op mijn lijstje staat o.a. Pickwick thee, maar liefst twintig doosjes wil Rick! Verder Shanghai noten (voor mij), mosterdsoep en andere droge instant soep pakketjes en een zak drop Mentos. Ook neem ik een paar bakjes Hollandse garnalen mee. Helaas kunnen die niet mee naar huis, maar zal ik ze hier op moeten eten. Vroeger pelde ik zo een hele kilo van die krengen, ze zijn zo lekker!

We leveren de boodschappen thuis af en gaan dan op weg naar Utrecht. We parkeren in de garage bij de Bijenkorf en lopen dan de stad in. Het is koud, maar zo helder, prachtige diepblauwe luchten geeft dat voor mijn foto's.

Als eerste lopen we naar het Janskerkhof. Hier kwam ik vroeger heel erg veel, want ik was lid van de UVSV, die aan het Drift ligt. We lopen langs het gele Corpsgebouw en ik zie dat de disco Woolloomooloo ook nog steeds bestaat.

Van de deur met "Hestia" erop (de voordeur van UVSV, Hestia is de godin van de haard en de Vestaalse maagden) moet ik natuurlijk een foto maken. Die drempel ben ik talloze keren over gegaan en ik heb er heel fijne tijden meegemaakt. Zo lang geleden is dat alweer en toch ziet het er nog zo hetzelfde uit.

Via andere gezellige straatjes lopen we langzaam naar ons lunchrestaurant, Mammoni. Ik volg Petra's leiding en bestel de bruschetta met carpaccio, truffelmayonnaise en kaas. Ontzettend lekker is het!

Na het eten gaan we de wandeling in het boekje "Love Holland", dat Petra heeft gekocht, maken. Die loopt door het Museumkwartier, een deel van de stad, waar ik als studente niet tot nauwelijks kwam.

Als eerste lopen we naar de Dom. Die heb ik op de laatste dag dat ik in Utrecht woonde beklommen. Maar goed ook, want nu is de toren maar beperkt open en vandaag dus niet. Onderweg zie ik dat de bakkerij, die chocolade Domtorentjes verkoopt, er nog steeds is. Ook collegesjaals, die destijds enorm populair waren, zie ik nog in etalages liggen (a 59,50 euro, ik koop er dus maar geen voor de nostalgie!).

We lopen onder de Domtoren door en via allerlei moois en al fotograferend (ik dan) naar de 13e eeuwse Geertekerk. Daar zien we mensen schaatsen op de singel, zo'n heerlijk Hollands plaatje! De tocht zet zich voort langs heel oude huisjes en de Vleeschhal uit het midden van de 15e eeuw, waar een koeienkop bovenaan het gebouw je vriendelijk aankijkt. Al deze dingen waren me als student echt niet opgevallen!

De wandeling brengt ons terug bij de Dom en nu is het winkeltijd. Bij Piet Snot zoek ik een aantal Suske en Wiskes uit en een gek Obelix figuurtje voor Rick.

Bij Leonidas laat ik een doosje vullen met roomboterpraline's. Rick is daar ook dol op en samen met het doosje dat ik zaterdagavond won hebben we zo lekker veel te snoepen. Ook bij Toko Centraal vind ik lekkers, wel van een heel andere aard, namelijk rempejeh en sambal goreng kentang.

De hele tijd hier heb ik al zin in een haring, dus we gaan op zoek naar een vishandel. Die op het Vredenburg is gesloten, maar in Hoog Catharijne is er wel een open. Helaas is de haring wel opgesneden, dus ik moet nog op zoek naar een hele, want hem van de staart eten smaakt net iets beter.

Verder is Hoog Catharijne tot mijn verbazing weinig veranderd. We hebben onze lijstjes afgewerkt, dus lopen langzaam terug naar de auto. Ik drink nog zoveel mogelijk Utrecht atmosfeer in en neem foto's van het Nijntje stoplicht voor de Bijenkorf. Er is veel veranderd in de stad, maar toch ook weer niet.

Om de spits te ontlopen, rijden we binnendoor. Dat vind ik extra leuk, zo langs de boerderijen en landerijen van Bunnik en Odijk. De ondergelopen weilanden, die nu als ijsbanen dienen, zijn druk bezocht.

In Driebergen stoppen we in het centrum bij de slijterij. Rick wil namelijk graag een plaatselijk flesje bier met bijbehorend glas. Ik ben helemaal blij als de medewerker naar achteren gaat om te kijken wat hij heeft en daar zowaar een Hertog Jan glas bijzit. Dat wordt hier bij veel restaurants getapt, dus helemaal goed!

Petra maakt een heerlijke maaltijd van spruitjes in een lekker sausje en worstjes klaar. Die vindt niemand bij ons thuis lekker en bij haar ook niet, dus we delen een hele zak en smullen!

Lisa en Petra gaan nog sporten, maar de energie ontbreekt mij, dus ik klets op Facebook bij met Saskia, die vandaag ziek thuis is van school. Ik geloof dat ze me wel wat mist dan. Gelukkig is het niets ernstigs en voelt ze zich nu al een stuk beter.

Foto's van vandaag staan hier.

Forum meeting en winterse plaatjes

2012-02-05T15:16:00.001-05:00

Zaterdag

Na het ontbijt zetten Petra en Erik mij af bij Health Center Hoenderdaal. Zij gaan boodschappen doen, terwijl ik mijn drie kwartier op de crosstrainer volmaak. Het is weer een heel andere crosstrainer, dan thuis, ook wel weer eens leuk.

Thuis maakt Petra een overheerlijke lunch voor mij. Een gemengde salade met een vegetarische schijf met zongedroogde tomaten en olijven. Dan maak ik me klaar om op weg te gaan naar de Alles Amerika forum bijeenkomst.

Conny komt me ophalen en samen rijden we naar Zaltbommel. Zij zit in het organisatiecommittee en moet dus eerder daar zijn. Er is voor ons een vroege check in geregeld bij het Apollo Hotel.

De rest van het committee met aanhang is er ook al. Ik maak kennis met degenen, die ik nog niet heb ontmoet en het is leuk een aantal mensen, die ik in Washington al heb ontmoet, weer te zien.

Nadat we onze tassen naar boven hebben gebracht, gaan we naar het American Roadhouse restaurant. Daar help ik met opzetten en het ziet er al gauw gezellig uit.

Rond half vier komen de eerste forumleden binnendruppelen. Bij elkaar komen er meer dan 70 mensen. Er zijn dit jaar ook veel Belgen aanwezig, leuk om met een aantal van hen kennis te maken. Al gauw is het feest in volle gang. Ik probeer met zoveel mogelijk mensen te praten en kennis te maken, maar het lukt niet iedereen te spreken.

Intussen zijn er lotingen voor leuke spulletjes en worden de winnaars van de fotowedstrijd bekend gemaakt. Tot mijn verbazing heb ik een gedeelde vierde prijs met mijn foto van het Jefferson Memorial en de kersenbloesems. Als prijs krijg ik een tas met allerlei lekkernijen, waaronder Leonidas bonbons, mmmm!!!

Het avondeten, hoe kan het ook anders, is barbecue. Er liggen verschillende stukken vlees en stokjes, die we zelf kunnen grillen. Ik maak een paar spiesjes met kip en groentes. Daarbij zijn er salades en frietjes (met frietsaus voor mij, want dat eet ik bijna nooit).

Na het eten is er nog een kwis, waar ik erbarmelijk slecht in ben. We moeten allemaal naar de hoek met de letter van wat wij denken dat het antwoord is lopen. De eerste twee vragen weet ik nog wel, maar daarna is het afgelopen. Aan mij als "Amerikaanse" heeft dus niemand iets.

De tijd vliegt! Voor we het weten is het na elven en is het feest voorbij. Ik had me zelfs voorgenomen eerder te vertrekken, maar het was te gezellig. Met Marjon en Ger rijd ik mee terug naar het hotel. Daar wens ik ze goedenacht, want de rest gaat nog even door in de bar. Ik ben daar te moe voor.

Eenmaal in mijn kamer is het dan ook nog heel even lezen en dan licht uit. Ik ben blij dat ik eens zo'n jaarlijkse bijeenkomst heb meegemaakt. Met veel van de aanwezigen schrijf ik al jaren op het forum en het was wel erg leuk hen in levende lijve te zien!

Zondag

Marjon en Ger zeiden gisteren dat ze tussen negen en half tien zouden gaan ontbijten. Aangezien zij nog naar de bar gingen, gok ik op de latere tijd en computer nog wat voor ik ga douchen. Wie schetst mijn verbazing als om klokslag negen uur Marjon belt dat ze naar beneden gaan.

Gauw spring ik onder douche en pak alvast alles in. Beneden tref ik iedereen al aan. Er is nog een stoel vrij voor mij en ik ga eten halen bij het buffet. Marjon wijst me op de poffertjes, heerlijk! Het is een smakelijk ontbijt en de koffie lekker sterk.

Als we klaar zijn nemen we afscheid van iedereen en checken uit. Nu zal ik allerlei gezichten bij de forumnamen kunnen denken, erg leuk. Ik rijd weer met Conny mee terug. Zonder oponthoud kom ik weer in Driebergen aan en neem afscheid van haar.

Het plan van vanmiddag is sneeuwfoto's maken van het mooie landschappen en boerderijen en dergelijke hier in de buurt. We brengen Lisa naar haar paard en rijden dan via prachtige landweggetjes via Langbroek naar Wijk bij Duurstede. Hier parkeert Erik de auto en lopen we langs de molen het oude centrumpje in. Zo pittoresk is het hier ook weer!

Om warm te worden lopen we een piepklein cafeetje in. De woonkamer van het heel oude huis heeft de tafeltjes. We bestellen een overheerlijke capuccino, waar we moccaboontjes bij krijgen.

Erik gaat de auto halen en Petra en ik lopen verder door het centrum. De sneeuw voegt veel toe aan de plaatjes. Als Erik ons weer op heeft gehaald, gaan we even naar de Jumbo om verse groentes te kopen. In het cafeetje zag ik mosterdsoep op het menu en dat heb ik volgens mij nog nooit op. We kopen een pak ermee voor de lunch.

Het is weer tijd om Lisa op te halen en Petra en ik lopen het laatste stukje naar die boerderij. Natuurlijk fotografeer ik er weer op los. De knotwilgen langs de sloten, de oude boerderijen, de schaapjes in de wei, allemaal zijn het dankbare onderwerpen. Ook Lisa's paard Mirlo poseert even gewillig.

Thuis eten we lunch en ik vind de mosterdsoep heerlijk. Daar gaan een paar pakken van mee terug, want Rick zal daar ook van houden. Morgen ga ik wat dingen inslaan om mee terug te nemen.

Het is zo'n mooie zonnige ijsdag dat Petra en ik zin hebben in een wandeling door Driebergen. We zien kinderen schaatsen op een vijvertje en in het bos poseert een roodborstje heel gewillig voor mij. Ik vind deze roodborstje veel mooier en schattiger dan onze Amerikaanse robins.

Vanavond gaan we uit eten bij 't Jagershuys Alakart. Het menu is erg lekker en het is moeilijk kiezen. Petra en ik nemen beiden het vegetarische gerecht en krijgen daar geen spijt van.

Het wordt leuk gepresenteerd in verschillend gevormde bakjes. De paddestoelenhachee is mijn favoriet, maar ook de geitenkaas met bloemkool soufflee is super. De groentetempura is lekker, maar de spaghetti met rucola en pecorino is me teveel. Toch een heel goede keuze was dit gerecht.

Ook Erik en Lisa zijn blij met hun keuzes. Zij nemen ook nog dessert, een appeltaartje met caramelsaus. Ook dat ziet er goed uit, maar ons gerecht was me al teveel. Hun voorgerechten zagen er ook enorm uit. En ik maar denken dat grote porties iets puur Amerikaans zijn.

Nu is het lekker uitbuiken voor de tv. Dit weekend is alweer bijna voorbij!

Foto's van de bijeenkomst staan hier.

Sneeuwfoto's staan hier.

Een sneeuwerig Den Haag

2012-02-03T16:20:00.000-05:00

Na een nogal onrustige nacht voel ik me wonder boven wonder toch redelijk uitgerust. Na het ontbijt fietsen Petra en ik naar Health Center Hoenderdaal, waar ik mijn eerste Nederlandstalige sportklas ooit ga doen.

Het wordt de Body Pump. Nou, ik ben best wat gewend, maar na afloop trillen sommige spieren flink. Het lukt me gelukkig wel alle oefeningen af te maken en ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ook leuk om te zien, wat Petra les geeft.

Na ons klaargemaakt te hebben fietsen we naar station Driebergen. Daar nemen we de sprinter naar Utrecht, ook weer een nieuwe ervaring voor mij. Op Utrecht Centraal, waar ik zo vaak van vertrok, herken ik het niet meer terug! We nemen de intercity naar Den Haag en ik geniet van het landschap onderweg. Vooral de molens blijven me bekoren.

Zonder oponthoud rijden we Den Haag binnen, waar Naomi ons al opwacht. Naomi heb ik in april ontmoet en zij gaat ons het mooie centrum van de Residentie (zo noemde een conducteur de hofstad jaren geleden) laten zien.

Inmiddels is het flink aan het sneeuwen! Alles is al gauw wit en gelukkig hebben wij warm genoege kleding mee. We lopen langs het Torentje en de Hofvijver, die mooi wit besneeuwd is, wat (hopelijk) mooie foto's geeft. Naomi laat ons leuke oude weggetjes zien en natuurlijk lopen we door de Passage, waar ik me herinner dat het ooit een groot cadeau was dat ik een Mont Blanc vulpen van P.W. Akkerman kreeg.

Inmiddels zijn we flink besneeuwd en koud, dus het komt goed uit dat Naomi bij Dudok heeft gereserveerd. Een blik op het menu en ik weet al wat mijn keuze gaat zijn: het broodje filet Americain, natuurlijk (ik ben geen kroketfan). De anderen hebben ook lekker uitziende lunches.

Nu had ik wel van Dudok (of misschien was dat alleen de architect)gehoord, maar was er verder niet bekend mee. Petra in North-Carolina zag mijn check-in op Facebook en schreef dat ze beroemd zijn om hun appeltaart. Daarvan moeten we dan natuurlijk een stuk proberen en inderdaad superlekker!

Nu zijn de handschoenen en sjalen weer een beetje opgedroogd en het is droog buiten. We zijn dus klaar om met sightseeen door te gaan. Dat begint met een BN sighting, want Petra herkent D66er fractievoorzitter Alexander Pechtold, die net buiten het restaurant staat te praten.

Als kind heb ik met mijn opa en oma weleens de Gevangenpoort bezocht, maar herinner me alleen vaag dat het eng was. Petra is er nog nooit geweest, dus we besluiten de rondleiding te gaan doen.

De gids vertelt enorm leuk, maar de geschiedenis hier is natuurlijk wel barbaars te noemen. De bekendste gebeurtenis was natuurlijk de moord op de broeders de Wit, maar er zijn nog veel meer verschrikkelijke dingen gebeurt daar. We hebben een hoofd vol gruwelijke historische feiten en een aantal opmerkelijke feiten, zoals dat Napoleon de martelwerktuigen verbood.

Tijdens de rondleiding belt Petra's dochter dat het treinverkeer ernstig ontregeld is door de sneeuw. Hoog op mijn verlanglijstje staat het Mauritshuis en we besluiten dat de laatste stop van vandaag te maken.

Via het Binnenhof lopen we erheen. Wat is de Ridderzaal toch mooi! Onvoorstelbaar dat zo'n bijna 900 jaar oud bouwwerk nog in gebruik is.

Het Mauritshuis is alles wat ik me ervan voor heb gesteld. Ik ben dol op de oude Meesters en hier hangt natuurlijk veel van de creme de la creme. Mijn favoriet is Het Meisje met de Parel van Vermeer, vooral ook omdat ik het boek "The Girl with the Pearl Earring" heb gelezen. Verder maakt Paulus Potters "De Stier" enorme indruk op me.

Op weg naar het station lopen we nog langs de "prachtige" (lees foeilelijke) Amerikaanse ambassade en dan ga ik de Nederlandse Spoorwegen met sneeuw meemaken. Ik heb daar de afgelopen paar jaren al heel wat "horror stories" over gelezen, maar dacht eigenlijk stiekem dat het vast allemaal wel meeviel.

Nou! Laten we zeggen dat er een geluksengeltje op onze schouders rustte. We lopen om kwart over vier het station binnen en zien daar al meteen dat alle intercities naar Utrecht niet rijden en dat er een wisselstoring bij Utrecht is.

Er staat echter wel een sprinter op het scherm, die nu niet verder dan Utrecht Terwijde zal rijden. We besluiten het daarop te wagen en dan maar te zien, hoe we van daaruit verder komen. We nemen afscheid van Naomi, het was weer heel leuk haar te zien (en Naomi, nog eens bedankt voor de leuke cadeautjes!).

Het perron staat natuurlijk propvol, maar we lopen verder naar het einde en daar lijkt het mee te vallen. Met de nadruk op "lijkt", want als de trein aan komt rijden, komt er een stroom mensen op ons af. Ons grote geluk is dat we vrij vooraan staan en met alle andere sardientjes (hoewel niet "alle", want er blijven heel wat mensen op het perron over) de trein in kunnen.

Het wordt echt persen om de deuren te sluiten, maar ietsje later dan gepland rijden we toch. Er heerst een joviale stemming in de trein. Iedereen maakt er duidelijk het beste van. Bij ieder station is het weer een geprop om er nog een of twee mensen bij te krijgen.

Pas bij Zoetermeer gaan er een heel aantal mensen uit en in Gouda krijgen Petra en ik zowaar een zitplaats, omdat de mensen naast ons vertrekken. Nog een keer geluk hebben. Ook horen we van iemand anders dat de wisselstoring bij Utrecht verholpen is en deze trein dus wel door naar Centraal zal rijden.

Daar is het ronduit een chaos! Op het bord met vertrekkende treinen staan welgeteld drie treinen vermeld. Daar zit Driebergen niet bij. We gaan dus maar kijken hoe het met de bussen gesteld is. Als we vragen welke bus we moeten nemen, wijst de medewerker die, maar zegt erbij dat niemand weet, wanneer die zal komen.

Eerlijk gezegd ben ik niet blij met lang wachten in deze kou, want ik begin mijn spieren al te voelen. Ik stel voor te kijken of we een taxi kunnen nemen. Vier chauffeurs weigeren naar Driebergen te rijden, maar de vijfde wil het wel doen. Hij schat wel dat het een flinke duit gaat kosten met al het verkeer. Dat heb ik er wel voor over, dus we stappen in.

Al rijdt de taxi veel op buslanen, we komen toch regelmatig in een file terecht. Maar ongetwijfeld veel eerder, dan als we op de bus hadden gewacht, zijn we bij station Driebergen. Daar staan Erik en Lisa al op ons te wachten.

Lisa gaat met Petra mee om de fietsen naar huis te rijden (ik ben als de dood voor gladheid en durf dan echt niet te fietsen (heb zo ooit meervoudig mijn enkel gebroken). Ik ga gerieflijk met Erik mee naar de Chinees.

Daar bestellen we van alles lekkers dat ik ook al jaren niet heb gegeten. Pangsit, Babi Pangang, Fu Yung Hai en Mihoen, zo lekker!! Als ik Rick aan de telefoon heb en hem het menu vertel, is hij jaloers.

Na het eten gaat de open haard aan en heb ik ook eens de kans om een TVOH te kijken, met kids weliswaar, maar dat is ook erg leuk. Echt een superleuke dag was het weer vandaag (ja, ook de vertragingen op de terugreis, we hebben toch wat afgelachen met onze medereizigers).

De foto's van vandaag staan hier.

Vlucht en aankomst in Nederland

2012-02-02T14:41:00.000-05:00

Gisteravond om vijf kon ik al aan boord en kreeg mijn fijne Economy Plus raamplaats met extra beenruimte. Ik had speciaal een rij uitgekozen, waar de stoel naast mij nog vrij was, dus ik hoopte op geen buur.

Langzaam druppelden de passagiers binnen en het werd al gauw duidelijk dat er heel wat open plaatsen waren, voor in Economy Plus. Zo ook naast mij, dus ik was helemaal blij.

Alleen schreed de tijd voort naar de geplande vertrektijd van 18:02, maar er gebeurde niets. Er zaten wat Nederlanders om mij heen en we vroegen ons hardop af wat er aan de hand was.

Om 18:15 kwam de piloot eindelijk vertellen dat er een niet serieus mankement aan een van de motoren was geweest. Dat was snel gemaakt, maar omdat we een internationale vlucht waren zou dat zeker anderhalf uur duren. We mochten van boord, als we wilden, maar wij in Economy Plus zaten gerieflijker, dan de martelwerktuigstoelen bij de gate.

We kletsten wat en ik las wat en de tijd ging eigenlijk best snel. Een voordeel van later vertrekken vond ik dat we dan ook later aan zouden komen en ik dus meer tijdens voor mijn gevoel nachttijden zou kunnen proberen te slapen.

Om 20 uur is het dan eindelijk zover en vertrekken we. Al gauw wordt het eten uitgedeeld. Zoals gewoonlijk is de keuze kip of pasta. De flight attendant zegt heel enthousiast "chicken stir fry", terwijl ze de kip aan de man voor mij uitreikt.

Eigenlijk had ik pasta in gedachten, want daar kan minder mis mee gaan, maar vind dat toch ook wel erg lekker klinken. Als ik het bakje zie weet ik echer meteen dat dat een grove fout was!

Er liggen dunne gepaneerde stukjes in een miniem beetje saus met kleffe rijst en een paar vierkantjes paprika. Een hapje ervan doet me bijna kokhalzen. Het is eigenlijk te vies om te eten (taai, geen idee welk deel van de kip), maar ik heb geen alternatief dus werk het maar naar binnen. Gelukkig is de brownie wel lekker om de vieze smaak weg te werken.

Zodra de etensresten zijn opgehaald pak ik een heel aantal kussentjes en dekens van lege stoelen en installeer met op de twee stoelen. Het is een beetje in de foetuspositie liggen, maar ik lig tenminste.

Een onrustige viereneenhalf uur volgt. Niet alleen vindt een vrouw een paar zitplaatsen verderop het kennelijk niet nodig op te houden met keihard praten, terwijl de lichten uit zijn, maar er is ook met tussenpozen turbulentie.

Iedere keer als de piloot net weer het riemen vastmaken bordje uitdoet, komt er weer een golf en gaat het weer aan. Gevolg: de flight attendants komen langs met een zaklantaarntje om te checken dat de riemen aanzijn, ondertussen roepend "seatbelts". Tja, dat slaapt ook niet lekker.

Anderhalf uur voor de landing gaan de lichten weer aan en krijgen we de ontbijt "snack". Gelukkig is dat een bakje yoghurt, wat ik met smaak opeet. De kleffe zoete broodje laat ik maar voor wat het is.

Opeens zie ik de Nederlandse kust onder me, na over besneeuwde heuvels in Groot-Brittanie gevlogen te hebben. Ik zit aan de zonkant, dus veel zie ik helaas niet. Wel vallen de kassen me op.

Eenmaal op Schiphol bevliegen me opeens allerlei herinneringen aan vroeger en opeens lijken die 28 jaar dat ik hier niet meer woon heel erg lang. Ik heb ook geen gevoel van thuiskomen, eerder een gevoel van in een leuk vakantieland beland te zijn, want dat is Nederland zeker.

Het is zeker een kilometer (ok, waarschijnlijk minder, maar zo voelt het) lopen naar de paspoortcontrole. Ik kijk mijn ogen uit en luister naar iedereen, die opeens Nederlands praat. Ik ben zomaar opeens weer hier.

De marechaussee begroet me vriendelijk. Hij vraagt, waar ik vandaan kom en hoe warm het daar was. Op mijn "18 graden" antwoord wenst hij me veel sterkte met de kou hier. Ik moet zeggen dat dit absoluut de langste conversatie, die ik ooit met een marechaussee heb gehad.

Omdat ik Premier status heb bij United, hebben mijn tassen een "priority" sticker. Dat betekent dat ze als een van de eersten op de band komen. Dit keer komen ze zelfs als nummer twee en drie, wauw! Voor de eerste klas en business klas bagage, dus, dat is nog eens "priority"!

Door het niets aan te geven poortje, waar niemand staat (een poortje verder staan twee douanebeambtes te kletsen). Dat zou je in Amerika niet zien, daar moet je je formulier inleveren voor je verder kunt.

Eenmaal buiten ziet Petra mij meteen. Wat ontzettend leuk haar weer te zien, het is alweer bijna 3 jaar geleden dat we elkaar zagen. We lopen alweer een heel eind naar de parkeergarage.

Op de weg naar huis zie ik een molen en allerlei kerktorens en boerderijen. Wat heeft Nederland toch een mooi landschap. Tot we bij Utrecht komen, dan komen we in de bouwput terecht. De hoge gebouwen hier waren er lang niet allemaal, toen ik er woonde.

In Driebergen zeulen we de tassen naar binnen en ik geef mijn meegebrachte goodies. Ik voel me verbazingwekkend goed, ondanks het gebrek aan slaap. Volgens mij is dat dankzij de JetZone.

Het is inmiddels lunchtijd en Petra stelt voor naar Brocante in Doorn te gaan. Wat een leuk restaurant is dat! Ik kan gewoon niet kiezen uit al het lekkers. Het wordt uiteindelijk een salade met gerookte zalm, een heel goede keuze. Ook Petra geitenkaas met honing salade ziet er lekker uit.

Dit is ook alweer zo'n mooie omgeving. We rijden bijvoorbeeld langs Sparrendaal, een mooi oud gebouw, vroeger gemeentehuis, nu te huur voor bruiloften en partijen. Ik merk dat ik alles nu echt door een "Amerikaanse" bril zie, ik zeg nog net niet "cute" en "awesome", ha ha. Ik bekijk het allemaal nu ook meer door fotografische ogen en jeetje, wat is het allemaal fotogeniek!

We stoppen bij de Albert Heijn om boerenkool te halen. Dat is verreweg mijn favoriete stamppot, die Petra vanavond voor ons gaat maken. Daarna rijden we naar Health Center Hoenderdaal. Hier gaan we morgen en andere dagen sporten. Het is een stuk groter, dan mijn kleine sportschooltje thuis (wel een bewuste keuze van mij, hoor).

Thuis gaat de open haard aan en kletsen we lekker verder. Want er is wat te kletsen! Erik komt thuis en Petra heeft het eten klaar, wat heerlijk geurt. Boerenkool met slagersworst en spekjes, vooral die laatste heb ik al jaren niet gegeten. De boerenkool is ook zo lekker vers, mijn laatste portie kwam uit een Maggi pakje (en ja, ik weet dat ik kale kan gebruiken, maar het is me gewoon teveel werk). Het is smullen geblazen, dus!

Vanavond kijken we bij de lekker warme haard tv. Ik hoop dat ik gauw moe word, want het is nu half negen en ik voel me "gewoon", zoals thuis om deze tijd. Ik ben vast een wandelende reclame voor JetZone, maar dit is nu al de zoveelste reis dat het enorm heeft geholpen.

Onderweg naar Nederland

2012-02-01T16:47:00.000-05:00

Voor ze naar school gaat neem ik afscheid van Saskia en dan ontbijten Rick en ik op ons gemak. Hij zal mij naar het vliegveld brengen en we hoeven pas om half elf weg. Nog wat laatste spulletjes in de tassen en ze kunnen in de auto.

Zodra we de interstate 66 zien, weten we dat dat niet gaat lukken. Die staat compleet vast! Later belt Rick dat het maar goed is dat we het niet hebben gewaagd, want politie had de hele weg geblokkeerd, nog steeds toen hij erlangs reed na mij afgezet te hebben.

Gelukkig zijn er meer wegen, die naar Reagan National Airport leiden, en zonder verdere files komen we eraan. Het is wel even slikken om van Rick afscheid te nemen. Gek, want ik ben wel eerder een week weggeweest van huis, maar nooit zo ver.

Bij Potbelly haal ik een lekkere gegrilde kipfilet sandwich en eet die voor we aan boord gaan maar vast op. Ik heb een zitplaats bij het raam op de tweede rij, dus kan als een van de eersten het vliegtuig in.

Omdat ik telkens hoop dat we langs de stad opstijgen of landen, heb ik de F kant gekozen, zodat ik goed uitzicht heb. Helaas stijgen we weer de andere kant op op. Zo heb ik wel leuk zicht op Old Town Alexandria en eenmaal hoger ook nog op de Mall.

Als je goed kijkt kun je het Washington Monument nog zien.

De vlucht verloopt snel, ik heb een leuk boek op mijn Kindle. Na bijna twee uur wordt de landing ingezet. Uit mijn raam heb ik prachtig uitzicht op de Skyline van Chicago. Zo heb ik toch nog de goede kant van het vliegtuig gekozen.

De gate voor mijn vlucht naar Amsterdam is niet ver lopen. Als ik die eenmaal gevonden heb, ga ik op zoek naar een plek om mijn laptop neer te zetten. Die vind ik al gauw en internet erop los. Alleen is het krukje allerongemakkelijkst! De man naast mij klaagt er ook al over.

Straks ga ik op zoek naar een restaurant voor een glaasje wijn en een snack. Deze overstap duurt 4,5 uur, maar de tijd gaat snel. Om 18 uur vertrekt het vliegtuig naar Nederland en als het goed is landen we rond half tien morgenochtend.

Inpakdagje

2012-01-31T21:03:00.002-05:00

Rick en ik hebben beiden niet lekker geslapen (allebei sinusproblemen, grrrrr!), dus we blijven wat langer liggen. Ik hoor het al aan de zingende vogels dat het vandaag weer een lenteachtige dag gaat worden. Mijn lichaam zal zeker niet aangepast zijn aan de Nederlandse temperaturen.

Saskia heeft vandaag weer vrij van school (einde kwartaal) en zij en ik eten samen ontbijt. Saskia een enorme bak Cheerios met yoghurt en ik mijn twee gepocheerde eieren met kaas en Tabasco.

Dan moet Saskia naar haar oppasbaantje. Ze had gisteren gezegd dat ze kon, maar wil nu eigenlijk helemaal niet. Ik laat haar het niet afzeggen, want dan had ze gisteren moeten zeggen dat ze niet kon. Nu rekenen die mensen op haar. Na afloop is ze toch blij gegaan te zijn, want ze kreeg maar liefst $11 per uur. Daar kan ze weer heel wat Bath and Body Works dingen voor kopen, ha ha.

Intussen ga ik naar de sportschool en doe daar een uur op de crosstrainer. Het is dat ik morgen niet kan sporten, anders was lang met Cosmo gaan wandelen met dit prachtige weer. Ik neem hem wel mee voor een wandeling, maar maar voor vijf kilometer.

Het is tijd om de tassen, die ik mee naar Nederland wil nemen, tevoorschijn te halen. Ik neem twee grote duffels mee, maar zie dat de oudste, die we al jaren hebben, een flinke scheur heeft. Met hoe men bagage behandeld op de vliegvelden zie ik zo'n "grappige" reclame voor me, waarin mijn tas helemaal kapot op de band ligt met al mijn spullen eruit.

In overleg met Rick besluit ik dan maar een nieuwe tas te gaan kopen. Bij Macy's is er een uitverkoop, dus ik rijd naar Fair Oaks Mall.

Er zijn hier twee Macy's (ja, echt), maar ik ga naar de originele. Ik weet precies waar de bagageafdeling is daar, precies naast de ingang, dus heel handig. Ik weet ook al welke tas ik wil, namelijk de groene versie van degene, die we al in oranje hebben.

Thuis zijn de schoonmaaksters binnen bezig, wat mij een prima excuus geeft om buiten te gaan lezen. Het is inmiddels maar liefst 19 graden! Wauw, deze januari was wel een van de warmste, die ik me in lange tijd kan herinneren (het record voor vandaag staat op 21 graden, dus het is niet heel ongewoon). Tot mijn verbazing zie ik een witte vlinder, dat op 31 januari!

Terwijl ik zit te lezen mag Cosmo ook mee naar buiten. Ik ben nog steeds zo blij met een hond, die echt bij mij wil zijn (vooral omdat ik snoepjes bij me heb, maar goed). Onze vorige hond Brynna ging er, zodra de voordeur openging, als een pijl vandoor, waardoor ze een keer gescalpeerd werd door een Jeep (en het overleefde, want ze werd twaalf).

Cosmo gaat nooit verder dan twee tuinen bij me vandaan. Vanmiddag doen we een spelletje met stukjes Beggin Strips. Ik gooi een stukje de tuin in en Cosmo gaat het zoeken. Zelfs als hij niet ziet, waar het valt, is hij daar verbazend goed in. Duidelijk is het reukorgaan van een hond sterk ontwikkeld!

Als de zon achter de huizen is verdwenen ga ik inpakken. Mijn tassen zitten vol warme dingen, zelfs mijn lekkere fleece pijama met de sneeuwpopbroek gaat mee. Lekker bij de open haard straks bij Petra, die zij zo te lezen vaak aanhebben.

Nu krijg ik er nu helemaal zin in, want dit is best een bijzondere reis voor mij. Voor het eerst met maar weinig familiebezoek en veel tijd met Petra en leuke nieuwe ontmoetingen (en een wederzien met een vriendin, die ik al sinds mijn studentenjaren niet meer heb gezien, hoi Marianne!). Het is ook voor het eerst dat ik alleen naar Nederland kom sinds 1994, toen ik kwam om afscheid van mijn lieve oma's te nemen.

Rick is de volgende met sinusproblemen, hij voelt zich er erg moe door. We bestellen Friends Kabob voor het avondeten. Daarna lekker bankhangen met zijn drietjes. Mijn zus belt via Skype, wat ze net nieuw heeft, en het is weer leuk haar, David en Stefan te zien, zeker ook voor Rick en Saskia. We bellen ook meteen Katja, die net online komt. Dit is voor het eerst in jaren dat Katja en Ayesha elkaar gesproken hebben. Lang leve de moderne technologie!

Een blog zonder foto is saai, dus hier onze knuffel nog eens

Een beetje een saaie maandag

2012-01-30T21:43:00.000-05:00

Saskia heeft vandaag vrij van school, dus we slapen een beetje uit. Ook weer niet zoveel, want Rick moet wel naar zijn werk. Hij en ik ontbijten samen en dan vertrekt hij.

Veel energie heb ik niet, want mijn neus doet nog steeds pijn en daardoor heb ik de halve nacht niet geslapen. Ik ben er inmiddels achter dat het een reactie op de neusspray, die ik voorgeschreven heb gekregen, is. Met zoutoplossing spoelen brengt wat verlossing. Ik hoop van harte dat het woensdag een stuk beter is, zo niet weg!

Gek genoeg helpt de personal training sessie met Sharon. Als ik aankom zegt zij dat ik ook erg verstopt klink, maar na afloop is dat weg. Weer een voordeel van sporten. Ik volg de gewichtentraining, zoals meestal, op met een half uur op de crosstrainer.

Omdat dit boek ook alweer opschiet, koop ik de volgende twee delen ook maar gelijk op Amazon. In het vliegtuig zal ik vast veel lezen (het voelt nog zo onwerkelijk dat ik woensdag weer over de oceaan ga vliegen).

Saskia wacht me thuis op met de vraag of we naar Marlowe Ink kunnen om haar navel piercing te laten veranderen. Dat kan ze zelf nog niet na twee maanden, maar de professionals wel. Ik geef toe en we rijden naar Old Town Fairfax alleen om uit te vinden dat de winkel op maandag pas om 13 uur opengaat. Hoe on-Amerikaans!

Onverrichterzake rijden we dus terug naar Vienna. Nu ik dan toch in het centrum ben, besluit ik mijn (denk ik) laatste boodschap voor de reis te doen. Om de een of andere reden kunnen Rick en ik nergens de Europese stekkers, die we naar Italie meehadden, vinden. Die heb ik toch echt voor mijn laptop en telefoon nodig. Gelukkig brengt Radio Shack uitkomst.

Een paar deuren verderop is Manhattan Bagel en Sas en ik hebben trek. Gelukkig voor haar hebben ze ook vegetarische keuzes, want daar lijkt ze toch serieus in. Ik vind het wel gezellig zo even samen, want met al die vrienden en vriendinnen krijgen we Saskia niet vaak alleen.

Mona heeft gezegd dat ik gewoon binnen kan wippen om mijn uitgroei te laten verven. Daar maak ik dankbaar gebruik van. Mona zelf neemt vandaag geen klanten, dus laat haar andere kapster Lauren de kleur aanbrengen. Lauren doet ook Mona's haar, dus wij kletsen intussen bij.

Om de uitgroei gratis te laten doen moet ik met een nat hoofd naar huis. Anders kost het zomaar $35! Gelukkig is het niet koud en thuis foehn ik het droog.

Inmiddels is Jimmy er ook en ik stel voor terug naar Marlowe Ink te gaan. Morgen wil ik de dag vrij hebben om in te pakken (en van het lenteweer te genieten voor ik de Nederlandse diepvries inga). Jimmy gaat mee om dit heuglijke feit te aanschouwen.

Dit keer zijn ze wel open, maar zijn er ook een heel aantal wachtenden voor ons. Ik had nooit gedacht dat ik zo vaak in een tattoe winkel zou zijn! Onze kinderen zijn wat dat betreft heel anders, dan Rick en ik. Ik kijk iedere keer mijn ogen uit, niet alleen om de klanten, maar meer om de medewerkers, die stuk voor een lopend kunstwerk zijn.

Saskia kiest een leuke versiering. Hoe noem je zoiets in het Nederlands? Hier is het een belly ring, terwijl de meesten geen ring zijn. Trots kijken zij en Jimmy er na afloop naar in de spiegel. Wat een wereld van verschil met mijn generatie, mijn ouders vonden zelfs gaatjes in de oren ordinair. Jimmy heeft trouwens ook een piercing in zijn oor, met een blauwig iets erdoorheen.

Rick komt lekker vroeg thuis en stelt een etentje samen voor. De keuze valt op Chef Geoff's. Daar is het op maandagavond halve prijs voor een fles wijn, zoals bij meerdere restaurant in de omgeving. We bestellen een lekkere fles Italiaanse "bianco". Wat overblijft kan met kurk er weer op mee naar huis.

We delen een voorafje van biefstukspiesjes, erg smakelijk. Als hoofdgerecht neem ik tonijnbiefstuk met gember, zeewiersalade en een rijstcake op een citrussaus en wasabi. Het wordt heel mooi gepresenteerd en smaakt net zo super.

Ook Rick geniet van zijn biefstuk met Gouda grits. Ja, je leest het goed, er zit Goudse kaas door de griesmaal, wat "grits" zo ongeveer is. Rick is dol op de Nederlandse kazen en al ieder gerecht daarmee bestellen. Hij vertelt me dat het raar voelt om de Amerikaanse uitspraak van "Ghoedah" aan de serveerder door te geven. Rick is nu zo gewend aan de Nederlandse uitspraak, maar ja, die verstaat niemand hier.

Nog twee nachtjes en dan is het zover. Ik ben heel benieuwd hoe ik Nederland ga ervaren na meer dan zes jaar weg. Ik zie er in ieder geval erg naar uit!

Over dierentuinen, parades en autoshows

2012-01-29T21:38:00.001-05:00

Zaterdag

We slapen voor ons doen enorm uit, tot tien uur maar liefst. Saskia is al op en ook Kai laat zich zien. Reden voor Rick om een Starbucks ontbijt voor te stellen. Daar is Kai dol op en hij is tenslotte "eregast" dit weekend.

Eergisteren is Rick naar de San Diego dierentuin geweest en heeft kennelijk nu de smaak te pakken. Het is weer prachtig weer en hij komt van Starbucks terug met het voorstel naar de National Zoo te gaan.

Kai wil liever nog verder zijn muziek componeren en Saskia heeft allerlei plannen met Jimmy en anderen, maar ik ben er meteen voor te vinden. Ik ben al meer dan een jaar niet meer naar de dierentuin geweest. Nieuwe batterijen in onze camera's en we gaan op weg.

We blijken absoluut niet de enigen te zijn, die op dit idee zijn gekomen. Het is flink druk, vooral met gezinnen met kleintjes. Gelukkig vinden we nog wel een plekje op de dichtstbijzijnde parkeerplaats. Rick heeft optimistisch alleen een trui aan, maar ik ben blij met mijn jas, want er staat een koude wind.

Mijn FONZ (Friends of the National Zoo) lidmaatschap is verlopen en daarmee is parkeren gratis. Entree voor deze dierentuin wordt er niet geheven, maar het parkeren kost een flinke duit. Ik koop dus een nieuw lidmaatschap, me vast voornemend dit jaar meerdere keren te gaan. Intussen gaat Rick toch maar zijn jas halen, het is toch kouder dan hij dacht.

Als eerste lopen we naar de "grote katten", de tijgers en leeuwen. Vorig jaar zijn er zes leeuwen geboren, die nu net een jaar zijn. Ik wilde ze zo graag klein zien, maar dat is er niet van gekomen. Gelukkig zitten ze nog wel bij elkaar, maar dat gaat binnenkort veranderen. Dan gaan de mannetjes apart van de vrouwtjes. Hun mooie verblijf zit wel vol met zeven grote leeuwen!

Door het weer waarschijnlijk zijn de dieren lekker actief. We zien hoe de leeuwen speels zijn, maar de mannelijke tijger, Guntur, komt prachtig dichtbij ons langs de rand van zijn gracht lopen. We fotograferen hem een tijdje en daar zitten heel mooie plaatjes tussen.

Bij het "Think Tank" gebouw, een soort museum van binnen, zitten drie orang utans buiten. Ze mogen tussen elf en twee over draden ver boven onze hoofden gespannen van het apenhuis naar deze Think Thank slingeren. Helaas voor ons zijn ze nu duidelijk niet van plan zich ook maar enigszins in te spannen.

De volgende stop is het reptielenhuis. Rick vindt dit interessant, maar ik heb niet zoveel met koudbloedige dieren. Hoewel ik de reuze leguaan wel mooi vind en sommige slangen ook. Lang besteden we hier niet.

Met het mooie weer zijn alle apen buiten, dus ook de gorilla's. Ook zij zijn lekker actief. Kibibi, het tweejarige vrouwtje, komt dichtbij genoeg om haar een aantal keren goed op de foto te zetten. Zo'n peutergorilla is nog zo lekker klein! Ik kan er geen genoeg van krijgen en Rick moet me praktisch meeslepen.

Ook bij de panda's hebben we geluk. Mei Xiang, het vrouwtje, zit heerlijk een vrucht te eten, helemaal vooraan in haar buitenverblijf. Alweer een fotografisch genoegen, ze is zo schattig! Wat zijn panda's toch leuke dieren.

Via de olifanten en otters zijn we aan de top van de enorme heuvel, waar deze dierentuin op is gebouwd, aangekomen. Onze magen rommelen inmiddels en het Zoo Bar Cafe ligt tegenover ons aan Connecticut Avenue.

Rick bestelt een barbecue pork sandwich. Dat is mij te zwaar, dus ik bestel een kop kalkoen en groentesoep. Die is dan wel weer erg licht, want het is meer bouillon dan kalkoen en groente. Goed voor de lijn, zullen we maar denken.

Na het eten lopen we de dierentuin weer in. We hebben de cheetahs en zebra's nog niet gezien. Al staat er op een van de bordjes dat zebra's te groot zijn voor cheetahs om te eten, lopen de katten te ijsberen voor het hek van de gestreepte paarden. Daar zijn de zebra's kennelijk niet van gediend en komen briesend op de cheetahs afrennen. Die zijn daar natuurlijk absoluut niet van onder de indruk.

Nu hebben we de meeste dieren gezien. Er worden allerlei nieuwe dingen gebouwd, waaronder een nieuw verblijf voor de zeehonden en zeeleeuwen en een nieuw olifanten en giraffen verblijf. Het is toch wel heel bijzonder dat we hier zo gratis naar binnen kunnen, want het is een mooie tuin.

Na nog een stop bij tijgers en leeuwen lopen we terug naar de auto. Thuis treffen we Saskia met acht vrienden en vriendinnen in haar kleine kamertje aan! Dat die allemaal passen! Zij gaan met zijn allen naar Vienna om bij een van de restaurants daar te eten.

Kai heeft wel zin om bij Artie's te eten. Dit restaurant is enorm populair en als ik om vijf over half zes bel om onze naam op de lijst te laten zetten is er al een uur wachttijd (als we er aankomen hoor ik de hostesses al anderhalf uur geven)!

Hun eten is dan ook erg goed en niet duur. Ik smul van mijn gerookte zalmsalade met asperges. Rick neemt de varkenshaas, die hij ook duidelijk zeer smakelijk vindt. Kai neemt de kaasburger en ik steel een paar van zijn frietjes, die ook heerlijk zijn.

Saskia's groepje heeft intussen de weg naar ons huis en de hot tub weer gevonden. Twee van Saskia's vriendinnen blijven logeren. Kai en Rick gaan een X-Box spel spelen en ik vermaak me met Words with Friends op Facebook. Wat een heerlijke dag was dit!

Zondag

In de winter vind ik het hier zo fijn hoe bijna iedere dag de zon schijnt met een diepblauwe lucht. Zo ook weer vandaag en we staan wat vroeger op, ook omdat Kai vanochtend terug naar Richmond gaat.

Rick neemt weer bestellingen op en gaat naar Starbucks voor ons ontbijt. Dit keer neem ik weer eens de spinaziewrap, erg lekker. Terwijl Saskia's vriendinnen nog uitslapen, eten wij gezellig met zijn viertjes ontbijt.

Dan is het helaas alweer tijd om afscheid van Kai te nemen, want hij moet op tijd terug zijn voor zijn bandrepetitie. Hij komt woensdagavond weer even thuis voor een doktersafspraak vroeg op donderdag, maar dan ben ik al op reis.

Rick heeft alweer een leuk plan voor vanmiddag. Lunch en daarna de Autoshow in het Washington Convention Center. Vooral als hij oppert bij Zaytinya te gaan lunchen ben ik helemaal om!

Zo rijden we voor de tweede keer dit weekend naar de stad. We kunnen parkeren onder het Renaissance hotel en lopen dan naar Zaytinya. Dit blijft een van mijn favoriete restaurants hier. Vooral hun volkoren couscous met groente, champignons en harissa bouillon is super. Zelfs Rick, die gewoonlijk niet van couscous houdt, vindt het lekker.

De rest van de gerechten laat ik Rick uitkiezen. Hij komt hier tenslotte minder vaak, dan ik. Het worden gamba's in een lichte citroensaus, gedroogde biefstuk en pita's gevuld met lam en groentes. Alles smaakt even goed. Jammer dat we niet dichterbij dit restaurant wonen.

Op weg naar het Convention Center zien we dat de straten zijn afgezet en we horen muziek. We vallen met onze neus in de Chinese Nieuwjaarsparade in Chinatown! Die is erg kleurrijk, dus we lopen er gauw heen. We staan toevallig op een heel goede plek, waar ze net de bocht om komen. Met de Chinese boog op de achtergrond heb ik hopelijk wat goede foto's.

De autoshow is ontzettend druk. We beginnen met de Amerikaanse merken en zijn onder de indruk van de 2013 Ford Fusion, die electrisch is. Rick moet echt eens aan een nieuwe auto gaan denken, want de BMW kost telkens heel veel in reparaties. Hij is echter zo verknocht aan die auto dat het moeilijk voor hem is iets vergelijkbaars te vinden.

Electrische auto's zijn zeker de toekomst, vrijwel ieder merk heeft er een prototype van. Wel interessant dat we binnen afzienbare tijd onze auto's thuis zullen opladen.

In een andere gigantische zaal zijn de Europese merken vertegenwoordigd. Hier vinden we ook Niall, die met de metro is gekomen. We kijken rond en vooral de mannen gaan in auto's zitten en proberen dingen uit. Ik moet toegeven dat inmiddels voor mij de ene auto er net zoals de andere uitziet.

Tot we bij de echte luxe merken komen. Er staan een paar mooie Jaguars. Bentley heeft me nooit kunnen bekoren, maar een leuke Lotus zou goed op onze oprit staan (droom gerust verder, Petra!). De Lamborghini's slaan echter alles! De zilverkleurige zou mijn droomauto zijn, maar ja, die kost zoveel als een huis zo ongeveer.

Nu hebben we het allemaal gezien en lopen terug naar de auto. We geven Niall een lift terug naar huis. Met alles wat gaande was in de stad staan we al gauw in de file, want iedereen gaat naar huis. We zien wel weer een prachtige zonsondergang.

We zetten Niall af bij zijn auto, die hij bij het metrostation had geparkeerd. Ook dit was weer een heel erg leuke dag en vanavond is er een nieuwe episode van Once Upon A Time, zeker onze favoriete serie op het moment.

Cosmo en Meike, beste vriendjes
Foto's van de tijger en panda's staan hier.

Foto's van de parade en autoshow staan hier.

Weer warm weer

2012-01-28T11:14:00.000-05:00

Als ik opsta, zie ik opeens een flits. Mijn brein is nog niet genoeg wakker om me te realiseren dat dat bliksem is. De donder volgt vrij snel en meteen heb ik een nerveus hijgende Cosmo tegen me aanstaan.

Het onweert flink door en op de thermometer zie ik dat het zestien graden is! Wild weer, dus alweer. Gelukkig is het onweer over, als ik naar de sportschool moet, want ik vind het zielig om Cosmo zo bang alleen te laten.

Sharons core trainingklas is weer erg goed. Ik gebruik nu 15 pond gewichten voor de meeste oefeningen. Dat is verreweg het zwaarst van de klas, want de meesten gebruiken 5 of 8 ponders. Sharon leest veel over gewichtheffen en zei dat zwaardere gewichten beter zijn, maar ze krijgt de andere dames niet zo ver die te proberen.

Na afloop ga ik nog een half uur, wat door mijn boek drie kwartier wordt, op de crosstrainer. Dan schijnt de zon inmiddels en is het zo warm dat ik een lekker stuk met Cosmo ga wandelen. Ik hoef niet eens een jas aan (ja, dat gaat volgende week in Nederland erg koud voelen, want mijn lichaam is daar niet aan gewend)!

Intussen doen mijn kaakholtes zo mogelijk nog meer pijn dan gisteren. Bij Walgreens ga ik nu toch maar de antibiotica halen. De apotheker beaamt dat het nu wel erg lang duurt en vertelt dat hij veel klanten heeft gehad die twee keer antibiotica nodig hadden om van hun sinusitis af te komen.

Nu ik dan toch in Vienna ben, ga ik ook maar even langs Whole Foods voor wat boodschappen. En tja, het is lunchtijd, dus ik neem een lekkere sushi rol. Alleen hebben ze helaas de multigrain rijst niet meer, alleen bruine en witte. Hopelijk komt die wel weer terug, want die is zo lekker!

Het is inmiddels 18 graden en dan kan ik natuurlijk niet binnen blijven. Ik ga voor in de zon zitten lezen voor de zoveelste keer deze winter. Het valt me op dat de vogels ook al erg de lente in de bol hebben, getuige het vele gezang in de bomen.

Tegen tweeen komt een bekende groene auto de cul de sac inrijden. Kai komt dit weekend thuis om wat muziek op te nemen met zijn drumstel. Gisteravond laat zag ik hem op MSN en vertelde hem dat ik hem miste. Dan heb ik goed nieuws, schreef hij, want ik kom morgen thuis! Leuke verrassing weer. Hij vertelt het enorm druk te hebben met school en band, vandaar dat we nauwelijks van hem horen. Helemaal goed, natuurlijk.

Mijn nagels hebben weer hard een beurt nodig, dus Thu maakt ze weer helemaal netjes. Nu ik de Gelish heb, moet ik wel heel korte nagels hebben, want ze zijn nog steeds niet helemaal uitgegroeid na de zijden nagels. Als de nagels langer zijn brokkelen ze daardoor snel af. Ik ben blij dat ik nu weer gewoon mijn eigen nagels heb, hoe mooi ik de zijden ook vond.

Saskia heeft gisteren besloten zoveel mogelijk vegetarisch te gaan eten. Leah, Katja's vriendin, doet dat ook en heeft een website met recepten. Saskia heeft me een lijstje met ingredienten gegeven voor een van die recepten. Ik ga ze bij Safeway halen en bedenk me dat het nog maar een jaar geleden is dat Saskia absoluut geweigerd zou hebben edamame of baby portobella paddestoelen te eten!

Tegen zessen belt Rick op van Dulles Airport dat hij ook weer in Virginia is. Voor hem is het ook een totale verrassing dat Kai er is. We gaan met zijn drieen naar Glory Days om te eten. Natuurlijk hoef ik het menu niet eens in te kijken, de Vermonter sandwich is mijn vaste keuze.

Ziet het er niet heerlijk uit?

Saskia is met Jimmy's familie meegeweest naar Petsmart, waar een hondenadoptie wordt gehouden iedere vrijdag. Ze hebben inderdaad een puppy van zo'n dertien weken uitgekozen, dus Saskia zal daar wel veel tijd gaan doorbrengen. Jimmy's moeder zet haar af bij Glory Days, zodat ze ook met ons kan meeeten.

Het is fijn weer even zo met zijn viertjes te zijn. Alleen Katja mist dan nog (erg), maar hopelijk zien we haar na mijn Nederlandse reis ook weer een keer.

Een nieuwe Fitbit

2012-01-26T20:41:00.002-05:00

Nog een ochtend, verzuchten Saskia en ik. Daarna heeft zij een vierdaags weekend. Vier dagen geen wekker om half zes voor haar en geen wakker worden van de radio in de badkamer voor mij.

Als Saskia met Jimmy naar school is vertrokken, blijf ik nog een tijdje liggen. Ik voel me nog steeds niet beter, mijn oren doen ook bij tijd en wijlen pijn. Als dat zaterdag nog zo is ga ik het antibiotica recept toch gebruiken.

Rick belt al vroeg (voor hem dan) uit San Diego. Hij was daar vanochtend op het nieuws! Ik zoek al de hele dag naar de video, maar helaas staat die volgens mij niet op de site van Fox News daar. Misschien krijgt Rick het later nog toegestuurd. Dat zou wel zo leuk zijn, zo vaak wordt hij niet live geinterviewd voor het nieuws.

Bij de sportschool is de stairmaster nog steeds buiten werking. Wanneer die gemaakt zal worden weet de luilak, die in het kantoortje werkt, niet. Dat is het enige nadeel van zo'n kleine, eigenlijk best slecht gerunde, sportschool. Dat en de hygiene, waar ze het niet zo nauw mee nemen. Maar het sociale aspect trekt me teveel om naar een grotere keten te gaan.

Dan maar weer de crosstrainer, waar ik een half uur van intervals op doe. Omdat ik zo hard bezig ben, check ik mijn Fitbit niet tussendoor. Na het halve uur flink zweten ben ik dan ook benieuwd hoe het met mijn stappen staat.

Alleen...niets verschijnt, als ik op het knopje druk! Wat ik ook probeer, hij blijft zwart. Ik ben er echt wel aan verslaafd, duidelijk, want ik baal enorm! Vanochtend werkte hij nog prima. Ik vraag me af of het de batterij kan zijn en houd het tweede half uur op de crosstrainer voor vandaag voor gezien, zodat ik dat thuis kan gaan testen.

Even ben ik opgelucht, als ik het batterijtje wel zie verschijnen. Alleen, de batterij is niet leeg en als ik op het knopje druk gebeurt er nog steeds niets. Wel registreren mijn nummers op de website, dus duidelijk is het knopje stuk.

Fitbit geeft een jaar garantie, dus ik vul hun formulier voor mankementen in. Ze beloven binnen drie dagen te reageren. Wat? Minstens drie dagen zonder Fitbit, hoe ga ik dat overleven?

Intussen email ik Rick om te vragen of hij toevallig de bon nog heeft. Dat is het geval, hij heeft hem zelfs in zijn email en zendt hem mij toe. Volgens hem moet ik gewoon naar de Microsoft Store teruggaan en kijken of ze er daar wat aan kunnen doen.

Daar heb ik een hard hoofd in, want die knop is door hen niet te maken en het is al ver na de dertig dagen dat je iets terug kunt brengen. Toevallig wilde ik al naar de Microsoft Store om een koptelefoon te kopen en wie niet waagt, die niet wint, dus op naar Tysons Corner rijd ik.

Bij de winkel word ik meteen vriendelijk geholpen. De koptelefoon heb ik snel uitgekozen en intussen kijkt een technisch persoon naar de Fitbit. Hij heeft natuurlijk ook al gauw door dat daar niets aan te doen is. Ik verwacht dus dat hij gaat zeggen dat ik Fitbit ervoor moet benaderen (het is twee maanden en een week na aankoop).

Bijna geloof ik mijn oren dus niet, als hij zegt dat hij mijn leven makkelijk gaat maken. Eigenlijk is het ver over de periode, maar hij neemt de stukke Fitbit toch terug en geeft mij er een nieuwe voor in de plaats. Wauw! Ik ben best gewend aan goede klantenservice in dit land, maar dit is wel heel erg schappelijk! Ik bedank hem meerdere malen en met een glimlach van oor tot oor loop ik terug naar de van.

Saskia heeft weer eens geen appels meer en ik wil een aantal reismaat toiletspullen kopen. Bij Safeway hadden ze daar vroeger een ruim assortiment van, maar nu ik ze nodig heb natuurlijk niet meer. Ik neem dan de appels maar mee en loop naar de CVS ernaast.

Daar hebben ze ruime keuze aan miniprodukten, allemaal bekende merken ook nog. Een blik op mijn horloge laat zien dat het opeens al half drie is! Ik heb nog geen lunch gegeten en had ook geen trek, maar nu rammelt mijn maag opeens flink.

Bij Starbucks is vrijwel alles uitverkocht, dus ik loop naar de Quizno's. Daar eet ik eigenlijk vrijwel nooit (terwijl Rick er dol op is) en weet nu weer waarom. Ik bestel een "bullet" met tonijnsalade en dat is een nogal kleffe hap. Waarschijnlijk ben ik verwend door Manhatten Bagel en Panera, die beiden erg lekkere tonijnsalade en brood hebben.

Tot mijn verbazing is Saskia nog niet thuis. Ze blijkt na school te zijn gebleven om haar fotografieprojekt af te maken. Saskia vindt de donkere kamer erg leuk, maar de fotografielerares niet, dus helaas wil ze daar volgend jaar niet mee door. Het is langzamerhand weer de tijd om haar vakken te gaan kiezen. Ze wil dolgraag weer Duits doen in plaats van Latijn, maar zal daarvoor naar een andere school moeten bussen. We zullen zien.

Opeens krijg ik een telefoontje of ik Saskia en haar vrienden bij Dairy Queen op kan hlalen. Het is begonnen met regenen, dus ze willen niet naar huis lopen. Gelukkig hebben we een van, want ze is met vier vriendinnen en een vriend.

We hebben het er in de auto over dat het Virginia Congres alweer besloten heeft dat de scholen niet voor Labor Day (begin september) mogen openen. Dit onder invloed van de pretparken en strandtenten en dergelijke, want die zouden dan inkomsten missen.

Maakt niet uit dat studenten in deze staat minstens een week minder tijd krijgen om hun AP materialen te leren in vergelijking met andere staten. Die examens zijn landelijk op dezelfde dag in mei. Ik kan me soms erg opwinden over de "lobby" hier. Geld is belangrijker dan goede resultaten in het onderwijs.

Saskia en ik bestellen Chinees vanavond. Dit restaurant maakt hun gerechten ook gestoomd, dus perfect. Het is erg lekker en leuk om samen te eten. Dan komen de verhalen ook altijd los. Saskia overweegt nu om vegetarisch te worden of liever "pescatarisch", schaaldieren mogen dan wel, want ze eet al nauwelijks vlees. Dat doet mij met de ogen knipperen, want vroeger was biefstuk zo ongeveer het enige vlees dat zij at.

Het is alweer de laatste avond voor Rick thuiskomt. Ik kan echt niet wachten! Soms mis ik hem meer dan anders en dit keer, misschien omdat ik vorige week zelf ook weg was, is het een "meer" week. Rick vermaakt zich in ieder geval in San Diego, want plaatste allerlei foto's uit de dierentuin daar.

Over foto's gesproken, ik vind het steeds meer een uitdaging om een goede zwartwit foto te maken. Vooral op dagen als vandaag, wanneer ik eigenlijk "nergens" kom. Dan maar weer eentje van hier binnen, kristallen:

Kaakholteproblemen terug

2012-01-25T19:22:00.001-05:00

Nadat het aanvankelijk beter leek te gaan, kreeg ik eergisteren weer erge last van mijn kaakholtes. Ik negeerde het maar en nam de neusspray, die de dokter had voorgeschreven netjes door. Ook vanochtend word ik weer wakker met pijn.

Soms gaat het na het sporten beter, dus ik doe een uur op de crosstrainer bij de gym. Dit keer helpt het niet en ik besluit er dan toch maar weer naar te laten kijken, want ik wil eraf zijn voor ik naar Nederland vertrek.

Wonder boven wonder kan ik om half twee bij de dokter terecht. Onderweg stop ik bij Plaka Grill, want ik heb enorme zin in hun avgolemono soep. Ik ben niet de enige, die dit restaurant goed vind, het is er propvol. Ik moet zo lang op mijn soepje wachten dat ik me naar de dokter moet haasten.

Gelukkig ligt deze praktijk ook midden in Vienna. Ik hoef niet lang te wachten en krijg een van Nurse Practitioners te zien. Dat vind ik wel fijn, want die grijpen meestal niet meteen naar de antibiotica. Ook dit keer is dat het geval.

Ze schrijft me eerst een sterkere neusspray voor, die ik in combinatie met Sudafed moet nemen. Ze wil dat ik eerst kijk hoe ik me hierbij voel. Omdat ik vertel naar Nederland te gaan vliegen volgende week geeft ze me een recept voor antibiotica mee, die ik alleen mag vullen als ik me zaterdag nog niet beter voel. Maar hopen dat dat wel het geval is dan!

Nu ik toch in Vienna ben, ga ik nog wat dingen van mijn lijstje voor de reis doen. Bij Whole Foods haal ik Jetzone, het homeopatische middeltje tegen jet lag. Dit keer ga ik het ook op de terugreis slikken, want na Italie had ik hier thuis ergere jet lag, dan in Rome.

De manager van onze Suntrust bank belde vanochtend dat mijn euro's zijn aangekomen. Die moet je hier een paar dagen van tevoren bestellen. Het is duur om in Nederland te pinnen met onze debit card, dus ik wilde alvast wat cash meenemen. Wat zijn euro's toch mooi in vergelijking met dollars, al zijn de nieuwere dollarbiljetten tenminste wat kleuriger.

Als laatste ga ik naar Hudson Trail Outfitters. Hier heb ik jaren geleden mijn favoriete (reis)toilettas gevonden. Die gebruik ik niet alleen op reis, maar ook dagelijks, dus mijn oude valt bijna uit elkaar en zou nog een reis niet overleven. Gelukkig verkopen ze dat merk nog steeds en ik neem een leuke blauwe mee.

Intussen is het weer heel aangenaam en zonnig weer. Ik nader het einde van de tweede mystery in de Emma Lord serie van Mary Daheim. Ik neem een Diet Coke en ga buiten voor het huis in de zon lezen. Deze boeken lezen ook weer zo heerlijk weg!

Saskia komt later thuis, want ze heeft haar "mentie", zoals ze het meisje noemt, gehad op de basisschool. Dit vrijwilligerswerk vindt Saskia duidelijk leuk. Het zal straks ook goed staan op haar college aanvragen. Jimmy komt ook vrijwel meteen hierheen, wel gezellig dat ze hier zijn, in plaats van bij hem thuis.

Intussen is het me vandaag dus weer niet gelukt om een flinke wandeling met Cosmo te maken. Ik speel daarom maar een half uur met hem in de tuin met zijn vieze eendje. Mijn zwartwitte foto van vandaag is ook een portret van mijn viervoetige vriendje.

Cosmo heeft het, als Rick er niet is, heerlijk, want mag dan naast mij in bed slapen. Hij weet feilloos dat dat niet mag als de baas er wel is. Ik vind het zo gezellig dat warme hondenlijf tegen me aan. Dat gaat vanavond vroeg gebeuren, want ik wil per se snel beter worden!

Opeens weer lenteachtig

2012-01-24T21:03:00.003-05:00

Al om half zes hoor ik Saskia onder de douche. Wat dat betreft is zij heel anders dan haar zus, die zo lang mogelijk bleef liggen en daardoor ook regelmatig haar schoolbus miste. Saskia heeft die nog nooit gemist en geeft zichzelf ook kennelijk geen extra tijd in bed nu Jimmy haar wat later op komt halen. Gevolg is wel dat ze iedere middag doodmoe is.

Zodra Saskia is vertrokken, draai ik me weer om en probeer de slaap weer te vatten. Ik heb het afgelopen jaar gemerkt dat genoeg slaap ook erg helpt met mijn pijnniveaus. Ik hoop dus nog altijd dat ze het belschema van de high schools later gaan maken. Daar gaan nog steeds stemmen over op. Het is ook gezonder voor de tieners, die "nachtuilen" zijn.

Na mijn ontbijt van gepocheerde eieren ga ik naar Anytime Fitness met het plan een half uur op de stairmaster te doen. Pas als ik erop stap zie ik het papier: "Out of Order". Nee, toch! Ik vraag al jaren om een tweede stairmaster en van anderen weet ik dat zij dat ook hebben gedaan. Maar die vraag werd nooit beantwoord, dus nu is er geen stairmaster. Grrrr!!

Nu ik hier toch ben ga ik dan maar op de crosstrainer, waarvan er nog een open is, en stel die op zo zwaar mogelijk in. Alleen staat een van de fans recht op me hier. Ik word bijna weggeblazen en ik kan er niet bij om het te veranderen. Ik moet toegeven dat ik zin heb om eens hard te gaan gillen! Ik moet al al mijn zelfdiscipline oproepen om te gaan sporten en dan wil ik het ook gewoon gedaan krijgen!

Goddank gaat er van de crosstrainer achter mij net iemand weg. Dankbaar ontsnap ik de "wind" en kan dan eindelijk mijn halve uur volmaken. Een half uur, want de rest van mijn beweging wil ik buiten krijgen.

Cosmo wacht me al op met zijn favoriete (en heel vieze) eendenspeeltje. Dat moet ik de hele tijd gooien, zo schattig. Zo krijgt hij op slechte weerdagen ook wat beweging binnenshuis. Vandaag is dat niet nodig, want ik lijn hem aan voor een lange wandeling.

Het is heerlijk weer! Een graad of 13 en volop zon, die in deze tijd van het jaar toch nog heel warm voelt. We lopen meer dan vijf kilometer, heuvel op en heuvel af, zodat ik alle goals van mijn Fitbit haal.

Onderweg poseert een mannelijk cardinaaltje heel netjes voor me. Ze zingen hun typische liedje nog niet. Het is nu een soort "tsk, tsk" geluid dat ze maken. Ik vind deze vogeltjes zo prachtig, vooral in de grijze winterse natuur.

Ook kom ik onderweg twee geparkeerde schoolbussen tegen. Ik probeer daar mijn dagelijkse zwart-wit foto te maken. Op sommige dagen is dat makkelijker dan andere. Toch vind ik dit een leuk thema. Het is jammer dat ik nu weinig in Washington kom, want de architectuur daar leent zich perfect voor zwartwit.

Een blik op Saskia's kamer doet me bijna weer gillen! De grond is niet te zien en het is niet duidelijk welke was schoon en welke vies is. Flapjacks kattenbak laat ook ernstig te wensen over. Ik zend haar een boze sms op school, waar tot mijn verbazing meteen antwoord op komt. Gelukkig een heel berouwvol antwoord, want het is natuurlijk gewoon een lieve tiener, die het met de hygiene niet zo nauw neemt.

Na mijn lunch ga ik dan toch maar even naar Giant om extra wasmiddel en kattengrit te halen. Het is toch wel heel vreemd om op 24 januari opeens weer zonder jas te kunnen lopen!

Thuis ga ik dan ook voor het huis in de zon zitten lezen. Zo is januari en "de winter" goed te doen, vind ik. Die paar koude dagen lukken nog wel, als er dan zo'n warme tussendoor komt. De hele oostkust heeft tot nu toe een milde winter, ook bij mijn zus in Massachusetts was het na een sneeuwerig weekend weer lekker vandaag.

Jimmy brengt Saskia thuis en zij gaat meteen aan haar was, gelukkig, want dat zal uren nemen met alle baddoeken. Het einde van het kwartaal nadert en er zijn nog een aantal opdrachten, die Laura en Saskia voor fotografie moeten voldoen. Vandaag is daar de perfecte dag voor. Ze moeten "panning" en scherptediepte oefenen. Ik geen wat aanwijzingen en daar luisteren ze wel naar. Hopelijk krijgen ze een goed cijfer.

Rick belt uit San Diego, waar het nota bene niet veel warmer is dan hier. Hij stelt voor dat ik sushi voor mezelf ga halen op deze "zomerse" dag. Prima idee! Ik bestel mijn gewoonlijke viseieren met kwarteleitjes erop, hand rol en groente rol bij Yama. Heerlijk!

American Idol is weer begonnen en de voorrondes zijn altijd mijn favoriet. Ze zijn vanavond in San Diego en de dochter van Jim Carrey zingt mee. Ze is goed, dat wordt interessant.

Daarna volgt de State of the Union speech van President Obama. Zou dit zijn laatste zijn? Als het aan mij ligt niet. Geen van de Republikeinse kandidaten heeft ook maar iets dat mij aanspreekt. Dit gaat een van de weinige verkiezingen zijn dat ik geen moment hoef na te denken wie mijn stem zal krijgen.

Het is ontroerend en bijzonder om Gabrielle Giffords daar te zien. Zij werd vorig jaar neergeschoten en het is een wonder dat ze nu zover is. Het is altijd grappig om te kijken naar de gezichtsuitdrukkingen. De president heeft toch wel een aantal belangrijke dingen voor elkaar gekregen, waar hij veel applaus voor krijgt (Osama Bin Laden, troepen weg uit Irak). Ik vind het in ieder geval een heel goede speech.

(en ik vind reacties stiekem nog altijd heel erg leuk, dus schroom niet!)

Een mistige maandag

2012-01-23T20:30:00.001-05:00

Eigenlijk hadden we allemaal half verwacht dat de scholen vanochtend laat zouden beginnen. Er is een "freezing rain advisory" en de Federale regering raadt zijn medewerkers aan pas om elf uur te komen. Het is spekglad en er zijn allerlei ongelukken.

Maar Fairfax County Public Schools beginnen, helaas voor Saskia, op tijd. Later vertelt ze dat de parkeerplaats een ijsbaan was, waardoor er allerlei ongelukken gebeurden.

Door de verlate start van de regering wordt Ricks belangrijke presentatie vanochtend in Washington uitgesteld tot volgende week. Fijn voor hem, want hij wilde meer voorbereidingstijd. Fijn voor mij, want nu kunnen we samen ontbijten.

Om kwart over negen, als we beiden vertrekken, is de temperatuur net boven het vriespunt en de wegen weer goed te begaan. Gelukkig, want ik vind rijden met gladheid doodeng.

Sharon wacht me al op bij Anytime Fitness. Een paar dagen geleden postte mijn vriendin Petra een video van vijf minuten "planken" op Facebook. Ik vertel Sharon daarover en natuurlijk merkt zij dan op dat ik dat vast ook kan. Dat niet alleen, maar ze wil me dan ook filmen.

Dat trekt ook de aandacht van andere aanwezigen. De "vijf minuten plank" houdt in: een minuut "gewoon" planken, een minuut zijplank, een minuut "tummy tucks", een minuut andere kant zijplank en een minuut planken met rechte armen. Het is een enorme uitdaging, maar het lukt me. Na afloop krijg ik zelfs applaus, ha ha! Hier het filmpje:

Daarna laat Sharon me ook nog eens twee minuten in een squat tegen de muur zitten. Mijn spieren voelen na het uur als pudding! Toch ga ik nog een half uur op de crosstrainer staan. Zo krijg ik mijn stappen. Buiten is het nog steeds ijzig en heel mistig, een lange wandeling met Cosmo zit er dus niet in.

Voor Rick naar het vliegveld vertrekt gaan we samen lunchen. We kiezen Natta Thai, ons favoriete Thaise restaurant hier in Vienna. Ik bestel hun lekker Tom Yum soep en dumplings. Rick smult van zijn kerriegerecht.

Thuis pakt Rick in en dan is het weer tijd voor afscheid. Hij gaat tot en met vrijdag naar San Diego, de geluksvogel! Gelukkig ben ik niet lang alleen, want Saskia en Jimmy komen me na school gezelschap houden. Althans, ze zijn in het huis, echt gezelschap heb ik van Cosmo en Meike.

De dieren zijn toch al, zoals gewoonlijk, een groot vermaak. Arme Meike wordt belaagd door Flapjack, Snickers steelt een stuk brie uit mijn hand en Flapjack en Cosmo gaan opeens spelen. Ik kan me zo voorstellen dat alleenstaande mensen zich met dieren omringen!

Als avondeten bestel ik een pizza met feta, wilde paddestoelen en zoete ui van Zpizza. Ik ben zo blij deze zaak ontdekt te hebben. Alles is organisch en gezond voor je. De combinaties zijn ook nog eens heel erg lekker.

Zo gaan Saskia en ik de eerste nacht van vier met zijn tweeen in. Ik vind het gezellig dat zij bij mij beneden blijft om haar huiswerk te doen (en zeg haar dat ook). Over een paar jaar ga ik dat wel erg missen, nog maar niet aan denken!

Gaap!

PS. Het enige dat uit Katja's huis gestolen is, is hun X-Box. Het kan nog iemand geweest zijn, die ze kennen, of een van hun deuren zat niet op slot, want de politie zag geen teken van professionele inbraak.

IJzig weekend

2012-01-22T18:34:00.001-05:00

Zaterdag

Voor de tweede ochtend achtereen word ik wakker van de sneeuwschuivers, die langsrijden. Een blik naar buiten laat een, niet voorspelde, witte wereld zien. Er is eerst sneeuw en dan ijs gevallen, dus het is spiegelglad. Ik heb duidelijk het koude weer mee naar het zuiden genomen.

Rick werpt zich vanochtend op als mijn persoonlijke "barista" (de naam voor de medewerkers van Starbucks). Hij maakt een lekkere misto met caramelsiroop en een broodje met ham, kaas en ei voor ons ontbijt. Het gaat er goed in.

Met dit gladde weer ga ik nergens heen en is met Cosmo wandelen ook geen optie. Ik parkeer mezelf dus op de crosstrainer voor een uur. Gelukkig boeit mijn boek en gaat de tijd relatief snel.

Zoals iedere zaterdag halen we lunch bij Quizno's (Rick) en Manhattan Bagel (voor mij). Het is een ware glijbaan buiten. Ik ben dankbaar voor Ricks steunende arm, want ben als de dood voor gladheid sinds ik op mijn 21ste mijn enkel ernstig gebroken heb op "zwart ijs".

Zonder kleerscheuren eten we lunch. Saskia heeft inmiddels weer een hele groep vrienden en vriendinnen hier. Zo leuk vind ik dat ze hier graag willen zijn. Ik wilde vroeger altijd "het huis" zijn, waar mijn vrienden het liefst heenkwamen, maar wij woonden daarvoor te ver af. Ik ben heel blij dat dat voor onze kinderen wel gelukt is.

Rick en ik hebben zin om het grijze, koude weer even te ontsnappen. We wilden de film "We Bought A Zoo" nog zien. Dat blijkt een prima keuze te zijn. Het is een lach en een traan en een mooi verhaal over het gezin, waarvan de vrouw en moeder recentelijk is overleden, dat een vervallen dierentuin koopt. Een aanrader is deze film.

Eenmaal thuis maken we een prachtige zonsondergang mee. Hieronder een van de foto's, de rest staat hier.

Met haar groepje gaat Saskia bij Panera eten. Rick en ik rijden door naar de Lebanese Taverna. Daar krijgen we meteen een tafeltje en smullen van de "mezza". We nemen heel lekkere pittige worstjes, mijn favoriete kibbeh nayeh (rauwe lamstartaar), spinaziecakejes en voor Rick een lamsvleesgerecht.

De hele groep tieners is inmiddels weer terug bij ons thuis. Saskia en een drietal van haar vriendinnen halen Rick over de hot tub open te doen. Daar gaan ze nog tot laat in de avond in (zo laat dat Rick ze om een uur eruit moet bonjouren). Ze blijven dan ook gelijk maar logeren. Lang leve de basement!

Zondag

Na lekker uitgeslapen te hebben, gaat Rick ons wekelijkse Starbucks ontbijtje halen. De dames zijn intussen ook op en voorzien van cereal door Saskia. Een voor een worden ze door hun ouders opgehaald.

Het is nog steeds berekoud met temperaturen onder het vriespunt. Rick strooit zou op de stoep voor ons huis en die achter ons huis, waar morgen de schoolkinderen moeten lopen.

Dan nemen we Cosmo mee voor een wandeling door de ijzige buurt. Veel mensen hebben niets aan hun stoepen gedaan, dus ik loop vooral op de weg. In het Southside Park lopen we over een laag ijs, maar door de zachte ondergrond zakken we er doorheen. Cosmo vindt dat maar wat leuk en dartelt heen en weer.

Rick komt opeens met de mededeling dat hij wel pho wil proberen voor de lunch. Hij moet toch bij Microcenter zijn en Pho Thang Long ligt daarnaast. Hij is wel benieuwd naar die soep, waar Katja, Kai en ik zo gek op zijn. We eten in het restaurant en Rick bestelt de soep met biefstuk, ik met vis. Hij is het erover eens dat het perfect eten voor een dag als vandaag is en nog gezond ook.

Door het ijzige weer komt Peapod vandaag de boodschappen niet bezorgen. Ze hebben pas dinsdag weer een bezorging, dus we halen wat benodigdheden bij de Safeway.

Dan hoeven we nergens meer heen en ik kleed me na mijn douche lekker in mijn sneeuwman fleece broek. De haard gaat aan en Rick begint aan de chili voor vanavond. Hij gebruikt daar het lekkere recept van zijn moeder voor. Binnen de kortste keren ruikt het hemels.

De footballwedstrijd tussen de Baltimore Ravens en New England Patriots gaat aan en we beleven een heel Amerikaanse middag. Wij zijn helemaal voor de Ravens, aangezien Baltimore hier dichtbij ligt.

Het is een spannende wedstrijd, maar helaas winnen de Patriots op het allerlaatste moment. Toch leuk om gekeken te hebben. De Patriots zijn nu het eerste team in de Superbowl (ik ben er dat weekend niet, want dat is het weekend van de Alles Amerika bijeenkomst).

De chili smaakt ontzettend lekker, precies het goede "comfort food" voor zo'n luie zondag. Saskia en Jimmy zijn vanmiddag gaan schaatsen in Reston en hebben ook flinke trek. Het is voor het eerst dat hij bij ons eet. Het is zo'n gewone, gezellige jongen, geen wonder dat Saskia zo dol op hem is.

Rick en ik hebben vandaag echt van elkaars gezelschap genoten. Hij gaat morgen weer voor de hele week op reis, helaas. Gelukkig worden er wel weer flink warmere temperaturen voorspeld voor volgende week. Dat maakt het altijd lichamelijk een stuk makkelijker voor mij.

Intussen heeft Katja ook weer een avontuur meegemaakt. Er is ingebroken bij hen. Katja lag te slapen en de rest was niet thuis. O.a. de X-Box van een van haar huisgenoten werd meegenomen. Het idee dat Katja daar sliep, terwijl er werd ingebroken, niet prettig! Waarom kan zij nu niet een week gewoon niets gaande hebben?

Wakker met een witte wereld

2012-01-21T10:39:00.000-05:00

Het geluid van sneeuwschuivers wekt me al vroeg. De zon schijnt de kamer binnen, maar als ik de gordijnen open lacht me inderdaad een witte wereld toe. Er werd ongeveer vijf centimeter voorspeld en dat is er ook gevallen. Het is dus mooi zonder voor problemen te zorgen.

David is alweer bezig met lekkere lattes voor ons maken en verkondigt trots dat hij de "troepen" al aan het werk heeft gezet. Dat blijken Stefan en Natalya te zijn, die de oprit schoon aan het maken zijn. Hij traint ze duidelijk al jong! De kinderen vinden het ook duidelijk leuk om te doen, alleen krijgt het maken van een sneeuwheuvel om af te glijden al gauw prioriteit boven het schoonmaken van de oprit.

Met enige moeite krijgt David zijn drietal de auto in. Ik neem gauw afscheid. Hopelijk kunnen ze deze zomer ook naar ons toekomen. De twee oudsten hebben helemaal de leeftijd voor veel van de bezienswaardigheden in Washington.

Ayesha gaat aan het werk en ik doe boven op mijn kamer een Max Capacity trainingsessie. Ik vind ze ideaal op reis, als ik niet makkelijk naar een sportschool kan. Als ik beneden kom wacht er een heerlijke croissant met kaas en ham, die David uit de stad mee heeft genomen. Het is maar goed voor mijn lijn dat ik niet langer blijf, mijn zwager en zus zijn (ook) echte lekkerbekken!

Layla heeft boven geduldig naast me liggend gewacht tot ik klaar was met mijn oefeningen. Die gaat mij nog missen! Ik lijn haar aan voor een wandeling door besneeuwd Newburyport. Dit keer neem ik weer andere straatjes naar het centrum en zie weer allerlei schattige huisjes. Een langslopende vrouw ziet me fotograferen en merkt op dat er vele mooie plaatjes te vinden zijn. Nou, dat is zeker!

Ayesha houdt vandaag een uurtje eerder op met werken, dus ik zorg ervoor dat ik om elf uur bepakt en bezakt beneden zit. We rijden nog even naar Plum Island, waar we de vuurtoren bezoeken. Vuurtorens zijn ook zoiets, waar ik altijd foto's van moet maken.

Dan is het alweer tijd om Sascha op te halen. Ik kan me voorstellen dat Ayesha haar dagen vindt vliegen! We eten lunch bij de Purple Onion, hun bijzonder lekkere tomatensoep en een halve rosbiefsandwich.

Om op tijd terug te zijn voor Stefan en Natalya moet Ayesha me vroeg bij het vliegveld afzetten. We gaan dus na de lunch meteen op weg. Zonder oponthoud bereiken we Boston Logan Airport en dan is het moment van afscheid alweer aangebroken. Concrete plannen zijn er nog niet, maar ik heb goede hoop dat we hen deze zomer weer zullen zien. Dat maakt het afscheid toch wat makkelijker.

Binnen de kortste keren ben ik weer ingecheckt en ga door de veiligheidscontrole. Na al het gedoe van laarzen, jas en riem af heb ik twee uur voor het boarden zal beginnen. Er is een leuk cafeetje, waar ik een tafeltje neem en een diet Coke bestel. Ruim de tijd om mijn blogs te schrijven en foto's op te laden, dus.

Het vliegtuig zit vol en ik kom naast een spraakzame man uit Florida te zitten. Hij zegt zin te hebben terug te gaan naar de warme temperaturen daar. Dat kan ik me helemaal voorstellen!

Express heb ik een raamstoel aan de A kant van het vliegtuig genomen. Nu heb ik heel mooi zicht op Boston uit de lucht en een uurtje later op Manhatten en de wolkenkrabbers van New York. Alleen landen we helaas vanuit het zuiden, waardoor ik Old Town Alexandria goed kan zien, maar niet de monumenten van Washington. Ach, je kan niet alles hebben.

Rick staat me al op te wachten en het is weer heel fijn hem te zien. Hij stelt voor onderweg een hapje te gaan eten en de keuze valt op La Cote D'Or in Arlington. We hebben al jaren niet meer bij dit intieme Franse bistrootje gegeten.

Als voorafje krijgen we een heerlijk kopje bouillon. Daarna heeft Rick de gerookte zalm en ik een kop wortel-gember soep, die werkelijk voortreffelijk smaakt! Als hoofdgerecht delen we de crepes Florentine en met wilde champignons. Alles is even lekker en dit restaurant gaat op ons lijstje favorieten.

Rick heeft wel zin in iets zoets en daarvoor gaan we langs Pastry Xpo. Hier hebben ze ook de lekkerste maccarons, dus daarvan neem ik een bakje mee.

Saskia heeft weer een aantal vrienden over, maar komt me wel een knuffel geven. Ook van mijn viervoetige vriendjes krijg ik een uitbundige verwelkoming. Het is goed om weer thuis te zijn, maar ik mis de familie in Newburyport ook alweer. Het is toch altijd heel dubbel.

Foto's van vandaag staan hier.

Dagje historisch New England

2012-01-20T14:47:00.000-05:00

Nadat hij de kinderen naar school heeft gebracht, maakt David een heerlijke latte voor mij. Ayesha heeft een moeilijk project op haar werk, dus is al begonnen.

Layla volgt mij alweer als een schaduw. Ik kleed me dik aan en lijn haar aan. Het is gelukkig iets minder koud (met de nadruk op "iets"), omdat er vandaag niet veel wind staat. Eerst lopen we richting de Joppa Flats.

Daar hoop ik de adelaars te zien, die de dame bij Audubon er dinsdag had gespot. Op het ijs zie ik een vogel met een witte kop. Enthousiast maak ik een foto, maar ingezoemd zie ik dat het een doodgewone meeuw is. Duidelijk gaat het hem wat adelaars betreft dit bezoek niet worden.

Hier aan het water is het toch wel erg fris, dus ik loop de buurt weer in. Dit keer ga ik de andere kant op en zie al gauw het bordje voor Newbury. Dat plaatsje is een van de oudsten hier en werd in 1635 gesticht. Newburyport is meer dan honderd jaar "jonger".

Deze "High Street" blijkt vol te staan met historische panden uit de achttiende eeuw (de oudste uit 1670). Je kunt van buiten zien, hoe de vloeren verzakt zijn.

De kerk is wel nieuwer, maar het kerkhof erbij niet. Veel van de oudste graven zijn niet meer te lezen. Op een grafzerk uit 1733 lees ik dat degene, die er ligt, op 20 januari 1733 op 40 jarige leeftijd is overleden. Dat is morgen 279 jaar geleden! Ik probeer me voor te stellen hoe het leven er hier in die tijd uitzag.

Intussen zoek ik ook naar roze en blauwe huizen naast elkaar. Een Facebook vriendin van me "verzamelt" daar foto's van. Ik vind het altijd leuk daaraan mee te helpen. Ik had Ayesha al gevraagd of zij die combinatie ergens wist te staan, maar dan blijkt weer hoe je eigen omgeving zo gewoon wordt, dat dingen niet opvallen. De eerste roze-blauwe combinatie staat nota bene in de straat achter hen, waar ze vrijwel dagelijks doorheen rijdt.

Als ik terug ben is Ayesha ook klaar met werken. We gaan Sascha van haar schooltje halen en dan lunch halen bij Tendercrop Farm in Newbury. Ayesha laat me ook wat andere historische plekjes daar zien. Wat is New England toch mooi!

We nemen de lunch mee naar huis. Ayesha en ik hebben een heerlijke kop garnalen en mais chowder. De romige chowders zijn ook helemaal van dit gebied. Deze is ook lekker pittig en precies goed met dit koude weer.

Na het eten stappen we weer in de auto, waar Sascha promt in slaap valt. We rijden door schattige oude plaatsjes, zoals Rowley en Ipswich. Volgens mij steek ik Ayesha ook een beetje aan met mijn enthousiasme voor de geschiedenis van dit land. Ze neemt zich voor zich er meer in te verdiepen.

Hier in de buurt ligt ook een van de grote "estates" van het begin van de 20e eeuw, het Crane Estate. Het was het zomerverblijf van de industriele magnaat Richard Crane Jr. uit Chicago en zijn familie.

We moeten $5 betalen om het landgoed op te mogen. Het grote landhuis ligt boven op een heuvel met schitterend uitzicht op de zee en het omliggende land. Naar verluid vond Mrs. Crane hier echt helemaal niets aan. Onvoorstelbaar! Ik stap een paar keer uit voor foto's, want Sascha slaapt nog en het huis valt toch niet te bezoeken in de winter, helaas.

Inmiddels begint de tijd alweer te dringen. We haasten ons terug naar Newburyport om de twee oudsten van school te halen. Die zijn helemaal opgewonden, want we gaan vanmiddag wel "tuben". Ayesha heeft een Groupon voor de heuvel van het Amesbury Sports Park.

Het mag dan niet zo hard waaien vandaag, de temperatuur is flink onder het vriespunt. Ik ben dus blij dat ik een sneeuwbroek en dikke skihandschoenen kan lenen. Een gezin dat in zo'n klimaat met veel sneeuw woont is duidelijk ruim voorzien wat dat betreft.

We kiezen een band en nemen dan de lopende band lift naar boven. Voor Ayesha, Natalya en Sascha is dit de eerste keer zo "sleeen". Iedereen vindt het fantastisch, zelfs kleine Sascha. Keer op keer gaan we naar boven, maar na vijf keer heb ik het wel gezien, door de opspattende sneeuw doet mijn gezicht pijn.

Na een paar (hopelijk) leuke foto's te hebben genomen, ga ik naar binnen. Daar bel ik even met Christine, die vandaag jarig is. Al vrij snel hebben de anderen er echter ook genoeg van. Zodra de zon onderging werd het nog kouder. In ieder geval was het een leuk middagje lekker buiten zijn.

Thuis maken we ons klaar om uit eten te gaan. De kinderen vinden dat prachtig. We gaan naar Michaels Harborside, waar ze duidelijk ook op kinderen berekend zijn. Die krijgen een kleurplaat en krijtjes en zijn al gauw druk bezig.

Het eten is er ook heel erg lekker. Ayesha en ik hebben veelal dezelfde smaak en houden ervan een paar voorafjes te nemen, in plaats van een hoofdgerecht. We delen de calamari, een salade met feta en walnoten en ontzettend lekkere sushi tonijn met zeewiersalade. Davids scallops en salade met pistaches ziet er ook goed uit. Dit geeft me ook eindelijk even de kans om echt met hem bij te praten, want dat lukte met de drie drukke kinderen om ons heen nog niet.

De kinderen zijn moe van het buiten zijn en gaan gewillig naar bed. Dat geeft ons de kans om thuis nog door te kletsen en voor we het weten is het bijna middernacht! Tijd voor bed, dus, het is alweer de laatste nacht hier voor mij.

Foto's van vandaag staan hier en hier.

Strand en avondje uit

2012-01-19T10:32:00.000-05:00

Na een lekkere nacht in mijn riante king bed op zolder eten we met zijn allen ontbijt. David heeft lekker pecan-bananenbrood gehaald en maakt verse lattes (met een melkhartje erop) voor Ayesha en mij. Het gaat er goed in.

David brengt de kinderen naar school en daarna gaan hij en Ayesha aan het werk. Beiden werken van huis. Ik ga naar boven en doe twee Max Capacity Trainingen achter elkaar. Dat voelen mijn spieren wel, mijn armen trillen aan het einde.

Daarna kleed ik me dik aan, want er staat een straffe wind, die de gevoelstemperatuur ver onder nul maakt. Ik lijn Layla, mijn viervoetige schaduw hier, aan, neem mijn fototoestel mee en ga door het historische stadje wandelen.

Newburyport is zo pittoresk. Alle houten gekleurde huisjes met leuke deuren zijn zo vrolijk. Sommigen hebben plakkaten van hun leeftijd, daterend van zo ver terug als 1680. Grappig is dat deze bouw niet zoveel verschilt van de coloniale bouw in oude stadjes in onze buurt, zoals Alexandria.

Layla loopt vrolijk mee. We lopen naar het gezellige centrum en dan terug, eerst langs het water, maar dat is me al gauw te koud. Het is er wel prachtig met allemaal watervogels en ijsafzetting. Tussen de huizen is de wind echter een stuk minder.

Na een uurtje en heel wat stappen op mijn Fitbit en verrassend veel heuvels, te zien aan het aantal "trappen" dat ik heb gelopen, zijn we weer terug. Ayesha is ook net klaar met werken.

Tijd om kleine Sascha van haar schooltje te halen. Het is een lekker bijdehand meiske met een flinke woordenschat voor een bijna vierjarige. Ze heeft allerlei vragen voor mij, want zij is de enige van de drie, die zich mij niet herinnert.

We nemen lunch mee van de Purple Onion. Voor mij een superlekkere "hot and sour" tomatensoep en een halve sandwich met ham en kaas op meergranenbrood. We eten het thuis op en voeren Sascha haar lunch.

Een goede vriendin van Ayesha heeft aangeboden vanmiddag op Sascha te passen, zodat wij samen op pad kunnen. Wij besluiten dan Layla mee te nemen en een lange strandwandeling te gaan maken op Plum Island. We lopen een kwartiertje met de wind mee, wat nog te doen valt. Dan bereiken we de rand van het reservaat, waar geen honden mogen en keren om.

Dat valt vies tegen, de wind gaat door merg en been en we krijgen beiden oorpijn. We laten ons plan een paar uur te lopen maar gauw varen. In plaats daarvan gaan we naar Deer Island, waar de Audubon mensen ons gisteren vertelden dat er adelaars (bald eagles) te zien waren.

We parkeren de auto en lopen het eiland op tot we goed zicht over de Merrimack rivier hebben. Echter, er is geen adelaar te bekennen. Later lees ik online dat er dit jaar, waarschijnlijk door de mildere winter, veel minder zijn gezien, dan vorig jaar. Ik heb dit keer geen geluk met de vogels, geen sneeuwuilen of adelaars, helaas.

Het is inmiddels alweer tijd om de kinderen op te halen. Ayesha heeft een Groupon voor een tubing park in Amesbury, dus we kleden iedereen in sneeuwkleding. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde met drie moeie kleintjes, maar na een half uurtje zitten we dan allemaal in de auto.

Nog een half uurtje later zijn we bij het sportpark met de glijbanen. Alleen zien we er geen mens. Ik weet ook niet hoe lang we het gaan uithouden, want de wind waait nog steeds hard en het is ijs- en ijskoud. Binnen zien we aanvankelijk niemand en dan komt een medewerker aanlopen. Die verkondigt dat er vandaag een prive groep was en ze verder gesloten zijn.

Dat is natuurlijk een enorme teleurstelling voor de kinderen (ik moet stiekem toegeven opgelucht te zijn). We beloven ze morgenmiddag direct na school terug te gaan. Hopelijk is het dan minder winderig en vroeger in de middag, zodat we het langer uit gaan houden. We leggen alle sneeuwspullen alvast in de auto en hopen dat er morgen dan niets tussen zal komen.

Ayesha maakt avondeten voor David en de kinderen. Zij en ik vertrekken, als David klaar is met zijn werk, voor een avondje uit. We beginnen met eten bij hun favoriete sushi restaurant, Hana Japan. Het wordt weer heerlijk en zo gezellig om nu weer eens in persoon eindeloos bij te kletsen.

Na het eten neemt Ayesha me mee naar 10 Center Street, waar we een tafeltje naast de open haard krijgen. We bestellen beiden een warm drankje. Voor mij koffie met kahlua en Ayesha neemt warme chocolademelk.

Voor we het weten is het tien uur en vallen onze ogen bijna toe na de lange dag. Na nog een snel telefoontje aan Rick duik ik mijn bed in. De tijd vliegt hier ook weer!

Foto's van vandaag staan hier.

Naar Newburyport

2012-01-17T19:59:00.000-05:00

Het gezellige getik van de regen wekt me vanochtend. Althans, zo in bed is het gezellig, maar straks als ik er met mijn tassen doorheen moet niet meer. Saskia neemt afscheid en gaat met Jimmy mee naar school. Ik pak nog wat laatste dingen in en sla een yoghurtje met een kop koffie naar binnen. Rick heeft al ontbeten.

Mijn vlucht naar Boston vertrekt om half elf, maar we moeten rekening houden met het beruchte Washingtonian spitsuur. Het is wel de shuttle, die ieder uur gaat, maar ik wil hem toch liever niet missen. Om half negen rijden we van huis weg. Op de I-66 geldt nog de HOV (High Occupancy Vehicle) en er moeten tenminste twee mensen in de auto zitten.

Desondanks komen we toch in de file terecht en ben ik blij dat we de extra tijd hebben genomen. Met iets meer dan een uur voor vertrek komen we bij Reagan National Airport aan. De US Airways shuttle heeft een eigen ingang, waar ik afscheid neem van Rick. Gelukkig is de regen inmiddels opgehouden, dus mijn tas en kussen zullen niet nat worden.

Het inchecken gaat werkelijk razend snel. Het is duidelijk dat ze hier voornamelijk met zakenmensen, die haast hebben, te maken hebben. Ook de veiligheidscontrole verloopt soepel. Al is al het gedoe met schoenen en jas uit veel ingewikkelder in de winter, want ik draag laarzen en een lange jas. Ik moet door een van de roentgenmachines en kan dan door naar de gate.

Ook het boarden gaat heel soepel. Ik krijg een raamplaats en verder niemand naast me. De vlucht is allerminst vol. Helaas vertrekken we niet in de richting van Washington, zodat we de mooie gebouwen niet uit de lucht kunnen zien. Al gauw vliegen we boven de wolken, dus van de rest van de oostkust is niets te zien.

Bij ons drankje krijgen we zowaar een zakje pretzels, waar ik dankbaar om ben, want mijn yoghurtje is allang weer verteerd. Later zal ik er helemaal dankbaar om zijn. Voor ik het weet wordt de landing alweer ingezet. Waar we in de auto negen uur over doen wordt per vliegtuig slechts anderhalf uur. In Boston ziet het er koud uit en er ligt wat sneeuw.

Mijn zus moet haar jongste nog uit school halen, dus ik ga op mijn gemak mijn bagage halen. Zij wonen ongeveer een half uur rijden van het vliegveld af, dus ik pak mijn Kindle en ga lezen (en mensen kijken, ook altijd een leuk tijdverdrijf). We hebben afgesproken samen te gaan lunchen, maar Ayesha komt in de file terecht en is er pas om half twee. Nu zegen ik die pretzels in het vliegtuig dus helemaal!

Kleine Sascha, die intussen ook alweer bijna vier is, ligt achterin te slapen. Eenmaal in Newburyport rijden we dus gauw door de drive thru van Panera. Wat smaakt dat als ambrosia! Wat is dit toch altijd een leuke plaatsje met al zijn typisch New England huizen.

Al gauw is het tijd om de twee oudste kinderen van school te halen. Zevenjarige (wat een echt schoolmeisje is zij alweer) Natalya gaat met een vriendinnetje mee naar huis. We zetten negenjarige Stefan, die flink de lucht in is geschoten sinds ik hem voor het laatst zag, af bij een vriendje en dan zijn we weer alleen met Sascha.

Er zijn adelaars in dit gebied en Ayesha will bij Audubon vragen, waar we die het beste kunnen gaan zien. We krijgen een paar locaties aangewezen, die we morgen willen bezoeken. Aan de overkant is het Parker River National Wildlife Refuge.

We kijken even in het interessante bezoekerscentrum rond en zien daar dat de “snowy” uilen er op het moment zijn. Het is miezerig weer, maar we besluiten toch even de weg af te rijden in de hoop een van die mooie dieren te zien. Het is een prachtige natuurgebied, maar we zien alleen maar watervogels en meeuwen.

We halen Stefan weer op en Natalya wordt thuisgebracht. De kinderen zijn dolblij met de kleurboeken en gaan meteen aan de gang. Dan spelen we een spelletje Boggle. Wat een verschil maakt anderhalf jaar bij kinderen van deze leeftijden toch.

Het is weer erg leuk ze allemaal te zien. Ik ben blij dat ik dit reisje heb gepland.

Foto's van vandaag staan hier.

Dr. Martin Luther King Jr.'s Birthday

2012-01-16T19:52:00.000-05:00

Brrrr, het is koud geweest vannacht! Dat zeg ik niet gauw, maar bij het opstaan is het 15 graden in onze kamer. Rick doet dan toch de verwarming maar even aan, die we boven eigenlijk haast nooit gebruiken. Saskia heeft bij Kaylee gelogeerd, dus we zijn samen thuis.

We ontbijten samen en dan vertrekt Rick naar zijn werk. Helaas krijgt hij feestdagen, zoals vandaag Dr. Martin Luther King's birthday, niet vrij. De scholen zijn wel uit, vandaar Saskia's logeerpartij.

Voor ik naar de sportschool ga, breng ik Katja's ski's naar Leah. Zij gaat vanavond terug naar Blacksburg en Katja was ze hier thuis vergeten. Wanneer ze die ski's gaat gebruiken, weet ik niet, maar ze zitten daar dichtbij een skiheuvel. Het moet alleen even langer koud blijven voor goede sneeuw.

Sharon wacht me al op en heeft vooral flink zware beenoefeningen voor me in petto. Het is enorm druk met high school en college studenten en natuurlijk mensen, die vandaag wel vrij hebben. We moeten dus regelmatig schipperen met waar we de oefeningen doen, want dit is maar een klein sportschooltje. Na afloop voelen mijn benen als pudding!

Door mijn leuke boek wordt het gewoonlijke halve uur op de crosstrainer zomaar een uur! Dan belt Saskia of ik haar op kan halen. Ik ben zo in mijn boek dat ik even vergeten ben dat ze niet op school zit. Ik vraag haar hoe ze zich voelt, waarop ze verbaasd "goed" antwoordt. Oh ja, Saskia is nog bij Kaylee, natuurlijk.

Eigenlijk had ik meteen door willen gaan met boodschappen doen, maar het is ook erg koud buiten, dus misschien toch maar beter om niet bezweet door te gaan. Thuis kijk ik ook naar het weerbericht voor Newburyport en dat ziet er koud uit! Ik leg alvast wat spulletjes klaar, maar wat zijn winterkleren toch dik! Hopelijk past het straks allemaal nog met mijn enorme kussen.

Als ik weer in de van stap, zie ik dat de benzinemeter op rood staat. Al heb ik helemaal geen zin om in de vrieskou te tanken, ik doe het toch maar. Vorige keer reden we opeens met "0 miles to empty" op de snelweg, dus dat wil niet weer. Bij de Shell krijg ik 30 cent korting met mijn Giant kaart, toch handig telkens weer.

Morgen vertrek ik dus naar mijn zus in Massachusetts. Ik zag op mijn blog dat het al bijna anderhalf jaar geleden is dat we elkaar zagen! Wat vliegt de tijd toch. De kinderen zullen alweer flink veranderd zijn. Ik wil wat leuks voor iedereen meebrengen en ga daarvoor even in Vienna shoppen.

Bij Whole Foods haal ik een lekkere doos Lake Champlain chocolaatjes voor Ayesha en David. Dit zijn verreweg de lekkerste bonbons in Amerika.

Voor de kinderen ga ik bij Michaels kijken. Iets creatiefs heeft altijd succes. Ik kies een paar heel leuke kleurboeken, die net als glas in lood zijn, en stiften. Daar kunnen ze weer even mee bezig.

Opeens voel ik mijn maag knorren. Ik ben helemaal vergeten lunch te eten! Rick wordt altijd boos als ik hem dat vertel, maar soms, als ik veel aan mijn hoofd heb, vergeet ik te eten. Toch onvoorstelbaar voor iemand, die zoveel van eten houdt, als ik!

Bij Starbucks laat ik een mozzarella en tomaat sandwich opwarmen. Ik neem er een lekkere hete (blaren in mijn mond heet, oei) passiethee bij. Het is gezellig hier, dus ik eet het in het cafe op.

Gelukkig lijkt alles in mijn tas te passen. Mijn kussen neemt echter altijd enorm veel plaats in. Het is niet echt reisvriendelijk, maar het garandeert mij minder pijn, vooral als ik in vreemde bedden slaap.

Na een koude wandeling met Cosmo, want die zal hij de komende dagen vrees ik niet krijgen, laat mijn Fitbit 14969 stappen, 13 trappen en 9,41 mijl (bijna 16 kilometer) zien. Nu is mijn energie echter ook wel op, ik merk nog steeds de gevolgen van de sinusitis.

Rick komt thuis en biedt aan om alleen naar La-Z-Boy te gaan om onze meubelen te bestellen. Daar ben ik hem zeer dankbaar voor. Rick is dol op Indiaas eten (ik ook, hoor, maar niet zo erg als hij) en komt met onze favoriete gerechten van Bombay Bistro terug.

Het meubilair zal over zes tot acht weken bezorgd worden. We zullen ook het tapijt en de tafels vervangen. Ik kan echt niet wachten om deze kamer op te knappen. De tafels vallen uit elkaar, mijn stoel is gescheurd en heeft dus dat "gat", de andere stoelen hebben scheuren, die we maar met kussens verbergen. We kunnen dus niet wachten deze kamer weer met trots te tonen, want hier is waar we onze gasten voornamelijk ontvangen.

Op Facebook kwam ik dit artikel tegen. De voorspelling van een journalist in 1911 over hoe de wereld er in 2011 uit zou zien. Er staan toch een aantal accurate voorspellingen bij. Ik zou niet weten hoe het er in 2111 uit gaat zien (als de wereld dan ueberhaupt nog bestaat).

Ook doe ik nog steeds mee (en hopelijk voor de rest van het jaar) aan een foto per dag. Mijn blog daarvoor staat hier. Vandaag is het een abstract.

Casino feest

2012-01-15T18:30:00.002-05:00

Zaterdag

Rick en ik slapen tot bijna tien uur uit. Schandalig lang, eigenlijk, maar we hebben de rust kennelijk beiden nodig. Saskia is zo in haar schoolritme dat het haar niet meer lukt uit te slapen. Ze zegt al om half acht te zijn opgestaan. Dat wij langer slapen dan de kinderen komt niet vaak voor!

Na een rustig ontbijtje plant ik mezelf op de crosstrainer boven. Rick is zo dapper om buiten te gaan hardlopen. De temperatuur is maar net boven het vriespunt en dat is mij veel te koud! Langer dan een kort wandelingetje met Cosmo wil ik mij er niet in bevinden. Het uur sporten gaat lekker snel, want ik heb weer een leuk boek.

Rick stelt voor om met zijn drieen lunch te gaan halen in Vienna. Saskia rijdt erheen en dat gaat niet zonder de nodige adrenaline door de aders van Rick en mij! Op de parkeerplaats vergeet ze dat de versnelling op achteruit staat en schiet naar achter. De remmen piepen, zo hard moet ze erop trappen. Goddank raakte ze de auto achter haar net niet of nog erger liep er niemand net achter haar auto!

Eigenlijk vind ik dat Rick haar ook wel heel snel op moeilijkere stukken weg laat rijden. Het is een moeilijke beslissingen, want op een gegeven moment heeft ze de buurtstraatjes wel door en is het tijd voor hogere snelheidslimiewegen. Alleen zijn die hier vrijwel allemaal vierbaanswegen, dus dan krijg je gecompliceerde dingen als van baan verwisselen. Enfin, de auto is nog heel, al is arme Saskia zich ook rotgeschrokken en laat nu Rick maar even verder rijden.

Als de sandwiches verorberd zijn, zetten ze mij af bij Lofty Salon. Mona is op vakantie, maar heeft gezegd dat Carmen mijn kleur wel kan doen en mijn pony bijknippen. En inderdaad, dat doet Carmen erg goed. Ze foehnt mijn haar zelfs veel leuker en vlotter, dan Mona dat altijd doet. Ik ga proberen het zelf ook zo te krijgen, maar dat zal wel moeilijk zijn.

Intussen zijn Rick en Saskia naar Tysons Corner gegaan. Daar koopt Rick ook zijn eerste panty ooit. Nee, niet voor zichzelf (gelukkig), maar ik heb een ladder in mijn laatste en moet er vanavond een aan. Mijn hemel, ik had niet verwacht dat dit zo'n moeilijke taak zou zijn voor hem! Ik heb de maat en kleur gegeven, maar nog moest er een medewerkster aan te pas komen. Gelukkig heeft die hem wel goed geadviseerd.

Thuis pakken we in voor een nachtje weg. Het Microsoft "Kerst"feest is vanavond. Inmiddels is dat een traditie om het in januari te houden, wat wij wel leuk vinden. Het wordt een casino feest in het Lansdowne Resort in Leesburg. Omdat dat drie kwartier rijden is, hebben we besloten er na het feest te overnachten. Saskia blijft thuis en krijgt Kaylee te logeren.

Het resort ligt prachtig met uitzicht op de Potomac rivier en het Blue Ridge gebergte. Het is vooral bekend om zijn golfbaan, die er nu natuurlijk maar ijzig koud bijligt. Rick is hier al eerder geweest, maar voor mij is het de eerste keer.

Na de auto aan de valetmeneer te hebben afgegeven, checken we in. We krijgen een mooie kamer op de vierde verdieping met een king bed en uitzicht over de golfbaan. Het is nog te vroeg om ons mooi aan te kleden, dus we besluiten een drankje te gaan drinken in de bar. Daar is het erg gezellig en we raken aan de praat met het stel naast ons, die mijn Windows telefoon zien en daar meer over willen weten.

Opeens is het drie kwartier later en haasten we ons terug naar de kamer. Gelukkig duurt het niet lang om ons te verkleden en op te maken. Ik draag mijn groene cocktailjurk en Rick zijn beige pak.

Beneden is het meteen te zien, waar het feest is. Op een enorm scherm bij binnenkomst staat het logo van Microsoft. We worden eerst op de foto gezet en krijgen daarna lekkere hapjes aangereikt. De hors d'oeuvres varieren van pittige gamba's tot miniquiches met geitenkaas en paprika, heel lekker! Zelfs Rick, die zegt niet van geitenkaas te houden, neemt een tweede ervan.

Al gauw zien we een aantal bekenden. Rick stelt mij ook voor aan een nieuwe teammember, Sean. Hij is ook een beetje een "bekende Amerikaan", want hij speelde de PC in een paar van de reclames van Microsoft. Natuurlijk moet ik een foto maken van deze "celebrity", die daar hartelijk om moet lachen.

"I'm a PC" Sean

Om een uur of zeven staat het buffet klaar. We hebben gelukkig al een paar stoelen bezet aan een van de tafels, want er blijken veel te weinig zitplaatsen te zijn. Heel veel mensen moeten staand eten.

Het eten vind ik erg lekker, vooral de kleine bordjes met een stukje gerookte zalm, garnalen met grits en werkelijk de zachtste biefstuk, die ik ooit heb gegeten. Ook de desserts, mini taartjes en mousses, zijn precies wat ik erg kan waarderen.

Intussen zijn de speeltafels ook open en speelt er een live band. Rick haalt ons "geld", $25000 per persoon maar liefst! Jammer, dat het niet echt is! We vinden nog een paar stoelen aan een van de Blackjack tafels en spelen maar.

Helaas is de muziek zo ontzettend luid dat we moeten schreeuwen om ons verstaanbaar te maken, dus veel conversatie is er niet. Om tien uur zegt de jongen, die voor dealer speelt, opeens dat dit de laatste hand is. Wij zijn verbaasd, want op de uitnodiging stond dat het feest tot middernacht zou duren. Hij houdt echter vol en we geven onze chips terug.

We denken nog even een hapje dessert te eten, maar ook dat is al opgeruimd. Ze zijn zeer efficient daarin hier! Rick ging tijdens het eten even een drankje halen en voor ik het wist hadden ze zijn ongegeten stuk biefstuk al weggeruimd!

Buiten de grote zaal is de muziek iets minder en we hebben een lang gesprek met een van Ricks collega's, die Keniaans is, en haar man, die Deens is. Vooral hij en ik hebben een interessante conversatie over onze emigraties.

Tegen elven lopen we de zaal weer binnen en zien tot onze verbazing dat alle speeltafels nog bezet zijn. Ik vraag wat chips van "onze" dealer terug en hij verontschuldigt zich dat hij het mishad met de tijd. Ach, geeft niet, zo kunnen we toch nog een paar rondjes spelen.

Precies om middernacht houdt de band ermee op en nemen wij ook meteen afscheid. Boven gaat het licht al heel snel uit, want ik vooral ben doodop. Toch was het weer een erg leuk feest, zoals ieder jaar eigenlijk wel en ik was blij me goed genoeg te voelen om te gaan.

Zondag

We hebben tussen half tien en tien uur ontbijt in de kamer besteld, denkend dat we dan lekker uit kunnen slapen na de late avond. Alleen heeft men in dit resort besloten dat het ok is om op zondag om acht uur al door "housekeeping" luid op kamerdeuren te laten kloppen!!

Enorm irritant is het! Niet alleen klopt ze op onze deur, die we niet open doen, maar op alle deuren in de gang. We hebben geen van beiden geweldig geslapen en ik was eigenlijk net pas in slaap. We denken dat ze na een ronde is vertrokken, maar een half uur later is ze terug! Dit keer doet Rick wel de deur open en krijgt het verwijt dat hij dan "Do Not Disturb" had moeten ophangen. Hij merkt terecht op dat dat weinig had uitgemaakt, want wij horen haar bij al onze buren ook kloppen.

Enfin, zo goed en zo kwaad als het gaat, doezelen we verder tot er door room service op de deur wordt geklopt. De koffie is lekker sterk en de gepocheerde eieren met toast gaan er goed in. Dit resort heeft zeker een goede keuken!

Dan is het alweer tijd om in te pakken en uit te checken. Op de terugweg gaan we langs La-Z-Boy om naar meubilair voor onze family room te kijken. Wat er nu staat valt letterlijk uit elkaar. De veren van mijn stoel zijn bijvoorbeeld kapot en ik zit in een soort gat.

Hoog tijd voor vervanging, dus, en er is dit weekend een goede "sale" van 25% korting. We worden heel goed geholpen door de manager en denken een keuze gemaakt te hebben. Thuis moeten we nog even opmeten, maar het ziet er erg goed uit.

Het is intussen al lunchtijd geweest en de magen knorren. Naast de meubelwinkel is een nieuwe drive thru Starbucks, waar we ieder een van hun artisan sandwiches bestellen. Die gaat er heel goed in!

Katja sms-t "CRAZY NIGHT!!!!" en ik weet dat ze dienst had bij het Christiansburg Rescue Squad (24 uur dit keer!), dus vraag haar waarom. Het blijkt dat ze een dronken bestuurder moesten redden op de I-81. De man was op de een of andere manier uit zijn auto geslingerd en er zeer slecht aan toe.

Ze hebben hem (eigenlijk had het per helicopter gemoeten, maar het weer was te slecht daarvoor) naar Roanoke gebracht (40 minuten verderop), want daar is een goede trauma afdeling. Katja is er duidelijk van ondersteboven. Haar captain denkt niet dat de man het gaat halen. Gelukkig verwondde hij niemand anders in zijn dronkenschap. Dat zullen beelden zijn geweest, die lang op Katja's netvlies zullen blijven. Ik blijf het knap vinden dat ze dit werk kan doen.

De rest van de middag gaat de haard aan en blijven we lekker thuis rommelen. Ik ben toch wel doodop van gisteravond, dus veel komt er niet uit mijn handen. Vanavond lekker voor de tv hangen, Once Upon Time kijken en dan op tijd naar bed!

Doktersbezoek en afscheid van de twee oudsten

2012-01-13T21:56:00.002-05:00

Midden in de nacht word ik wakker en slikken voelt alsof er twintig messen in mijn keel steken. Wat drinken helpt niet en dat doet me vrezen dat ik "strep" heb, bacteriele keelontsteking. Dat heb ik al vaker gehad en voelt precies zo.

Nu moet ik dus wel aan de dokter geloven, terwijl ik zo had gehoopt dat te vermijden. Ik bel de Urgent Care Center en hoor dat ze om negen uur opengaan. Na snel een yoghurtje gegeten te hebben, ga ik er om half negen al heen om een van de eersten te zijn.

Tot mijn verbazing staan er al een aantal auto's met niemand erin. Ik loop dus naar binnen en sinds 1 januari blijken ze om acht uur open te gaan. Mijn voordeel, want ik ben niet de enige, die opgebeld heeft voor de uren. Ik ben dus vrijwel meteen aan de beurt.

Nancy, de verpleegster, verkondigt trots dat ze hier al vijftien jaar werkt. Ze is bijzonder aardig en krijgt zelfs mijn bloeddruk (ik heb wat ze hier noemen "white coat anxiety") heel ver omlaag. Ze doet de heel vervelende "strep test" en dan wacht ik op de dokter.

De strep test blijkt negatief, dus de keelontsteking is viraal. Ik blijk echter een fikse oorontsteking te hebben, de dokter verbaast zich erover dat ik daar geen erge pijn aan heb. Verder constateert ze een sinusitis. Vooral omdat ik me na een week juist slechter voel, besluit ze antibiotica te geven. Het wordt een "Z pack", twee tabletten vandaag en dan de komende vier dagen een tablet.

Met een recept daarvoor en voor een neusspray ga ik naar Walgreens. Terwijl de apotheker bezig is die te vullen, haal ik bij Starbucks een passie thee. Ik doe er honing in op aanraden van de verpleegster.

Rick belt hoe het is en ik vertel hem de diagnose. Eigenlijk wilde ik na het ophalen van de medicijnen direct door naar de sportschool, maar ik moet Rick beloven vandaag rust te nemen. Nou, vooruit, want eigenlijk heb ik helemaal geen energie om te sporten.

Kai staat net op als ik thuiskom, Katja volgt niet veel later. Ze gaan hun laatste wasjes draaien en inpakken. Zorro en Flapjack buitelen er tussendoor als nieuwsgierige kittens. Die twee gaan elkaar nog missen!

Katja stelt pho voor als lunch, ook goed voor mij. Daar zeg ik nooit nee tegen en Kai vindt de kip pho lekker. We eten gezellig met zijn drieen lunch en ik probeer niet te denken over hoeveel ik ze weer ga missen. Ik ben gewoon zo dankbaar voor zo'n stel leuke kinderen en probeer me juist bevoorrecht te voelen dat we zo'n fijne tijd met elkaar kunnen hebben. Toch prikken de tranen telkens wel. Zal ook mijn gammele lichamelijke staat wel zijn.

Zorro en Flapjack moeten ook afscheid nemen

Na de lunch komt de technicien van Lenovo voor mijn laptop. Hij ziet meteen dat het de fan is, die het probleem is. Gelukkig heeft hij daarvan een extra in zijn van, dus kan hem meteen maken. Ook typ ik nu op een prachtig keyboard met alle letters erop. Toch fijn zo'n extra garantie, die heb ik wel nodig, want ik gebruik deze pc heel erg veel.

Al veel te snel voor mijn smaak is het moment van afscheid aangebroken. Saskia komt met Jimmy ook even gedag zeggen tegen haar broer en zus. Ik zwaai ze uit en kijk kennelijk toch een beetje verloren, want Katja rolt haar raam naar beneden en vraagt of ik huil. Natuurlijk niet, lach ik terug. En dan zijn ze vertrokken, niet zeker wanneer we ze weer zullen zien.

Binnen loop ik verloren rond, blij met mijn viervoetige vriendjes. Rick e-mailt ook "I'll miss the kids", dus ik ben niet alleen met mijn gevoelens. Een maand hier thuis was wel weer echt als gezin leven. Nu zijn we weer met zijn drietjes. Of eigenlijk steeds vaker Rick en ik met zijn tweeen. Gelukkig genieten we na bijna 25 jaar nog erg van elkaars gezelschap.

Zo komt Rick enthousiast thuis met het plan om naar een nieuwe Britse pub te gaan. Saskia eet bij Jimmy thuis, dus we zijn met zijn tweetjes. We zijn al een paar keer langs de Public House No. 7 gereden en het zag er leuk uit.

Van binnen is het dat ook zeker. Heel gezellig en het menu is helemaal Brits. We delen een pig in a blanket als voorafje. Mijn hoofdgerecht is de special, gegrilde tonijn met linzen. Niet echt typisch Brits, maar als er linzen zijn, bestel ik het. Rick neemt de traditionele Sunday roast beef dinner, een helemaal Brits gerecht.

Hier wil ik wel weer terugkeren. Er staan nog veel meer lekkere dingen om uit te proberen op het menu. Deze pub is ook een stuk dichterbij, dan die in Upperville, waar we vorige week waren. Het blijft leuk om nieuwe restaurants van allerlei verschillende cuisines te ontdekken. Alleen een Nederlandse ontbreekt nog hier (en nee, niet aan ons besteed er een te beginnen).

Stukke laptop en laatste avond met de collegestudenten

2012-01-12T23:01:00.000-05:00

Nog steeds word ik met een kriebelhoest en beetje pijnlijke keel wakker. Daar baal ik enorm van, maar verbeeld me toch dat het ietsje beter gaat. Dat gammele gevoel is in ieder geval weg. Ik heb na een verkoudheid heel gauw een voorhoofdsholteontsteking, maar nu niet de pijn die daar meestal bijkomt. Ik besluit het nog even aan te zien.

Als ontbijt maak ik een paar gepocheerde eieren met geraspte kaas en Tabasco. Die heb ik alweer een tijdje niet op, want Kai gebruikte telkens mijn magnetron eikokers en ik was te lui ze te wassen. Vandaag is er een schoon en het smaakt weer heerlijk. Een paar sterke koppen koffie erbij en ik kan er weer tegenaan.

Zoals iedere ochtend lees ik tijdens het eten mijn e-mail, Facebook en het Alles Amerika forum. De afgelopen weken merkte ik al dat mijn laptop opeens zo eens per dag zichzelf uitzette. Nu heb ik dat wel eerder gehad met vorige laptops, maar het lukte me goed mijn hoofd in het zand te steken en hem rustig weer aan te doen en verder te werken.

Vandaag vindt mijn Thinkpad het echter welletjes geweest. In een tijdsbestek van een kwartier gaat hij drie keer uit. Na de derde keer weigert hij ook Windows te vinden en krijg ik al bij het opstarten allerlei foutmeldingen. Daar valt dus niet meer op te werken.

Gelukkig kent Rick mijn geschiedenis met deze machines, want ik gebruik ze heel veel voor heel veel schrijven e.d. Hij heeft er destijds dus een extra garantie op genomen, waarbij ze zelfs hier thuis de computer zullen komen maken.

Na wat heen en weer gebel met IBM zal dat dus morgen gebeuren. Ieder nadeel heb zijn voordeel, zei Johan Cruijff, en wat een wijsheid is dat. Nu kan ik namelijk ook meteen mijn keyboard laten vervangen en weer zien of ik een "K" of een "L" typ. Alleen kunnen ze tussen 8 en 17 uur komen, een idioot lange periode. Gelukkig zal er wel eerst gebeld worden, want ik hoop Sharons klas te doen.

Inmiddels is de ochtend al ver gevorderd en is de temperatuur buiten zeer aangenaam met elf graden. Tijd voor een wandeling, afgewisseld met de heuvels af hardlopen, met Cosmo. Die is daar altijd helemaal voor te vinden.

Een kennis van mij een paar straten verderop vertelde me vorig jaar al dat zij een nieuwe Aussie pup hadden. Ze wilde graag dat Cooper en Cosmo kennis maakten, maar dat was er tot nu toe nog niet van gekomen. Toevallig komt zij net haar deur uit met Cooper, als Cosmo en ik aan komen lopen.

De honden maken kennis en Cooper wil dolgraag met Cosmo spelen. Die begint echter echt een bezadigde hond te worden. Hij wil Cooper wel even plezieren, maar heeft er al gauw genoeg van. Coopers vrouwtje en ik kletsen een tijdje, terwijl de honden gewoon naast elkaar zitten. Wat zijn blue merle Aussies toch mooi! Ik zou best een tweede willen, maar dat wordt toch te duur, plus Cosmo is zo helemaal mijn maatje.

De rest van de wandeling probeer ik zoveel mogelijk heuvels te lopen. Daarbij probeer ik andere honden te vermijden. Het is donderdagochtend, maar een verrassend aantal honden worden uitgelaten op deze tijd! Vienna heeft zeker heel wat honden, in tuinen ook! Cosmo luistert wel iets beter, maar hij heeft de gentle leader nog steeds nodig, zodat ik hem makkelijk onder controle kan houden.

Katja en Kai kiezen Noodles & Co voor de lunch, wat ik zonder jas ga halen. Buiten in de zon eten we het op. Dit is alweer hun een na laatste lunch hier van deze vakantie. Het leek gisteren dat ze voor Kerst thuiskwamen!

Na de lunch blijf ik buiten zitten lezen. Iedere keer deze maand als het warm genoeg hiervoor was, dacht ik dat het wel de laatste maal zou zijn. En ziehier, op 12 januari wordt het weer 16 graden! Ik bedenk me dat een hele winter met deze temperaturen heerlijk zou zijn, maar aan de andere kant zijn deze dagen juist zulke cadeautjes, omdat het eigenlijk veel kouder zou moeten zijn.

In de tussentijd draaien de wasmachine en droger zonder ophouden. Zowel Katja als Kai heeft een berg was, waar je "u" tegen zegt! Beiden willen morgen op tijd vertrekken, dus het is even aanpoten vanmiddag.

Als de zon weer achter de huizen is gezonken ga ik met tegenzin naar binnen. Tijd om me op te frissen, want daar heb ik de tijd nog niet voor willen nemen. De meisjes doen hetzelfde. Katja heeft vanavond een date met een jongen, die ze in New Orleans heeft ontmoet. Hij wil haar meenemen naar een steak restaurant

De rest van ons gaan naar Kai's keuze van restaurant voor zijn laatste avond hier. Dat werd Gordon Biersch. Dit is niet mijn favoriet en van Saskia ook niet, want veel van hun gerechten zijn erg calorierijk en niet onze smaak.

Saskia neemt de steaktips van hun slankere menu. Ik kies weer eens de kreeft en garnalen taco's en de serveerster wil niet aannemen dat ik daar verder niets bij hoef, dus ik neem dan maar de gestoomde groentes erbij (in plaats van de bruine bonen en rijst). Dat bijgerecht heeft vrijwel geen calorieen, maar smaakt ook naar niets, maar goed, ik neem er een paar happen van. De volgende keer worden het weer de taco's zonder bijgerecht.

Broer en zus nog even samen

Intussen heeft Rick gezien dat mijn telefoon niet goed werkt. Ik heb me al afgevraagd, waarom mijn foto's opeens niet meer draaien. Dat werkt dus op mijn telefoon niet (meer). Gelukkig is er nu de Microsoft Store, waar we de telefoon hebben gekocht. Binnen het kwartier is het gemaakt, toch handig. Het was ook niet saai om te wachten, want allerlei electronica hier om mee te spelen.

Katja belt dat haar date toch niet doorging. Ze baalt enorm, want had graag met ons meegegaan en met zijn allen gegeten. Wij natuurlijk ook, maar ja, niets aan te doen. Ze gaat nu dan maar naar het verjaarsfeestje van een vriendin. Haar date moest laat werken en woont ook nog eens ver weg, dus het is (gelukkig) geen kwade wil van zijn kant.

Toegegeven kan ik in de winter echt genieten van de tv. Vanavond is er een nieuwe Big Bang Theory en Sheldon is weer helemaal in vorm. Het blijft mijn favoriete sitcom!

Shopping de "sales"

2012-01-11T23:15:00.000-05:00

Waarschijnlijk ben ik te ongeduldig, maar ik word weer wakker met een kriebelhoest en gewoon een beetje algehele malaise. Na een paar sterke bakken koffie en Griekse yoghurt met kersen voel ik me weer een beetje mens. Eigenlijk had ik eieren gewild, maar er zijn er maar twee over en ik weet dat Kai die straks wil.

Sharon sms-t dat ze in plaats van om twaalf uur als om elf uur personal training kan geven. Dat komt mij bijzonder goed uit. Het geeft me ook nog even tijd om gauw naar de Safeway te rennen.

Mensen zullen denken dat er een sneeuwstorm aankomt, als ze mij zien. Ik koop namelijk wc papier, want de situatie daaromtrent is kritiek. Eieren zijn ook zoiets dat met een sneeuwstorm uitverkocht raakt. De contactlensvloeistof dan weer niet, maar goed. In plaats van sneeuwen begint het trouwens te regenen en dat zal het de rest van de dag blijven doen.

Het uur personal training is intens. Sharon heeft een routine, die vooral de benen flink belast. Ik merk af en toe echt dat ik niet 100% ben, maar na afloop geeft Sharon me een compliment. Ze vindt dat ik bepaald de kantjes er niet vanaf heb gelopen, ondanks hoe ik me voel. Ik wil natuurlijk ook wel het uiterste uit zo'n uur begeleiding halen, anders kan ik het net zo goed alleen doen.

Na nog een half uur op de crosstrainer rijd ik door de regen naar huis. Dan heb ik toch liever sneeuw, hoor. Katja en Kai zijn (net) op. We zouden met zijn drieen naar Tysons Corner gaan om te lunchen en wat te shoppen, maar Kai heeft er toch geen zin in.

Hij heeft zijn drumstel hier en neemt dat straks niet mee, dus spendeert uren drummend in de basement. Ik krijg hem zelfs niet mee de natuur in! Ik beloof dan maar sokken voor hem mee te nemen en Katja en ik gaan op weg.

Deze week eet ik wel heel laat lunch, zo op Katja's schema. Seasons 52 wordt de keuze voor lunch. Daar is Katja nog nooit geweest en het is moeilijk kiezen van het lekkere menu. Ik ben dol op dit restaurant, heerlijk vers eten en alles onder de 475 calorieen.

We delen het voorafje van gevulde champignon met spinazie en garnalen. Daarna nemen we beiden de gevulde chili relleno (een grote groene peper). Die is werkelijk voortreffelijk! Ik vind het zo knap dat hun gerechten niet maar een paar hapjes zijn, maar bord vol. Ik zou hier wel iedere dag kunnen eten, zoveel vind ik lekker op hun menu.

Na de lunch gaan we winkelen. Op dagen als deze ben ik blij met de mall. Niks door de regen en kou slepen, gewoon lekker zonder jas van winkel naar winkel struinen.

Katja is haar oorbel van bovenin haar oor kwijt, dus koopt als eerste een nieuwe daarvoor (hoe noem je in het Nederlands een oorbel bovenin je oor?). Ze dacht een 16 te hebben, maar dat blijkt een 14 (dikte) te zijn, dus als de verkoper het erin draait doet dat even pijn. Nu heeft ze dus wel een 16.

Dan gaan we de sales af voor leuke kleding. Ik ben vooral op zoek naar truien of tunieken. Veel van die van mij zijn meer dan zes jaar oud en dat is wel te zien. We kijken o.a. bij H&M, New York & Company (waar Katja een oud-klasgenootje ziet), The Limited en Mango.

Behalve voor Kai's sokken bij New Balance, slagen we nog nergens. Bij Express is ook een grote sale gaande. We kijken er rond en ik probeer een paar tunieken aan, maar die zijn het niet. Katja vindt wel de jeggings, waar ze naar op zoek was.

Bij Macy's heb ik opeens de jackpot. Een leuk rokje (al moet ik er nog een topje bij vinden dat ik perfect vind), een paar tunieken en een leuke trui. Alles hier is flink afgeprijsd en ik moet me ervan weerhouden niet nog meer te kopen. Katja's kritische oog helpt ook erg.

Katja wil nog bij Forever 21 kijken, want daar heeft ze vorige week een leuke jurk gezien. Helaas is die met alle uitverkopen nu ook uitverkocht. Bij American Eagle vindt ze wel een paar leuke dingen en daar krijg ik via Foursquare een coupon van 15% korting. Duidelijk is dit een heel goede tijd om winterkleding te kopen, want de prijzen zijn super!

Wachtend in de kleedkamer (ook mijn zwartwit foto van vandaag)

Het loopt al tegen vijven, dus we gaan richting uitgang. Bij Laila Rowe zie ik leggings en ik heb een gat in de mijne. Katja maakt van de gelegenheid gebruik om wat oorbellen uit te zoen en dan zijn we echt klaar (ok, met uitzondering van dat topje voor mijn rokje, maar dat moet van later zorg zijn).

Het was weer een gezellige middag met mijn oudste en ik vind het zoveel leuker om met iemand samen te winkelen. Dat mis ik hier soms wel, al zijn een aantal van mijn vriendinnen daar best voor te vinden. Maar spontaan even gaan winkelen is er niet bij. Niet dat ik nu zo'n winkelaarster ben, dat ook weer niet, ik moet wel echt ergens naar zoeken.

Vanavond is ook Katja's laatste avond om met ons te eten. Morgenavond is ze hier nog wel, maar heeft een ware, heuse "date" (die haar naar Ricks favoriete restaurant gaat nemen, ik zie dat Rick haar enorm benijdt). Katja's keuze van "laatste" restaurant, of althans cuisine, laat zich niet lang raden: Japans en dan wel sushi.

Er is hier in Vienna net een nieuw Japans restaurant geopend, Koi (alsof we met vier in een straal van een paar kilometer nog niet genoeg hebben). Rick heeft daar ook een kortingsbon voor, dus we gaan het uitproberen. Voor de zekerheid maak ik een reservering, want de meeste Japanse restaurants zijn klein.

Niet deze! We worden naar een prive kamer met een tafel speciaal voor ons gebracht. Er zijn nog zeker vijf andere prive kamers, zoals deze, en het restaurant is zelf ook vrij groot. De tafels hebben witte tafelkleden, nog iets dat we niet gewend zijn in Japanse restaurants.

Ceviche voorafje, erg lekker!

Alles ademt luxe, inclusief de bediening, al is onze serveerster de eerste Europese, die wij ooit in Aziatische restaurants hebben aangetroffen. Alina komt uit Rusland en is hier pas twee jaar en spreekt heel goed Engels, vooral omdat ze opbiecht geen woord te spreken, toen ze hier aankwam.

Helaas vrezen wij dat dit restaurant geen lang leven beschoren is. De gerechten, die geen sushi zijn, zien er prachtig en lekker uit. De sushi is prima, maar niet beter dan de andere restaurants en zeker dubbel zo duur. Ze proberen heel hard, want we krijgen ook gratis dessert, maar hebben wel erg sterke competitie van de andere restaurants.

Het dessert

Wij hebben in ieder geval flink genoten van de maaltijd met zijn vijven. Katja en Kai gaan vrijdag weer terug naar school en dat zal weer wennen worden. Voor mij zal het ook anders zijn dat Saskia nu een vriendje heeft. Wij deden toch best veel samen en nu is Jimmy nummer een in haar leven. Ach, zo hoort het ook. Gelukkig verveel ik me niet gauw.

Middleburg en Katja's eerste wijnproeverij

2012-01-10T22:15:00.001-05:00

Gelukkig voel ik me vanochtend niet zo belabberd en energieloos, als gisteren. Ik ben nog wel flink verkouden en hoop dat dat gauw minder wordt, alleen al omdat ik volgende week moet vliegen.

Rick en Saskia zijn al weg en Katja en Kai liggen nog op een oor, dus ik ontbijt in gezelschap van mijn viervoetige vriendjes. Vrijwel letterlijk, want zowel Cosmo als Flapjack kijken me de happen Griekse yoghurt uit de mond. Het is dan ook altijd een wedijver tussen die twee, wie het lege bakje uitlikt. Ja, ik weet het, slecht voor de opvoeding, maar het is zo schattig.

Al ligt er nog wat sneeuw, de temperatuur vandaag is weer zeer aangenaam voor januari en de zon schijnt uitbundig. Op weg naar de sportschool bedenk ik dat ik een half uur stairmaster en een half uur crosstrainer wil doen. Eenmaal binnen werp ik een blik op de stairmaster en realiseer me dat dat me nog teveel is.

Dan maar een uur op de crosstrainer, waar ik mijn boek uitlees en nu helaas op zoek moet naar een nieuwe serie. Wat heb ik van de Wine Country Mysteries van Ellen Crosby genoten! Dat zal ik haar ook schrijven, want ik hoop dat er meer boeken zullen komen.

Thuis liggen de twee oudsten nog in diepe rust. Aangezien Katja en ik samen in Middleburg willen lunchen en dat zeker een half uur rijden is, wek ik haar. Met moeite staat ze op. Dat zal nog weer wennen worden voor hen volgende week, als school weer begint!

De weg naar Middleburg wordt na de voorsteden altijd zo mooi. Katja heeft nu de leeftijd dat zij daar ook van kan genieten. We komen door slaperige dorpjes, als Aldie, langs paardenboerderijen en wijngaarden. Dan zien we de borden "Welcome to Middleburg" en "Relax, you're in the village!" en rijden over de pittoreske hoofdstraat van het stadje naar de Red Fox Inn.

Al heeft Middleburg een aantal leuke restaurantjes, dit is wel mijn favoriet. Katja heeft er nog nooit gegeten en bestelt de Virginia pindasoep. Daar moet ik ook een lepel van proberen, een hele kop is me te zwaar. We nemen allebei de crabcake sandwich, die een hele hoop krab bevat, erg lekker!

Na de lunch lopen we nog even langs de winkeltjes en ook de slager binnen. Daar heb ik ooit worstebroodjes gekocht, die erg op saucijzenbroodjes leken. Helaas maken ze die niet meer, want Rick vooral is daar dol op.

In de boeken van Ellen Crosby las ik telkens over de Goose Creek Bridge. Toen ik met Rick en Kai vorige week naar Upperville ging, viel me een bord naar die brug op. Die wil ik eigenlijk nog wel heel graag zien. Hij ligt maar net ten westen van Middleburg, dus Katja vindt dat prima.

De brug stamt uit het begin van de negentiende eeuw en er heeft hier, zoals op zoveel plaatsen in onze staat, een Burgeroorlog gevecht plaatsgevonden. Katja heeft een stel koeien en ezels ontdekt, die ze veel interessanter vindt, dan de brug. Na een paar foto's heb ik het ook wel gezien, maar ben blij dat we dit kleine omweggetje hebben gemaakt.

De volgende stop is mijn favoriete wijngaard in Virginia, Chrysalis. Katja is nu oud genoeg om mee te doen aan een wijnproeverij en ze houdt van wijn, dus was meteen voor dit uitje te vinden.

De wijnen van Chrysalis vind ik over het algemeen erg lekker. Het logo van de wijngaard is ook zo leuk. Verder is de natuur er schitterend en is er een interessant verhaal over het graf van Sarah Gertrude Lynn, die hier op 16-jarige leeftijd stierf (ver voor het een wijngaard was). De eigenaresse van Chrysalis onderzocht de genealogie van Sarah en ontmoette een aantal van haar afstammelingen. Ook zijn twee van de wijnen naar haar genoemd.

Tijdens de wijnproeverij proberen we zes witte en zes rode wijnen. Ik moet natuurlijk rijden, dus ik proef wel, maar spuug dan uit. Katja laat zich de wijn echter goed smaken. Het is erg leuk om zo met mijn dochter te doen. We zijn het helemaal eens over onze favorieten en nemen drie flessen mee naar huis. Een fles van de Mariposa rose voor mij en Katja kiest de chardonnay en de Sarah's patio white.

Dan is het alweer tijd om huiswaarts te gaan. Al gauw verlaten we de rust van het platteland en wordt de US 50 een zesbaansweg met het drukke Washingtonian spitsverkeer.

Thuis maak ik de salade, die ik vanavond meeneem naar het Nederlandse damesclubje. Het is een lekker recept, dus ik deel het hier even (wel Amerikaanse maten):
1/2 cup karnemelk
3 tbsp halfvolle mayonnaise
1/4 tsp zout
1/4 tsp peper
een zak (12 ounces) broccoli slaw
1/3 cup gekruimelde blue cheese
3 gekruimelde repen bacon (ik heb Hormel echte bacon bits gebruikt)

Meng de eerste vier ingredienten en roer daar de slaw en blue cheese doorheen. Kruimel de bacon eroverheen.

Het wordt zoals altijd weer een gezellig avondje. Het hoofdgerecht is een heerlijke pasta, echt om van te smullen comfort eten. Er is vers knoflookbrood en twee salades, waaronder de mijne, die ook goed wordt ontvangen. Zelf vind ik die echt heerlijk en ga hem onthouden. De toetjes zijn ook zeer smakelijk. Het is iedere keer weer leuk al die verschillende gerechten (en het gezelschap erbij natuurlijk zeker).

Alle foto's van vandaag staan hier.

En toen was er opeens een witte wereld

2012-01-09T21:25:00.001-05:00

Als ik wakker word is mijn rauwe keel veranderd in forse keelpijn. Ik voel me ook erg gammel en het lukt me niet uit bed te komen. Eigenlijk heb ik, zoals iedere maandag, een personal training afspraak om half tien. Dat ga ik niet halen. Ik sms Sharon om te vragen of ze later tijd heeft en het kan om twaalf uur.

Terwijl ik me goed genoeg probeer te voelen om tenminste op te staan, verrast Rick mij met mijn favoriete sandwich en een misto van Starbucks. Rick werkt vanochtend van huis, want hij heeft een belangrijke afspraak in Washington, waar hij zich op voorbereidt.

Om een uur of elf komt Rick vertellen dat hij vertrekt. Mijn spieren beginnen pijn te doen, dus ik sta dan ook maar op. Ik heb inmiddels wel besloten om de personal training niet te doen. We verzetten die afspraak naar woensdag.

Omdat mijn spieren protesteren, moet ik wel gaan sporten. Als ik in de van stap en naar de lucht kijk, denk ik dat het eruit ziet of het gaat sneeuwen. Maar dat kan toch niet? Het wordt niet voorspeld en op zaterdag was het nog 18 graden.

Toch zie ik een sneeuwvlok naar beneden dwarrelen en dan nog een. Flurries, dus. De weerman op de radio zegt nog steeds dat het gaat regenen, maar Moeder Natuur heeft duidelijk andere gedachten. Als ik op de crosstrainer sta en opkijk van mijn boek sneeuwt het echt, niet eens meer "flurries".

Door de sneeuw, die natuurlijk niet op de warme weg blijft liggen, rijd ik naar huis. Daar blijft het al wel een beetje op het deck liggen, maar het is vooral gewoon een mooi gezicht. Het temperatuursverschil met zaterdag, 16 graden, is wel even heel erg wennen, brrr!!!

Katja en Kai zijn inmiddels ook op. Jazeker, zij lagen nog langer in bed, dan zieke ik! Kai wil nergens heen, maar Katja is meteen te vinden voor een lunch van pho en onze nagels laten doen. Het is net als mijn beste vriendin hier hebben, ik ga haar weer zo missen volgende week!

De sneeuw blijft maar vallen en is natuurlijk het gesprek van de dag. De hete pho is precies, wat ik nodig heb nu. Ik bestel er groene thee bij, ook lekker gezond.

We kletsen gezellig bij, Katja heeft een heel aantal jongens, die in haar zijn geinteresseerd. De een gaat in de zomer het leger in, de ander is moeilijk te "lezen". Die tijd mis ik toch niet.

Bij Pro Nails kiezen Katja en ik Gelish kleuren. Allebei roze, maar andere schakeringen, met glittertjes erop. Ondertussen praten we door. De Vietnamese dames spreken onderling Vietnamees, dus ons Nederlands wordt gewoon geaccepteerd. Phuong, mijn styliste, spreekt vrij goed Engels, maar sommigen van hen nauwelijks een woord.

Het sneeuwt nog steeds en nog harder. Er ligt een laagje op de van, als we klaar zijn, en de tuinen, daken en bomen zijn wit. Zo vreemd, dat dit helemaal niet voorspeld is. Mooi is het wel.

Thuis gaat de open haard aan en dat vinden de katten ook heerlijk. Flapjack moet er eerst even aan ruiken, maar niet veel later neemt hij allerlei poses aan om die warmte zoveel mogelijk op te vangen. Zo schattig!

Saskia voelt zich niet lekker en gaat boven liggen. Een half uurtje later komt ze via de garage weer binnen met een boeket rozen in haar handen. Huh? Het blijkt dat Jimmy die voor haar heeft gebracht, omdat ze zich niet lekker voelde. Die jongen is goed opgevoed!

Lief toch?

Kai gaat naar de Disney Store om zijn laatste cheque op te halen. Zij hebben hem vrijdag verteld dat ze hem dit seizoen niet meer nodig zullen hebben. Hij heeft er toch een leuk zakcentje verdiend.

Katja heeft vanavond een training met het Vienna Volunteer Fire Department. Ze wil daar graag bij, als ze hier thuis is. Ze moet er nog een interview voor doen, maar dat zal waarschijnlijk geen probleem zijn.

We eten vanavond makkelijk pizza. De Zpizza bezorger zegt tegen Rick: "Hi sir, nice to see you again". Na hun pizza eenmaal gegeten te hebben is er eigenlijk voor mij geen andere. Alles is gezond en organisch en de combinaties zijn heerlijk!

Morgen voel ik me hopelijk weer een stuk normaler, want ik wil van dit gammele af en het is niet goed voor mijn spieren. Daarom doe ik ook altijd zoveel om te voorkomen dat ik zelfs een verkoudheid krijg.

Meer foto's van vandaag staan hier.

Als jullie geinteresseerd zijn mijn dagelijkse foto"challenge" te volgen heb ik daar een nieuw blog voor. Dat vind je hier.

Over warme temperaturen en Amerikaanse hobbies

2012-01-08T22:00:00.001-05:00

Zaterdag

Om zeven uur hoor ik deuren slaan en stemmen. Met mijn slaperige brein herinner ik me nog wel dat Saskia drie vriendinnen te logeren heeft. Ik drink wat en ga weer liggen, want ik voel me toch niet lekker. Stomme verkoudheid!

Pas net voor tienen sta ik toch maar op. Rick ligt nog te slapen. Beneden tref ik de meiden aan, die ontbijt aan het eten zijn. De keuken is werkelijk een ramp! Katja maakte rond middernacht nog macaroni met kaas en Saskia en vriendinnen kookten eieren. Gelukkig ruimen de dames alles wel keurig weer op.

Omdat ik me gammel voel, heb ik geen energie om hard te gaan sporten vandaag. Het is ook weer schitterend weer, dus ik neem Cosmo mee voor een lange wandeling door de buurt. Dan heb ik al gauw zo'n zeven kilometer afgelegd en dat moet voor vandaag maar genoeg zijn.

Onderweg klets ik bij met Christine. Zij zijn net als wij de Kerstspullen aan het opruimen. Net als ik bel, hebben ze allemaal lege vodkaflessen aangetroffen in een kastje.

Hun dochter heeft een oud en nieuw feestje gehad en daar zat tussen de high schoolers ook het collegevriendje van een van de meisjes bij. Die blijkt dus gewoon alcohol van C. en C. gestolen te hebben! Alleen zijn vriendin wist dat hij gedronken had, de andere meisjes (gelukkig) niet.

C. en C. zijn begrijpelijk razend, niet allemaal om hun dure vodka, maar ook om de problemen, die hij voor hen had kunnen veroorzaken. Het verstrekken van alcohol aan minderjarigen is een ernstig strafbaar delict. Gelukkig bleef iedereen slapen en reed hij niet dronken naar huis. Het is wel weer een les, ook voor ons, om de tieners toch goed in de gaten te houden.

In de straat achter ons zie ik de gele historische cabrio van onze buurman Ross rijden. De kap is naar beneden, want het is superlekker warm buiten. Naast Ross zit een breedgrijnzende Rick. Daar moet ik natuurlijk een foto van maken! Het zijn ook net jongens, maar dan met een echt rijdend "autootje"!

Als Rick weer terug is van zijn ritje, ruimen we de Kerstverlichting voor op. Dat kan gewoon in t-shirt met korte mouwen, want het is alweer 18 graden. Het zijn echt cadeautjes zulke warme dagen in januari!

Saskia en Katja hebben boodschappen nodig bij Giant. Saskia rijdt erheen. Daarna chauffeert ze ons bekwaam over de hoofdweg van Vienna naar Plaka Grill, waar we lunch voor iedereen halen, die we gezellig met zijn allen thuis eten. Ik heb de avgolemono soep, heerlijk.

Mijn energie is op en ik heb geen zin om verder Kerst op te ruimen. Bovendien is dat nu binnen en ik zal wel gek zijn om deze 18 graden dag binnen door te brengen! Ik ga dus voor in het zonnetje zitten lezen.

Rick, Katja en Kai besluiten naar de film te gaan. "The Girl with the Dragon Tattoo", Katja heeft die serie gelezen. Ik heb geen zin in de bioscoop en Saskia heeft Jimmy hier. Het is echt schattig hoe verliefd die twee zijn. Zo heb ik Katja zelfs nog niet meegemaakt.

Als de zon onder is, besluit ik toch de Kerstspullen in de keuken en family room op te ruimen. Alleen de Kerstboom laat ik voor de anderen. We hebben dus nog een avond gezellige lichtjes. Het voelt nu zo als lente buiten dat ik de Kerstdingen helemaal beu ben.

Rick belt dat de film klaar is. Ze halen mij op om ergens te gaan eten. Vrijwel ieder restaurant heeft echter zeker een uur wachttijd. We kiezen uiteindelijk Chevy's, waar de wachttijd maar een half uur is. We kunnen echter meteen in de bar plaatsnemen, waar het volle menu wordt geserveerd.

Het is gezellig met zijn viertjes, maar ik hoop wel dat Saskia de komende paar dagen er ook bij zal zijn. De avond brengen we met zijn vijven en de dieren door. Die laatsten weten goed hoe te ontspannen!

Zondag

Al heb ik heerlijk geslapen, ik voel me toch enorm futloos, als ik opsta. Rick is al op en naar Starbucks om ons zondagse ontbijt te halen. Saskia en Kai eten met ons, maar Katja blijft nog uitslapen.

Eigenlijk heb ik helemaal geen energie, maar ik moet van mezelf een half uur op de crosstrainer. Dat worden bijna veertig minuten, want ik wil vandaag minstens 5000 stappen op de Fitbit halen. Dit zal de eerste dag deze week worden dat ik de 10000 niet ruim haal, helaas.

Intussen zijn Rick en de kinderen bezig met het aftuigen van de Kerstboom. Tot Saskia's ergernis is zij niet gevrijwaard, omdat Jimmy er is. Jimmy heeft er echter absoluut geen moeite mee om mee te helpen. Het is gewoon een leuke jongen, helemaal goedgekeurd door ons.

Een uurtje later is de boom kaal en zijn de versieringen opgeruimd. Ik help Rick mee de enorme boom naar buiten te dragen. De naalden zitten er na vier weken nog erg goed aan, gelukkig. Er is dus weinig te stofzuigen. Het was een mooie boom weer dit jaar, die nu tot "mulch" gemaakt zal worden (voor tuinbedden) en over een paar maanden weer door de Town of Vienna uitgedeeld kan worden.

Na de lunch gaan Rick, Katja, Kai en ik iets doen, wat drie van ons nog nooit hebben gedaan. Op Katja's voorstel gaan we naar een Shooting Range om met een pistool op doel te schieten. Ik weet niet voor alles de Nederlandse benaming en ik kan me ook uit Nederland niet zo'n "range" herinneren.

We moeten lid worden en wij kiezen voor het maandlidmaatschap, wat het goedkoopste is. Dan huren we pistool, een 22, en krijgen een veiligheidsbril en koptelefoon (voor mij ook nog extra oordopjes, want dat geschiet is luid!). We kiezen een doel om op te schieten, er zijn verschillende keuzes. Drie van ons nemen de roze, waarvan een gedeelte van de opbrengst naar borstkankeronderzoek gaat. Kai neemt de zwarte.

Het is druk, dus we moeten een half uurtje wachten voor er een baan voor ons vrijkomt. Er zijn twee "masters", die opletten dat alles goed gaat. We krijgen een hele instructie over hoe we het doel heen en weer kunnen laten gaan en wat wel en niet te doen met het pistool.

Katja heeft in Blacksburg al eerder geschoten en daar gaat het er een stuk minder formeel aan toe. Daar gillen ze keihard "Cold!" en dan moet iedereen stoppen met schieten, zodat men de doelen op kan halen. Daarna roept iedereen "Hot!" als het schieten weer begint. Rick en ik weten niet of we daar zo blij mee zijn. Dat lijkt toch ook weleens mis te kunnen gaan, brrrr!!!

Na de instructie doen we onze koptelefoons op en gaan de "range" binnen. Daar staan al een heel aantal mensen te schieten en de meeste pistolen zijn veel zwaarder, dan die van ons. Wij hebben er een, die weinig terugslag geeft, om mee te beginnen.

De "master", die een militair is, legt ons uit hoe we het pistool moeten laden, hoe we het schietklaar maken en hoe we de doelen heen en weer bewegen. Rick begint met schieten en doet het goed, hij raakt een aantal keren het doelwit.

Daarna is Katja aan de beurt. Ook zij doet het goed. Zij had eigenlijk wel een pistool met meer terugslag gewild. Ze heeft nog een blauwe plek op haar schouder van het geweer van een van haar vrienden. We wonen toch in Virginia en zeker net ten zuiden van ons is schieten en jagen een grote sport. In Blacksburg hebben bijna al Katja's vrienden wel een of meer geweren of pistolen. Hier kennen we daarentegen bijna niemand met wapens in huis.

Na Kai, die het ook goed doet, ben ik aan de beurt. Het laden van het pistool gaat me zo makkelijk af dat het Rick de opmerking ontlokt, dat ik dat vast wel eerder heb gedaan. Niet, dus. Een beetje nerveus schiet ik mijn eerste kogel en die komt keurig in het doel terecht.

Onze doelen helpen het onderzoek naar borstkanker

Dit is leuker, dan ik had gedacht! Gewoonlijk ben ik echt slecht met dingen, die ik voor het eerst doe, maar dit keer niet. Geen enkele kogel mist zijn doel en ik schiet vooral veel 9's. Ik kan me opeens helemaal voorstellen dat mensen dit als hobby hebben.

Ik schiet!

Het is berekoud hierbinnen, echter. Misschien om de kruitdampen tegen te gaan, maar het gaat door merg en been. Volgende keer, als er een is, want dit ga ik natuurlijk niet alleen doen, kleed ik me een stuk warmer aan!

Wat een belevenis is dit ook weer. Om ons heen zijn zulke knallen dat ik het moeilijk vind goed te richten. We schieten 200 kogels, elkaar afwisselend met twintig telkens, zodat we ieder tien beurten hebben.

Dan haalt Rick een ander doel met vijf "harten", zodat we daar om de beurt op kunnen schieten. We kiezen ieder een eigen doel, ik krijg het midden. Rick koopt nog veertig kogels, zodat we ieder tien keer kunnen schieten. We doen het allemaal goed.

In actie

We hebben de hele anderhalf uur volgeschoten. Het is vandaag druk, dus we worden door de master gemaand dat onze tijd op is. Ik had wel door willen gaan, ware het niet dat het zo erg koud is! Het is wel een grappige, vriendschappelijke sfeer hier, iedereen vraagt hoe we het vonden.

Een van de masters dacht serieus dat ik Katja's zus was. Dat vindt Katja natuurlijk helemaal niet leuk. Ik wel, maar laat dat maar niet teveel merken. De man zag mij natuurlijk voornamelijk van achteren.

Het is inmiddels al etenstijd en we zijn dichtbij Springfield Mall. De keuze valt op Hard Times Cafe. Daar eten we hun heerlijke chili, voor mij een salade om het wat lichter te houden.

Thuis kijken we met zijn allen de ABC series. Once Upon A Time vind ik echt super. Desperate Housewives heb ik al een tijd niet meer gevolgd, maar is zo'n serie, die je niet hoeft te volgen en er toch weer meteen in zijn. Over Pan Am ben ik nog steeds niet zeker wat ik ervan vind.

Buiten lezen op 6 januari

2012-01-06T21:59:00.002-05:00

Het kost me moeite om op te staan vanochtend. Ik heb keelpijn en mijn neus voelt raar. Nee, toch, ik heb helemaal geen zin in een verkoudheid (wie heeft dat wel?).

Rick brengt me een kop koffie en vertrekt dan naar zijn werk. Ik spoel ook meteen met de neti pot, want om de een of andere reden maakt een verkoudheid de fibromyalgie ook meteen een stuk erger. Vroeger kon een verkoudheidje me echt niets schelen, nu vrees ik het.

Sharons klas is al begonnen, als ik aankom, want er waren wegwerkzaamheden onderweg. Het is nog steeds goede voornemenstijd, dus de klas zit vol. Sharon maakt een plekje vrij naast haar. Ze ziet meteen dat ik me niet goed voel, een veeg teken, vind ik! Ik worstel me door het uur en gebruik toch maar iets minder zware gewichten.

Saskia had vanochtend haar donzen dekbed in de was gegooid en ik zonder nadenken in de droger daarna. Opeens krijg ik een visioen van brand in ons huis en Kai, die daar nog ligt te slapen. Gelukkig kan ik Sharons telefoon even gebruiken en Kai stelt me gerust, de droger is klaar en geen brand. Gek, toch, hoe je opeens zo'n paniekgevoel kunt krijgen?

Overal lees ik altijd dat je met een verkoudheid juist lekker moet sporten en daarbij veel water drinken. Na afloop ga ik dus wel op de crosstrainer en drink mijn water goed. Het lukt me niet zo heel snel te gaan, maar iets is beter dan niets.

Thuis is Kai duidelijk na mijn telefoontje verder gaan slapen. Ik haal het dekbed uit de droger, maar het is nog helemaal nat. Dons hoort natuurlijk ook niet gewassen te worden, maar te laat daarvoor. Ik laat het nog een keer drogen, maar het blijft nat en de veren stinken ronduit! Dan maar iets ouderwets Nederlands, buiten laten luchten. Ik drapeer het over een stoel op het dek, gelukkig is het droog en warm buiten.

Intussen ruim ik ook alvast de Kerstspullen in de eetkamer, woonkamer en foyer op. Daar horen ook de nepboom en trapversieringen bij. Natuurlijk word ik ruimschoots "geholpen" door Flapjack, Cosmo en Zorro. Vooral Flapjack zorgt nog even voor flink vermaak en een paar leuke foto's.

Moet je die boom echt weghalen?

En ik dan? Je bent maar lief tegen die katten, maar ik ben er ook nog!

Neeeeee! Laat dit hier!

Het is altijd weer even wennen aan zo'n kale trap en voorkant van het huis, maar ik vind het ook weer zo lekker ruim. Bovendien is het vandaag lenteachtig warm, waardoor ik gewoon helemaal uit de Kerstsferen ben. Ook de deckverlichting ruim ik op. De voortuin en de family room en keuken met de echte boom laat ik voor het weekend, zodat de anderen ook kunnen helpen.

Voor de lunch haal ik pho, want dat lijkt me erg gezond met een beginnende verkoudheid. Kai heeft de soep ook ontdekt en ik breng hem een kippho. Zelf bestel ik altijd de vissoep.

Buurvrouw Lorraine bracht ons hun nieuwjaarsdaggerecht zondag. Ik vond het wel lekker, maar na een keer proeven wel genoeg. Rick echter was er weg van, dus at gisteren het laatste restje. Ik breng de schone schaal terug naar Lorraine en we kletsen wat bij. Het is zulk super lekker weer, met maar liefst 17 graden! We zijn het erover eens dat het zo mag blijven van ons.

Lorraine gaat hun voortuinlichtjes opruimen. Daar heb ik geen zin in, daar mogen Rick en de kinderen morgen mee helpen. Ik pak mijn Kindle en ga op ons bankje voor lezen. Cosmo komt mee naar buiten met me. Hij heeft kennelijk een botje ergens begraven, want daar komt hij trots mee aanlopen. Aan mijn voeten gaat hij tevreden knagen.

Dit is wat ik altijd wilde van een hond. Onze vorige hond was een Brittany Spaniel, een jachthond, en zij liep altijd als een speer weg. Cosmo was ook nogal ontdeugend, maar bleef altijd wel in mijn buurt. Zo aan mijn voeten liggen is nieuw. Ik merk ook meer gehoorzaamheid als het op andere honden in de buurt aankomt. Eindelijk!

Tot net na vieren geniet ik van de lekker warme zon. Het is toch wel heel bijzonder om op 6 januari zo in mijn t-shirt buiten in de zon te lezen! Zo mogen alle winterse dagen van mij zijn. Morgen wordt het weer lekker en dan weer kouder, dus het is zaak te genieten van dit weer. Mijn pijnen zijn tot nu toe ook een stuk minder, dan anders in januari.

Rick vraagt of ik zin heb in "mijn" Vermonter sandwich vanavond. Dat is nu precies, waar ik vandaag aan dacht. Kai heeft er ook oren naar en gaat mee naar Glory Days Grill.

Katja komt vanavond thuis, maar wilde eerst de was nog doen in Blacksburg. Zij zal pas tegen tienen aankomen, zoals het eruit ziet. Saskia is na school met Jimmy mee naar huis gegaan en we hebben haar nog niet gezien. Naar Glory Days wil ze niet mee.

Het is druk in het restaurant, maar er is nog een tafeltje vrij in de bar. Prima voor ons, waarom niet? De sandwich smaakt weer erg lekker. Kai heeft de meatloaf, die er ook goed uitziet en Rick de steaksalade. Intussen kijken we en kletsen we over wat op de verschillende tv schermen zien.

Intussen zijn Saskia en Jimmy bij ons thuis. Hij vertrekt net, als wij terugkomen, want hij wil naar de basketbalwedstrijd op hun school. Het is voor mij (en Rick, denk ik) best vreemd een jongen, die we nauwelijks kennen, mijn kleine meisje te zien kussen. Maar ik zie een heel blij meiske en een heel aardige jongen, dus helemaal goed. Saskia is weer heel anders met vriendjes, dan Katja, grappig.

Het is wel erg wennen dat alle kinderen opeens zo opgroeien. Dit weekend zullen we weer even met zijn vijven zijn (hopelijk, want Katja is nog niet thuis). Daar ga ik nog maar weer heel hard van genieten!

De zwart wit foto van vandaag:

Winters Great Falls

2012-01-05T21:20:00.000-05:00

Donderdag alweer, de tijd vliegt deze week. Saskia wordt weer door haar beau opgehaald en Rick vertrekt ook vroeg naar zijn werk. Aangezien Kai heeft aangekondigd flink uit te willen slapen, eet ik maar alleen ontbijt.

Nou ja, alleen, om mij heen rollebollen Zorro en Flapjack schattig samen en Cosmo kijkt zoals gewoonlijk iedere hap uit mijn mond, terwijl hij tegen me aanhangt. Als hij kleiner was geweest, zou hij volgens mij een echt schoothondje zijn geweest.

De sportschool roept mijn naam weer. Dit keer lukt het me voor het eerst om het hele halve uur op de stairmaster op niveau 9 te doen! Hoera! Hoezeer het ook voelt als afzien, veel stappen krijg ik er niet door. Maar na nog een half uur op de crosstrainer staat de teller op meer dan 7500.

De zon schijnt en het is een stuk warmer met zo'n 7 graden. Als het zo koud is, krijgt Cosmo helaas niet de lange wandelingen, die hij verdient, dus dat ga ik goedmaken.

Hoe ik ook probeer, ik krijg Kai niet mee. Hij heeft geen zin om ergens heen te gaan. Dan gaan Cosmo en ik maar met zijn tweeen. Bij Manhattan Bagel haal ik een tonijnsalade sandwich voor onderweg en rijd dan naar Great Falls.

Daar hoop ik ook een goede zwartwit foto te nemen voor mijn dagelijkse foto. Ik vind dit wel een erg leuk thema moet ik zeggen, want gewoonlijk gebruik ik zwartwit eigenlijk nooit met mijn camera.

De watervallen liggen er schitterend bij. Het water heeft door de blauwe lucht een blauwgroene kleur en er zit ijs op de rotsen. Tot mijn verbazing zie ik ook een kayaker in wat nu wel water met een temperatuur dichtbij het vriespunt moet zijn. Zelfs met een wetsuit lijkt me dat geen pretje!

Zoals altijd heeft Cosmo veel bekijks. Er lopen een aantal jonge stelletjes, waarschijnlijk collegestudenten, die nog vrij hebben. De toeristen zijn dun gezaaid in de winter, maar een drietal Arabische mannen, die vrijwel geen Engels spreken, maken met handen en voeten duidelijk dat ze met Cosmo op de foto willen.

Ze zijn werkelijk helemaal weg van hem! Ik versta natuurlijk geen woord van wat ze zeggen, maar Cosmo geniet duidelijk van de liefkozingen. Ik zet hem naast de mannen neer en hij poseert gewillig. Dan kan ik zo trots op mijn hond zijn, het fotomodel, ha ha!

Op de terugweg valt Cosmo meteen in slaap. Ik voel me weer helemaal vredig, zoals altijd na een bezoek aan dat park. Ik zou wel uren naar die watervallen kunnen kijken. Ze zijn ook nooit hetzelfde, maar wel "eeuwig", wat er ook in de mensenwereld voorvalt, de rivier blijft stromen. Soms heb ik dat even nodig om dingen te kunnen relativeren.

Rick komt thuis met ontzettend lekker Thais eten. Hij heeft een soep besteld, die op de Chinese hot and sour soep lijkt, maar nog lekkerder is. Verder een heerlijk gekruid rundvleesgerecht en een gerecht met brede noedels. Kai eet ook mee tussen zijn drumsessies door. Als hij thuis is, speelt hij of XBox of een instrument.

Vanavond kijken we naar Wipe Out. Zeer vermakelijk, maar jee, dat die mensen zich niet serieus verwonden! Het ziet er zeer pijnlijk uit hoe de met hun hoofd en rug op dingen klappen, ondanks het schuimrubber. Als het programma afgelopen is, zie ik dat het van Endemol is. Hebben jullie Wipe Out ook? Ik kan me niet herinneren daar ooit iets over te hebben gelezen.

Inderdaad maakte ik een foto van Great Falls mijn "dagfoto":

De rest van de foto's van vandaag staan hier.

Kkkkoud!

2012-01-04T21:03:00.000-05:00

Het was een van die nachten, die maar zelden voorkomen. Ik word pas om tien over acht wakker, de hele nacht doorslapen is zo lekker! Vreemd eigenlijk dat ik zo lekker sliep, want Virginia Tech verloor gisteravond door een slechte beslissing van de scheidsrechters met drie punten verschil in overtijd!

Het liet een bittere smaak achter bij alle Hokies, maar volgend jaar is er weer een kans. Katja heeft het in ieder geval super gehad in New Orleans. Het is ook zo'n leuke stad, vinden ook Rick en ik, al weten we dat lang niet iedereen die mening heeft.

Rick heeft de koffie al klaar staan voor mij. Hij moet vandaag weer beginnen op kantoor, maar neemt zijn tijd om op pad te gaan. Het is ontzettend koud, vannacht heeft het opeens 12 graden gevroren! Ik ben wel blij dat Saskia met Jimmy meereed, want ze zou zo ongeveer bevroren zijn wachtend op de schoolbus. Ze heeft geen onsje vet meer om zich warm te houden!

Als Rick vertrokken is moet ik al mijn moed bij elkaar rapen om de kou in te gaan. Eigenlijk zou ik gewoon weer terug in bed willen, beren hebben toch wel een goed iets gaande met hun winterslaap. Maar nee, ik ben geen beer en wil dat formaat ook niet aannemen, dus op naar de sportschool.

Daar is het alweer een stuk rustiger. Lang duren die goede voornemens kennelijk niet. Ik stel de crosstrainer in op een uur half vooruit en half achteruit. Mijn boek is heel spannend, dus ik doe er nog twintig minuten bij na afloop.

Zo heb ik ook meteen mijn 10000 stappen bij elkaar. Overigens leuk om te lezen hoeveel mensen geinteresseerd zijn in de Fitbit. Christine heeft de hare in Alabama ook ontvangen, ik ben benieuwd naar haar ervaringen.

Kai is inmiddels ook op en vraagt of hij naar zijn bandrepetitie mag gaan. Eigenlijk zo lief, want hij is 19 en heeft mijn toestemming echt niet meer nodig. Natuurlijk geef ik die en hij gaat op weg naar Richmond. Ik vraag me af hoeveel anderen 160 kilometer gaan rijden om met hun band te repeteren.

In Vienna heb ik wat boodschappen nodig en rillend loop ik de Whole Foods binnen. Tot nu toe heb ik kunnen negeren dat het winter is, maar de afgelopen twee dagen niet meer. Gelukkig wordt het dit weekend weer een stuk warmer.

Thuis kleed ik me nog warmer aan en zet de verwarming hoger. Syl attendeerde me op "Een Huis Vol" en daarvan kijk ik een paar afleveringen. Leuk om te zien en vooral hoe zo'n enorm gezin in een zeker voor Amerikaanse begrippen kleine flat past. Ik dacht altijd dat onze overburen met zeven kinderen een groot gezin hadden!

Rick komt vroeg thuis en stelt voor een wandeling met Cosmo te gaan maken. We kleden ons dik aan en zien een prachtige zonsondergang. Lang houd ik het toch niet vol, want mijn vingers en tenen zijn al gauw ijspegels. Ik moet de goede handschoenen en laarzen duidelijk nog vinden.

Vanavond is er weer een gratis diner bij Gordon Biersch. Rick is lid van de Stein Club daar en iedere keer, als er nieuw bier wordt geintroduceerd, houden ze zo'n avond.

Iedere Gordon Biersch heeft zijn eigen brouwer. In Tysons Corner is dat Grant. Hij heeft echt hart voor de zaak en heeft een donker bier gebrouwen dat zijn recept is. Geen enkele andere Gordon Biersch verkoopt het dus. Dit is dus precies wat Rick leuk vindt. Zoals ik een interesse in wijn en wijngaarden heb, heeft hij dat met bier.

We krijgen heerlijk eten, ik taco's met garnalen en kreeft. Ook mijn wijntje is gratis. Dit is echt een goede deal! Behalve een fooi voor de serveerder kost het ons niets. De volgende avond is 1 februari, als ik op weg ben naar Nederland. Rick is van plan weer te gaan.

Net als we thuiskomen, komt Kai ook de oprit oprijden. Katja is nog onderweg uit New Orleans. Waarschijnlijk zullen ze pas rond twee uur vannacht terug zijn in Blacksburg. Vrijdag zal zij weer deze kant opkomen. Intussen zorgen wij voor haar dieren. Zorro is inmiddels vriendjes met de andere katten en Tigger, de gecko, eet zijn wormpjes lekker.

De zwartwitte foto van vandaag werd deze:

Dagje in de Virginia "countryside"

2012-01-03T21:30:00.001-05:00

De oplossing voor het fotoraadsel van gisteren. Goed dat een aantal van jullie dat raadde!:
http://www.forestry.ok.gov/Websites/forestry/Images/FireHydrant.jpg

Saskia moet vandaag weer naar school en is dus weer om kwart over vijf op. Vermoedelijk nog vroeger, dan gewoonlijk, want ze moet zich mooi maken voor Jimmy. Hij komt haar ophalen om met zijn auto samen naar school te gaan. De wet hier in Virginia is dat een tiener onder de achttien een andere tiener naar school mag rijden.

Rick heeft nog vrij en haalt een Starbucks ontbijt voor ons. Het is berekoud opeens! Het vriest vijf graden en de wind huilt om het huis. Met januari is de winter kennelijk ook gearriveerd.

Rillend met de verwarming en stoelverwarming op "high" rijd ik naar de sportschool. Ook vandaag is het er weer druk. Kennelijk hebben nogal wat mensen ook deze dag vrij genomen. Ik heb me voorgenomen de intensiviteit van mijn workouts te verhogen, dus zet de stairmaster op een interval niveau 9. Dat is echt afzien en ik houd het niet het hele half uur vol, maar ga daaraan werken. Het halve uur op de crosstrainer voelt relatief makkelijk.

Intussen geniet ik nog steeds van de Wine Country mysteries van Ellen Crosby. Die spelen ten westen van ons en als Rick voorstelt om in Upperville te gaan lunchen was ik daar meteen voor te vinden. Dat ligt precies in het gebied, waar de boeken spelen. Kai heeft er ook wel oren naar.

We beginnen onze rit op de interstate 66, maar al gauw verlaat Rick die om via de mooie US 50 naar het westen te rijden. Al gauw laten we het stedelijke gebied rond Washington achter ons. De weg wordt nauwer, een tweebaansweg, die door het platteland slingert. Mooie vergezichten, grazend vee, wijngaarden en boerderijen maken het uitzicht interessant.

Na een paar rotondes, de enigen in deze omgeving zover ik weet, rijden we door het lieflijke oude plaatsje Aldie. Er is hier een oude watermolen en de negentiende eeuwse huizen zijn omgetoverd in Bed & Breakfasts.

In de iets grotere plaats Middleburg is de hoofdstraat nog versierd voor Kerst. Dat maakt het nog gezelliger, dan het altijd al is. Nee, dit stadje is niet genoemd naar het Nederlandse Middelburg, maar is zo genoemd, omdat het midden tussen Washington en Winchester ligt.

Dit gebied is, waar John Mosby en zijn rangers in de Burgeroorlog een soort guerillagroep vormden, die tegen de Noordelijken vocht. Hij is nog steeds een plaatselijke held en het deel van US50 hier is naar hem genoemd. Hij werd ook wel de "Gray Ghost" genoemd en nu begrijp ik ook de naam van de "Gray Ghost" wijngaard hier.

Dit hele gebied is waar een aantal van de belangrijkste gevechten van de Burgeroorlog plaatsvonden. Er zijn ieder jaar weer allerlei "reenactments", waarbij men de slagen naspeelt. Het is altijd een beetje onbegrijpelijk voor niet Zuiderlingen dat men een oorlog, die men verloren heeft, zo vaak opnieuw "voert".

Upperville ligt ongeveer tien kilometer ten westen van Middleburg. Een klein plaatsje dat uit 1790 stamt, maar het heeft een paar goede restaurants. Wij gaan bij de Hunter's Head Tavern lunchen. Een echte Britse pub met zo'n typische rode telefooncel buiten.

Binnen branden de open haarden en is het een gezellige drukte. Alle produkten van dit restaurant zijn lokaal en komen vooral van de Ayrshire Farm. Ik vind het heel moeilijk kiezen, want er staat zoveel lekkers op het menu!

Uiteindelijk wordt het de kalkoenburger met geitenkaas en tomatenjam (vooral dat laatste blijkt heerlijk te zijn). Rick neemt shepherd's pie en Kai een sandwich met schnitzel. Hun frietjes krijgen we met een soort jus en ze zijn heerlijk! Het is precies het goede "comfort food" voor deze ijskoude dag.

Als we naar buiten lopen, sneeuwt het zelfs! Het is maar een korte sneeuwbui, dus er blijft niets liggen. Wij stellen de GPS in op Ball's Bluff Regional Park en kiezen de route binnendoor.

Al gauw verlaten we de US50 en rijden de heuvels in op de Blue Ridge Mountain Road. Met haarspeldbochten gaan we hoger en hoger. We verbazen ons erover hoeveel mensen hier nog wonen. Ze hebben zeker schitterend uitzicht, maar waar is de dichtstbijzijnde supermarkt? Zouden ze eens per week een uur rijden om boodschappen te doen?

Opeens zien we allemaal hekken met bordjes "Keep Out, US property". Duidelijk een regeringscompound. Het blijkt om de Federal Emergency Management Agency te gaan. Rick zegt hier weleens geweest te zijn voor zijn werk, maar hij was vergeten hoe het zover buiten de stad was.

Uiteindelijk komen we op de Virginia route 7 uit, een grote vierbaansweg, die naar Leesburg leidt. Het Ball's Bluff Regional Park ligt net buiten Leesburg. We rijden door een buurt en zijn dan opeens in het park.

Ook dit werd in mijn boeken beschreven en ik vind de geschiedenis hier zo interessant dat ik het ook aan Rick en Kai wil laten zien. Er heeft hier een slag plaatsgevonden in de Burgeroorlog, waarbij de Noordelijken grote verliezen leden.

Het was eigenlijk een "per ongeluk" gevecht, want noordelijke scouts hadden een groep bomen aangezien voor een zuidelijk kamp. Ze gingen de Potomac rivier over en werden door de zuidelijken "ontvangen". Het werd een bloedbad voor het Amerikaanse leger.

Een "bluff" is een klif en toen duidelijk werd dat de slag verloren was, moesten honderden noordelijke soldaten een voor een de klif weer af naar de rivier. Natuurlijk had iedereen bayonetten en naar verluid staken in de paniek soldaten hun medevluchters daarmee. In ieder geval was het tragisch en verdronken een paar honderd Noordelijke soldaten in de Potomac, om pas in Washington weer aan te spoelen.

Een goede vriend van Abraham Lincoln, Senator Edward Baker, vocht ook mee en verloor zijn leven in dit gevecht. Lincoln schijnt daar enorm van ondersteboven te zijn geweest, hij had zelfs een van zijn zonen naar de senator vernoemd.

Nu is het dus een park met prachtig uitzicht over de rivier, vooral nu in de winter. Aan de overkant staan een aantal witte sycamore bomen. We kunnen zien hoe steil die klif is en het smalle pad dat de soldaten naar beneden moesten nemen.

Op de heuvel waait de wind genadeloos en voelt het, zien we later, als -12. Kai is daar zeker niet op gekleed! Toch lezen we de interessante borden en maken foto's van het op twee na kleinste Civil War begraafplaatsje. Slechts een graf heeft een naam erop, de rest van de stoffelijke overblijfselen kon niet geidentificeerd worden. Er staan 25 grafstenen, maar soldaten delen graven en er liggen op zijn minst 54 Noordelijke soldaten.

Rillend lopen we terug naar de van. Het was een interessante middag en ik heb mijn mannen ook weer wat geleerd (mede dankzij Ellen Crosby. Het is zo'n andere wereld net ten westen van ons, we zijn er echt helemaal even uitgeweest.

Thuis wacht ons een onaangename verrassing. Voor we vertrokken zei Rick al dat hij het zo koud vond in huis. Nu is het helemaal ijzig. Als Rick de verwarming aan probeert te doen, gebeurt er niets. Hij gaat in de basement kijken en krijgt hem weer aan de praat, maar even later slaat de verwarming weer uit!

Dat blijft zo doorgaan, dus we doen de open haard maar aan, al heb ik dat liever niet met de Kerstboom er vlak naast. Ook haal ik een straalkacheltje van beneden en zet dat op mij, want ik voel mijn spieren door de kou erg.

Meike vindt de haard in ieder geval heerlijk!

Gelukkig blijft na een aantal keren proberen de verwarming ook weer aan. Het is nu lekker warm hier binnen. We hebben makkelijk Zpizza besteld en kijken nu naar de Sugar Bowl in New Orleans.

Katja zit op de negende rij en heeft dus een prima uitzicht. Virginia Tech speelt tegen de University of Michigan, dus Rick heeft twee redenen om te willen dat VT wint. University of Michigan is namelijk een enorme rivaal van Ricks college Michigan State.

Misschien eens leuk om mijn liefde voor dit spel uit te leggen. Toen ik pas in de VS woonde waren de Washington Redskins heel succesvol. Mijn collega's en vrienden waren allemaal grote fans en iedere zondag tijdens het seizoen werd er football gekeken.

De keuze voor mij was dus of me iedere zondagmiddag doodvervelen, of het spel leren kennen. Er is hier een uitdrukking: "If you can't beat 'em, join 'em", wat zoiets betekent als dat je dan maar beter mee kunt doen. Dus leerde ik de regels, althans de meest ertoe doende, want het is een ingewikkeld spel. Sindsdien kijk ik graag, maar dan wel vooral naar college football. Daar wordt over het algemeen meer gescored.

De dagelijkse foto is van een van de Burgeroorlog graven:

Terwijl we football kijken, ziet Rick allemaal puntjes op het plafond. Bij nadere inspectie blijken dat baby spinnetjes te zijn. Ons hele plafond is een spinneweb met baby spinnetjes! Dit begon met de kerstboom, vanwaar een mars babyspinnetjes naar een van onze ramen liep, een paar weken geleden. Rick gaat met de stofzuiger in de weer en hopelijk is dat voldoende. Het doet met denken aan het gedicht van Annie M.G. Schmidt dat ik de kinderen talloze keren voorlas:
Dit is de spin Sebastiaan
Het is niet goed met hem gegaan

Luister!

Hij zei tot alle and're spinnen:
Vreemd ik weet niet wat ik heb,
maar ik krijg zo'n drang van binnen
tot het weven van een web.

Zeiden alle and're spinnen:
O, Sebastiaan, nee Sebastiaan
kom, Sebastiaan, laat dat nou,
wou je aan een web beginnen
in die vreselijke kou??

Zei Sebastiaan tot de spinnen:
't web hoeft niet zo groot te zijn,
't hoeft niet buiten, 't kan ook binnen
ergens achter een gordijn

Zeiden alle and're spinnen:
O, Sebastiaan, nee Sebastiaan,
toe, Sebastiaan, toom je in!
Het is zò gevaarlijk binnen,
zò gevaarlijk voor een spin.

Zei Sebastiaan eigenzinnig:
Nee, de drang is mij te groot.
Zeiden alle and'ren innig:
Sebastiaan, dit wordt je dood!

O, o, o, Sebastiaan...
Het is niet goed met hem gegaan...

Door het raam klom hij naar binnen.
Eigenzinnig! En niet bang!
Zeiden alle and're spinnen:
Kijk, daar gaat hij met zijn drang!

Na een poosje werd toen even
dit berichtje doorgegeven:

Binnen werd een moord gepleegd.
Sebastiaan is opgeveegd.

De rest van de foto's van vandaag staan hier.

Over Amerikaans football

2012-01-02T21:39:00.001-05:00

Het huis ligt nog in diepe rust, als ik om kwart voor negen opsta. Ik was al een tijdje wakker, maar soms vind ik net die lekkere pijnvrije positie, waar ik eigenlijk in wil blijven liggen. Maar duty calls!

Beneden maak ik koffie en zie op de thermometer dat het opeens een stuk kouder is. Gewoonlijk laat ik Cosmo even uit, maar die slaapt bij Kai op de kamer. Prima, want nu mag Kai buiten met hem rillen.

Sharon wacht me al op bij Anytime Fitness. Het is er druk met wat we de "goede voornemens" menigte noemen. Die komen de eerste twee weken van het jaar fanatiek en dan is alles weer normaal met alleen diegenen van ons, die fitness hoog (of althans in het midden van) in het vaandel hebben.

Al die fanatici maken het moeilijk onze routine af te werken, want het is eigenlijk een te kleine sportschool met te veel leden. Sharon past haar oefeningen voor mij aan en ik voel mijn benen en armen nu al, dus het was succesvol.

Na het uur gewichten ga ik een half uur op de crosstrainer. Mijn boek is weer heel spannend, dus ik besluit er een uur van te maken. Alleen heeft de vrouw op de loopband voor mij net een fan aangezet, die mij zo ongeveer van de machine afblaast.

De fan wegdraaien lukt me niet, ik kan er net niet bij. De vrouw, die hem aanzette, trekt geergerd haar wenkbrauwen op bij mijn poging. Heel on-Amerikaans, want meestal is men vol verontschuldigingen, als men een ander ongemak bezorgt.

Zij is duidelijk ook een lid van de goede voornemensclub, want ze weet niet hoe de loopband werkt. Ik ben al op zoek naar een crosstrainer buiten de storm, maar zie dat ze probeert mijn aandacht te krijgen. Ik ben de enige zonder oordopjes in mijn oor. Wat zij echter niet weet, is dat Nederlanders Oost-Indisch doof kunnen zijn. Die term kennen ze hier niet, maar wat kan dat toch een handige eigenschap zijn.

Op een andere crosstrainer ga ik nog een half uur door en lees lekker verder. Intussen zie ik de ene na de andere bekende. Dat is wel leuk hier, het is een echte buurtgym.

Blij dat ik na twee uur zweten weer klaar ben voor vandaag ga ik huiswaarts. Iedereen is inmiddels op. Rick geniet van zijn zoon thuis hebben en speelt zoveel XBox met Kai als maar kan. Daarna gaan de twee heren lunch halen bij de nieuwe Jimmy Johns. Ik ben ook uitgenodigd, maar grootmoedig laat ik hen samen gaan (lees: ik vind hun menu te zwaar).

We hebben nog wat garnalen, zalm en salade van het weekend over en daarvan maak ik mijn lunch klaar. Als ik naar buiten kijk, zie ik opeens wat wits naar beneden vallen. Even later nog iets wits en dan weer iets wits, het duurt even voor ik doorheb dat dit sneeuwvlokjes zijn. Het zijn "flurries", een van mijn favoriete Engelse schattige woordjes. Het betekent geen sneeuwbui, maar zo af en toe een sneeuwvlok.

Rick wil vanmiddag thuisblijven om de Outback Bowl te kijken tussen Michigan State en University of Georgia. Het wordt een heel spannende wedstrijd, die Michigan State in de derde overtijd met drie punten wint.

Rick is na al die jaren nog echt helemaal fan van zijn vroegere college en dat zie ik bij de meeste mensen hier. Morgen zullen de Virginia Tech vlaggen weer overal in de buurt wapperen, als zij in hun bowl spelen in New Orleans, waar Katja nu hopelijk veilig is aangekomen.

Vroeger was ik altijd een enorme voetbalfan en vind het nog steeds leuk om te kijken, maar ik moet zeggen dat ik het Amerikaanse football eigenlijk nog leuker vind. Ik snap mensen, die zeggen dat het saai is niet, ik denk dat die dan de regels niet kennen. Vooral college football vind ik erg leuk om te kijken.

Tijdens mijn wandeling met Cosmo, die zich dit keer voorbeeldig gedraagt, zoek ik naar foto's voor mijn dagelijkse zwart-wit bijdrage. Het wordt vandaag een abstract. Ik ben wel benieuwd of jullie kunnen raden wat het is. Rick had er zelfs even moeite mee. Hieronder plaats ik de foto, wie raadt het eerst?

Rick wil ook heel graag de Rose Bowl kijken, want Wisconsin is de reden dat Michigan State daar niet in speelt. We gaan daarvoor naar Velocity Five, de sportbar met veel tv schermen. Kai gaat ook mee.

Het is een enorm restaurant en er is vrijwel niemand. We bestellen een voorafje en een hoofdgerecht, die allemaal tegelijk worden gebracht. Daar protesteren we tegen en dan hoeven we niet voor het voorgerecht te betalen. Wel slim van de manager, want anders had hij onze hoofdgerechten opnieuw moeten laten maken, waarschijnlijk duurder. Ach, het is eten, ik zal dit restaurant niet aan anderen aanraden, behalve dat het erg leuk is er sportwedstrijden te kijken.

Overal lees ik dat de Kerstbomen en -versieringen al opgeruimd zijn. In onze cul de sac zijn twee huizen zo goed georganiseerd. Bij ons gaat dat pas komend weekend gebeuren. Ik vind deze Kerstboom ook gewoon gezellig, andere jaren blokkeerde hij de tv, dit jaar niet. Er zijn mensen, die ze tot februari laten staan, maar zover zullen we ook weer niet gaan! Maar nog even die gezelligheid van de feestdagen door laten gaan, daar ben ik niet tegen.

Oud en Nieuw 2011-12

2012-01-01T20:39:00.003-05:00

Oudejaarsdag

Om de een of andere reden heb ik niet lekker geslapen, dus ik blijf nog een half uurtje liggen, nadat Rick is opgestaan. Eigenlijk zouden we een king bed moeten kopen, want mijn kussen dat helemaal om mij heen gaat neemt heel veel plaats in en dat maakt het vrij krap. Pas als Rick uit bed is kan ik me een beetje uitstrekken. Probleem is echter dat we een speciaal bed hebben dat niet makkelijk te vervangen of verbreden is.

Mijn eerste daad van vandaag is het oliebollendeeg maken en laten rijzen. Ik bedenk me dat ik vorig jaar vier pakken heb gemaakt, maar dit jaar maar drie heb besteld. Ik ga ze dan maar wat kleiner maken. Overnacht heb ik rozijnen in rum geweekt, die ik in een van de pakken doe.

Als de oliebollenmix aan het rijzen is, beraad ik me over wat mijn beweging gaat zijn vandaag. De zon schijnt uitbundig en het is maar liefst vijftien graden. Cosmo gaat aan de lijn en we gaan een lange wandeling maken. Ik loop de heuvels op en ren de heuvels af. Na bijna 7 mijl (zo'n elf km!) heb ik pas mijn 10000 stappen bereikt!

Rick heeft inmiddels de kinderen aan het werk gezet. Ik heb een net lijstje met te maken hapjes afgedrukt tot de schaal precies. De salades maak ik zelf, maar het helpt heel erg om de anderen de prikkertjes te laten maken. Al gauw zien een aantal schalen er weer feestelijk uit.

De Atlanta oliebollenmix bevalt mij heel goed. Zo'n luchtig beslag kreeg ik met Koopmans volgens mij niet, of ik moet het vergeten zijn. Het rijst letterlijk de pan uit! Van de eerste pan bak ik 23 oliebollen, de tweede (met rozijnen) 27 en de derde ook 27! Het is nota bene 16 graden en zeer aangenaam buiten bakken! Dat is weleens anders geweest, als ik dik aangekleed zat te bibberen bij de frituurpan!

Terwijl ik aan mijn salades ga en Rick en Kai nog verder helpen, gaan de meiden naar de mall. Katja heeft op de valreep nog een feestjurkje nodig voor vanavond. Zij gaat met een groep vrienden het nieuwe jaar in Washington inluiden, nu ze eindelijk 21 zijn en mogen drinken.

Katja komt terug met een erg leuk jurkje en schoenen met hakken, waar je "u" tegen zegt! Hoe ze daar de straten van Washington in gaat lopen is een raadsel, maar Katja kennende gaat dat haar ook lukken. Ze zijn van plan om naar Heaven and Hell te gaan. Ik ben benieuwd, het is alweer heeel erg lang geleden dat Rick en ik echt uitgingen in Washington!

De rest van ons eet brood met worst en tomatensoep en dan komen al snel Saskia's vrienden en vriendinnen binnendruppelen. Als eerste komt Jimmy, haar vriendje. Zijn ouders en broertjes zijn ook mee om kennis met ons te maken. Heel erg aardige mensen zijn het. Jimmy vinden wij ook een leuke jongen.

De basement is vol met 12 tieners voor de deurbel gaat voor onze eerste gasten. Het zijn Mary Ellen en Phil en Phils moeder, die ik ook ken. Al gauw gaat de bel bijna constant en wordt het een gezellige drukte. De meeste mensen hebben wijn of champagne mee en een paar een fruit- of groenteschaal, die lekker licht zijn bij de oliebollen. Die laatsten verdwijnen als sneeuw voor de zon! Volgend jaar toch maar weer vier pakken bakken.

Voor we het weten is het half twaalf. Met behulp van Kai en Karin leg ik het buffet klaar, terwijl Rick met Ross en Chuck de champagne voor de volwassenen en cider voor de kinderen schenken. Net op tijd voor het aftellen van het vallen van de bal in New York zijn we klaar!

Ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one...Happy New Year roepen de kinderen bij de tv enthousiast. Na mijn nieuwjaarskus van Rick en Kai en Saskia knuffelen, wensen we onze vrienden en vriendinnen een heel fijn Nieuwjaar. Ik voel me altijd zo rijk, als ik al die dierbare gezichten om ons heen zie. We lopen de deuren bij elkaar niet plat, maar het zijn stuk voor stuk gezellige mensen, die altijd voor elkaar klaarstaan.

Tot onze verbazing steken onze achterburen dit jaar ook vuurwerk af. Dat is voor het eerst en bij mijn weten zijn het geen nieuwe bewoners. Rick, Ross en Chuck kunnen nu ook niet meer wachten en roepen iedereen naar buiten.

Hier in Virginia mag sierwerk, maar niets dat de lucht ingaat. Vorig jaar hielden de mannen zich daar netjes aan, want het jaar daarvoor dreigde iemand in de straat achter ons de politie te bellen. Kennelijk lappen de heren dat dreigement dit jaar aan hun laars, want er zijn een paar spectaculaire vuurpijlen bij! Er is zeker een kwartier aan vuurwerk en de kinderen vermaken zich met sterretjes.

Er is gelukkig geen politie te bekennen, althans niet terwijl wij afschieten. Na ons schieten onze overburen nog een partij af en daar komen wel twee politieauto's op af. Vast en zeker zijn die geroepen voor ons vuurwerk, maar daar is nu natuurlijk geen spoor meer van te bekennen. Ik ben benieuwd of de mannen volgend jaar weer zo (over)moedig zijn, want onze cul de sac schijnt wel op een "hou in de gaten" lijstje bij de politie te staan.

Het buffet wordt met veel bewondering bekeken en er wordt zeer goed van gegeten (gelukkig!). Ook het groepje tieners smult. Om een uur of half twee nemen de meeste mensen afscheid. Alleen Lorraine en Niall blijven, de eerste om mij te helpen het voedsel op te ruimen en Niall om met Rick Kinect te spelen.

Terwijl Lorraine en ik al kletsend aan het opruimen zijn, gaat opeens de deurbel. Het is al na tweeen, dus ik denk dat iemand misschien iets vergeten is. Tot mijn verbazing zijn het echter nog nieuwe gasten!

Beth, de buurvrouw, die twee weken geleden haar voet op de trampoline brak, haar man en een bevriend stel van hun komen kijken of ons feestje nog in gang is. Zij komen van een gemaskerd bal bij de Country Club en zijn keurig gekleed! Het feestje is voorbij, maar ik nodig ze binnen om nog even op het nieuwe jaar te toasten.

Om drie uur neemt iedereen dan toch afscheid en Rick en ik vallen doodvermoeid in ons bed. Ik ben echter kennelijk over mijn slaap heen, want het lukt me maar niet weg te doezelen.

Nieuwjaarsdag

Pas als de zon opgaat val ik in slaap om met schrik om negen uur weer wakker te worden. Ik denk slaapdronken dat het tien uur is en dat zou opstaan betekenen. Helemaal blij zie ik dat ik nog een uurtje mag blijven liggen.

Dat maakt alle verschil, want als ik om tien uur Katja hoor thuiskomen sta ik met gemak op. Rick is al op, die vond ons bed niet lekker liggen en is beneden verder gaan doezelen. We maken de andere twee ook wakker en kleden ons voor de jaarlijkse brunch.

Onderweg naar het hotel vertelt Katja over haar avonturen. Een saaie avond heeft ze op haar hakken van zeker tien centimeter absoluut niet gehad. Ze heeft een jongen ontmoet, die haar met graagte haar Nieuwjaarskus gaf en die ze nog vaker hoopt te zien.

Ze hebben de hele avond gedanst en toen het tijd werd naar huis te gaan konden ze geen taxi naar de metro vinden. Volgens Katja hebben ze anderhalf uur gelopen naar het dichtstbijzijnde metrostation door nachtelijk DC. Katja overigens op haar blote voeten, want op die hakken lukte dat niet.

Ergens onderweg schijnt Katja nog tegen een jongen, die een pizza had, gezegd te hebben dat zij daar ook wel zin in had en voor ze het wist gaf hij de rest aan haar. In de metro hielp ze een jongen, die had overgegeven, en eenmaal weer hier werden ze door de vader van haar huisgenootje opgehaald. Daar hebben ze gelogeerd en op zijn hoogst twee uur slaap gehad.

Het verbaast ons dat Katja zo monter is, maar ze heeft in ieder geval een superleuke vol avonturen avond gehad. En, ook al ben ik op haar leeftijd heel vaak in DC uitgeweest en was het toen nog een gevaarlijke stad, ik ben toch weer blij dat ze heelhuids thuis is!

Al sinds het begin van ons leven hier in Amerika hebben we de traditie opgevat te gaan brunchen op Nieuwjaarsdag. Net als de afgelopen paar jaar gaan we naar de Fairmont in Washington. Daar krijgen we mimosa's (Katja en ik) en jus d'orange (de anderen) en genieten van de luxe lekkernijen, die er staan.

Zoals altijd heeft vooral de vis mijn aandacht. Heerlijke gerookte zalm, krabklauwen, verse oesters en gamba's vullen mijn bord. Ook hebben ze martini glazen met kleine hapjes, onder anderen tonijntartaar en mini scallops. Ook de anderen vinden van alles van hun gading.

Het is ook weer heel gezellig met zijn vijven, want vorig jaar ontbrak Katja. We laten dan ook een familiefoto maken, want bij het maken van de jaarlijkse fotokalender voor dit jaar bemerkte ik dat we daar maar bar weinig van hadden. Na ons tegoed gedaan te hebben aan de al even zalige desserts "rollen" we terug naar de auto.

Thuis volgt de laatste traditie van de afgelopen weken. Jaren geleden vond Rick de boom zo kaal, nadat alle Kerstcadeautjes waren uitgepakt. Hij stelde toen voor er eentje te bewaren voor Nieuwjaarsdag om de geboorte van het nieuwe jaar te vieren. Zo gezegd, zo gedaan, dus er liggen nog vijf ongeopende pakjes onder de boom.

Een voor een, van jongste naar oudste, pakken we uit. Ik ben helemaal blij, als ik mijn langwerpige pakje zie. Er zit een heel leuk Swatch horloge in! Mijn andere Swatch heeft een enorme barst in de wijzerplaat en is daardoor niet meer waterdicht, helaas. Deze nieuwe heeft het bijkomende voordeel dat de wijzers in het donker oplichten. Mijn bling liefhebbende zelf vind het een erg leuk horloge!

Katja gaat terug naar bed, want zij gaat vanavond nog terug naar Blacksburg rijden. Morgen in alle vroegte rijdt ze dan met een paar vrienden naar New Orleans (zo'n 1300 kilometer!). Ze heeft een gratis kaartje voor de Sugar Bowl footballwedstrijd van Virginia Tech tegen University of Michigan gekregen van een vriend gisteren.

Dat is heel bijzonder, dus daar kon ze geen nee tegen zeggen. Maar jee, het is weer loslaten van onze kant, hoor! Dat is me niet even een rit. Natuurlijk is Katja er zelf helemaal opgewonden van, New Orleans is ook niet bepaald een saaie stad!

Kai moet werken en de rest van ons is ook moe en computert wat aan. Halverwege de middag besluit ik Cosmo voor een wandeling mee te nemen. Het is weer zeer aangenaam buiten, hoewel de zon, waarmee deze eerste dag van het jaar begon, inmiddels achter de wolken is verdwenen.

Dit jaar ben ik van plan om aan een foto per dag project mee te doen. Deze lijkt me wel leuk, want er is een maandelijks thema. Ik stel mijn kleine nieuwe toestelletje in op zwart-wit, het januari thema, en ga op zoek naar een foto. Het wordt uiteindelijk toch deze van Zorro vandaag, dankzij Cosmo's gedoe (lees verder).

Gelukkig heb ik mijn grote DSLR niet mee, want even later ziet Cosmo een onderkruipseltje van een hondje aan de overkant, zo klein dat ik hem niet eens in de gaten had. Cosmo dus wel en gaat zo te keer dat hij me doet struikelen. Gelukkig is het nieuwe cameraatje schokproef, al zit er wel een deukje. Helaas is mijn pols dat niet, daar zit nu een vervelend wondje, grrrr!!!

Voor Katja vertrekt eten we nog wat van de overblijfselen van het buffet van gisteravond. De salades vind ik de tweede dag nog lekkerder smaken! Dit jaar is er niet zoveel over als andere jaren, een goed teken.

Onze buurvrouw Lorraine brengt een schaaltje met het traditionele Amerikaanse Nieuwjaarsdagmaal. Vooral in de zuidelijke staten wordt dat op Nieuwjaarsdag gegeten, omdat het geluk zou brengen. De black eyed peas zijn een soort peulvrucht en die wordt gekookt met bacon en groente. Hier een uitleg over hoe die traditie geluk zou brengen. Wij vinden het in ieder geval erg smakelijk!

Vanavond lekker even de Boer Zoekt Vrouw special kijken en dan vroeg naar bed. Gelukkig hoeft Saskia morgen nog niet naar school en heeft Rick ook nog vrij, dus nog even rust voor het vroege opstaan weer begint.

Iedereen nu officieel een heel gelukkig Nieuwjaar en ik hoop veel leuke (blog)contacten op te doen in 2012!

PS: De leverancier van FitBit in Nederland, Trendhoek, heeft me het volgende geschreven dat ik voor eventueel geinteresseerden doorspeel:
Misschien vindt u het leuk om een korting voor uw lezers te geven als ze bestellen bij Trendhoek.nl. Ik heb hiervoor zojuist een code aangemaakt op de site voor een korting van 5% op de bestelling. Dit is voor 10 klanten mogelijk in de periode van nu tot eind januari 2012. De kortingscode is KBK2011.

De een na laatste dag van 2011 en een terugblik

2011-12-30T21:20:00.007-05:00

Als we nog met carbonpapier zouden schrijven, zou ik op die manier bijna vorige vrijdag kunnen copieren voor vandaag!

Om kwart over acht verlaat ik met tegenzin mijn warme nest en maak koffie. De rest ligt nog op een oor, inclusief Rick. In gezelschap van mijn email en Facebook eet ik dus maar gauw een Nutrigrain yoghurt reep als ontbijt.

Sharons klas is niet druk vandaag en we kletsen er gezellig op los. Op mijn aanraden hebben ook een paar anderen de Fitbit cadeau gedaan aan hun mannen en moeders. Ik moet er commissie voor gaan vragen! Iedereen is er erg enthousiast over.

Op een vorig blog reageerde een bedrijf dat de Fitbit in Nederland verkoopt vandaag. Ik heb er even over nagedacht of ik dat hier zou plaatsen, maar doe het toch maar met de vermelding dat Fitbit er wel een stuk duurder is, dan hier. Wie geinteresseerd is de Fitbit in Nederland te kopen kan bij Trendhoek terecht.

Na nog een half uur op de crosstrainer zit mijn laatste lange sportsessie van 2011 erop. Of ik morgen naar de sportschool zal gaan, weet ik nog niet. Op zijn hoogst voor een half uur op de stairmaster, maar ik denk eigenlijk dat ik gewoon de crosstrainer boven ga doen.

Rick en ik moeten vandaag inkopen gaan doen voor ons Oud en Nieuw buffet. Gelukkig heb ik met de jaren een duidelijke lijst kunnen opstellen, die slechts een beetje aangepast hoeft te worden ieder jaar.

Net als vorige vrijdag begeven we ons met lijst naar Wegmans. Het is er weer heel erg druk, maar niet zo'n gekkenhuis als vorige week. We vinden dan ook meteen een parkeerplaats in hun garage.

We halen eerst lunch, want mijn ontbijt is allang verteerd. Er is hier zo'n ruime keuze dat ik van mezelf eens iets anders moet kiezen. Rick neemt een pizzapunt met groentes. Ik bestel een halve kip Caesar sandwich en een kop tomatensoep, erg lekker.

Dan verdelen we de lijst en beginnen aan de boodschappen. Geleerd van vorige week heb ik om mijn wagentje ergens te parkeren en de waren erheen te brengen. Dat gaat een stuk sneller. Ook Rick komt al heel snel verkondigen alles gevonden te hebben. Wauw, binnen het uur zijn we klaar, dat is een record hier!

Thuis helpt Kai mee de boodschappen uitladen en inruimen. Ook dat gaat dus een stuk sneller. Morgen zullen we wel de hele dag bezig zijn, maar voor vandaag is het rusttijd. Ik klets lekker bij met Christine, dat is ook weer eens nodig.

Saskia heeft haar vriendje hier, Kai moet naar zijn werk en Rick neemt Katja mee naar Bed, Bath and Beyond. Katja slaapt telkens zo slecht en wijt dat aan haar kussen. Hopelijk gaat een nieuw kussen dus helpen.

We houden het vanavond lekker rustig, want morgenavond is het grote feest. Lekker tv en films kijken en hopelijk op tijd naar bed.

Met nog een volle dag in 2011 blik ik ook even terug op het afgelopen jaar. Het is ronduit omgevlogen! Ik weet nog dat ik vorige nieuwjaarsdag een beetje verdrietig was dat 2010 voorbij was, want dat was voor ons een erg leuk jaar. Ik verwachtte niet dat 2011 dat zou kunnen evenaren.

Niets was minder waar. Het jaar begon wel verdrietig, want we moesten op een dramatische manier afscheid nemen van Katja's geliefde poes Sushi. Nog steeds missen wij en vooral Katja die echt bijzonder schattige poes.

Na de eerste paar moeilijke maanden met veel fibromyalgie pijnen kwam het jaar in maart opeens in een draaikolk terecht. Vooral qua reizen evenaarde dit jaar minstens vorig jaar! Ik ging met Katja naar Mexico, waarvan vooral de walvistocht me altijd zal blijven bijstaan.

De week daarop verkenden Kai en ik delen van Kansas, Oklahoma, Arkansas en Missouri. Niet alleen had ik daarna 49 staten bezocht op weg naar mijn doel van 50, maar die reis heeft ook de relatie tussen mij en Kai nog hechter gemaakt.

Tijdens Saskia's spring break reden Rick, Saskia en ik naar Florida. We logeerden in een Disney hotel en bezochten voornamelijk Disney parken. De grote uitzondering was het Harry Potter gedeelte van Islands of Adventure, heel druk, maar zeer de moeite waard.

Voortgaand met een reis per maand reden Rick en ik voor het Memorial Day weekend naar het noorden. Voor het eerst in een paar jaar bezochten wij mijn oudste broer en zijn gezin in Ottawa. Saskia bleef thuis en dat ging gelukkig goed.

Katja ging voor haar "study abroad" in mei voor twee maanden naar Ecuador en de rest van ons bereidden ons voor op de grote reis van dit jaar naar Italie. Rick, Kai en ik leerden hard Italiaans via Rosetta Stone en tot mijn genoegen kwam die taal, die ik lang geleden studeerde, bij mij weer helemaal terug.

Intussen was ik ook begonnen met het geven van rondleidingen in en rond Washington. Het werd dit jaar een leerschool. Ten eerste had ik er geen idee van hoe lang de rondleidingen zouden duren en zette mijn prijzen om te beginnen veel te laag.

Al gauw had ik door dat ik toch wel heel veel wist te vertellen over de diverse monumenten en gebouwen en dat het heel ver en heel warm wandelen is in de stad. De prijzen, die ik nu op de site heb staan, passen veel beter.

De afgelopen maanden heb ik ontzettend veel leuke mensen ontmoet en weet dat Belgen en Nederlanders doorzetters zijn. Een groep kwam de avond tevoren aan uit Nederland, waar het 15 graden was, en de volgende dag liepen ze met mij met 40 graden hitte over de Mall! De wandeling, die vrijwel iedereen boekte, is meer dan 15 kilometer lang en dat in 35-40 graden hitte, petje af voor iedereen!

De twee weken in Italie gingen als in een droom voorbij! Ik had er graag langer doorgebracht en de anderen ook. Kai en ik proberen ons Italiaans zoveel mogelijk samen te oefenen, zodat we het niet weer kwijtraken.

In augustus gingen we op onze familievakantie naar Aruba. Het is zo speciaal tegenwoordig, als we met zijn vijven zijn, en het was weer volop genieten.

Niet lang daarna was het alweer tijd voor de oudsten om terug naar college te gaan. We verhuisden Katja van haar appartement naar een rijtjeshuis met drie andere huisgenootjes. Dat is haar zeer goed bevallen en die meisjes zijn nu haar beste vriendinnen.

Op 23 augustus ging ik met Kai naar Richmond om hem terug te verhuizen. We stopten voor een late lunch in Ashland. Opeens begon het Subway restaurant heftig te schudden. Angstig renden we naar buiten, waar ook de stoplichten heen en weer zwaaiden. Al gauw drong het tot ons door dat er een aardbeving was geweest.

Dat we maar 50 kilometer van het epicentrum zaten hoorden we later pas. Door de beving is het Washington Monument nog steeds gesloten en is er erge schade aan de National Cathedral hier. Ook buren hebben structurele schade aan hun huizen gevonden. Wij (nog) niet, hopelijk blijft dat zo. Een bizarre ervaring was het zeker!

Op 10 september werd ik vijftig. Rick verraste me door een cruise door Alaska te boeken. Op mijn verjaardag kwamen we in Anchorage aan, dus ik bereikte mijn doel van 50 staten bezocht te hebben precies op mijn vijftigste verjaardag! Nog word ik 's ochtends wakker en geniet na van die cruise, die zo bijzonder en mooi was!

De herfst hier was dit jaar schitterend. Mijn fototoestel werkte overtijd! Halloween was leuk en Thanksgiving gezellig. Het lukte ons een Sinterklaasviering met zijn vijven tussen alle drukte te passen. Saskia vierde haar "Sweet Sixteen" en de Kersttijd was ouderwets speciaal.

Katja en Kai sloten hun eerste semester af met zulke goede cijfers dat ze beiden de "Dean's List" haalden.

Ook met Saskia gaat het op school goed. Vanavond is het bovendien "officieel" geworden met Jimmy voor Saskia (het staat op Facebook, ha ha). Saskia heeft sinds februari een metamorphose ondergaan. Ze heeft heel wat gewicht verloren, sport en haar dieet drastisch omgegooid. Ze eet nu allerlei dingen, waar ze een jaar geleden van gewalgd zou hebben! Binnen het jaar is ze van klein meisje tot jonge vrouw gegroeid. Zij onderging dit afgelopen jaar de meest opvallende veranderingen.

Alle drie de kinderen zitten goed in hun vel, wat voor Rick en mij natuurlijk ook een rustgevend gevoel is. Rick hoopt op een beter jaar voor zijn afdeling bij Microsoft. Hij doet zijn werk met graagte en het ziet er gelukkig gunstiger uit, dan vorig jaar. Ik ben heel benieuwd van mijn tweede jaar als gids mij gaat brengen.

We genieten deze week enorm van het "gewoon" thuis zijn met zijn vijven. Even zijn we weer een volledig gezin en dat weten we nu extra te waarderen. Zo, daar is het jaar in een notendop. Ik hoop dat 2012 net zo speciaal zal worden.

Rest mij iedereen hier een heel fijne jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2012 te wensen! Ik hoop dat jullie nog gezellig blijven reageren en een aantal van jullie in persoon te ontmoeten!

Over griepprikken en Tintin (aka Kuifje)

2011-12-29T20:43:00.004-05:00

Om kwart over zes hoor ik een slaapkamerdeur. Saskia logeert bij Alexandra en Katja was om middernacht nog niet thuis, dus dit kan alleen Kai zijn. Een paar dagen geleden vertelde hij mij dat hij Cosmo een keer voor zonsopgang mee naar Scott's Run wilde nemen. Daar wilde hij dan een McDonald's ontbijt gaan eten, terwijl hij de zon zou zien opkomen.

Al lijkt me dit erg leuk, ik ben meer een zonsondergang persoon, dus draai me nog een keer om. Ook kreeg ik sterk het gevoel dat Kai dit alleen wilde doen. Als ik om negen uur beneden kom, is hij terug en laat me prachtige zonsopgang foto's zien op zijn telefoon. Cosmo is ook helemaal blij natuurlijk. Kai is toch wel echt een kind naar mijn hart, ik kan ook zo van de rust van de natuur genieten. De anderen van het gezin hebben dat niet zo.

Rick haalt Saskia op, terwijl ik eraan werk om Katja op te krijgen. Die slaapt hier om de een of andere reden slecht, maar moet toch aan opstaan geloven. We hebben een afspraak voor griepprikken bij de kinderarts om tien uur. Katja is nota bene degene, die per se hierheen wilde, omdat ze de Flu Mist wil en geen conventionele prik, die je bij iedere apotheek kunt halen.

Katja is eigenlijk met 21 te oud voor deze praktijk, maar daar zeggen ze niets over. Ik moet voor mijn prik betalen, de anderen gaan op de verzekering. Over te oud gesproken, met vijftig mag ik de Flu Mist niet meer krijgen, dus ik ben de enige, die een prik krijgt.

We moeten (grrr!) een half uur wachten voor een verpleegster ons eindelijk naar achteren roept. Even gauw temperatuur opnemen om zeker te zijn dat we geen koorts hebben en dan de "prikken". Zij prikt pijnlijk, als ik een kind was geweest, was ik gaan huilen. Gelukkig dus voor Katja, die prikken, ondanks haar werk als EMT, nog steeds verschrikkelijk vindt dat zij slechts hoeft te snuiven. Binnen de vijf minuten zijn we klaar. Waarom we daarop een half uur moesten wachten???

Thuis gaat iedereen lekker relaxen, maar ik vind dat ik moet sporten. De gedachte aan de stairmaster of crosstrainer bij de sportschool staat me echter enorm tegen. Ik besluit mijn Kindle mee naar boven te nemen en de crosstrainer daar te doen. Dat is ook een goede afwisseling, want die is anders, dan die bij de gym. Bijna een uur later heb ik ook daar genoeg van. Volgende week maar weer serieus aan de sportroutine, deze week doe ik wat ik kan.

Katja was zo moe dat ze weer naar bed is gegaan. Zij moet van vier tot middernacht werken en heeft me gesmeekt om pho. Kai heeft dat nog nooit gegeten, dus wil het ook weleens proberen. Natuurlijk zeg ik zelf geen nee tegen die gezonde soep.

Met Kai samen ga ik het bij Pho Thang Long halen. Kai is ook geintigreerd door de bubblethee en bestelt de bosbessensmaak. Ik kan de ijskoffie niet laten staan, die is zo lekker!! Katja slaapt nog, dus ik bewaar haar soep voor haar (die eet ze voor ze naar haar werk gaat).

Er draaien op het moment een heel aantal films, die wij graag willen zien. Kai kiest vandaag voor Kuifje (heet hier Tintin en het hondje Snowy). Deze film kwam hier bij wijze van uitzondering later uit, dan in Europa. Wat een superleuke film is het en duidelijk de eerste in een serie.

Terwijl wij film keken shopten Saskia en Alexandra. We treffen hen weer net buiten de bioscoop. Saskia heeft (natuurlijk!) een tas van Bath and Body Works in haar handen.

Wie weet krijgt Saskia daar ooit een succesvoller baantje, dan Katja, die vandaag heeft besloten ontslag te nemen. Ze krijgt er nauwelijks uren, vandaag valt ze in voor iemand, maar voor volgende week staat Katja niet eens op het rooster. Ze gaat nu proberen om met oppassen meer te verdienen. De Disney Store geeft Kai tenminste wel werk.

De rest van de dag luieren we lekker. Ik kijk eindelijk eens de finale van America's Next Top Model, deze All Star serie eindigde nogal controversieel. Meer zal ik niet zeggen voor degenen, die hem nog moeten zien.

Vanavond is het filmavond. Net hebben we Cheaper by the Dozen gekeken en nu staat Sweet Home Alabama op, een van mijn favoriete films. Vooral nu Christine in Alabama woont en ik weet wat een andere wereld het daar is, dan hier in het stedelijke noordoosten.

Deze week denk ik altijd terug aan de tijd dat wij vroeger deze Kerst en Oud en Nieuw week bij mijn Opa en Oma logeerden. Daar heb ik mijn beste herinneringen aan en is ons Oud en Nieuw feest op gebaseerd met het buffet en vuurwerk. Dat is wat mijn Opa ook altijd bereidde voor middernacht.

En een van zijn grapjes herhaal ik ook ieder jaar voor de kinderen: er staat een man op de hoek van de straat met evenveel ogen als er dagen in het jaar zijn. Hebben jullie Oud en Nieuw tradities? Reacties blijven leuk, wie zijn de 344 mensen, die mijn blog vandaag bezochten?

Hier nog even Cosmo met zijn favoriete Kerstspeeltje (die van mij is trouwens Bucky Balls, kleine heel sterke magnetische balletjes, ik speel er constant mee):

Speel met mij?!

Over nostalgie en een nieuw achternichtje

2011-12-28T22:46:00.005-05:00

Rick en ik slapen lekker uit en eten dan op ons gemak ontbijt. Wij gingen gisteravond eerder naar bed, dan de kinderen, en dat was al niet vroeg, dus onze drie bloedjes liggen nog op een oor.

Het komt vast, omdat ik niet in mijn gewone ritme zit of zo, maar ik heb deze week helemaal geen motivatie om te gaan sporten! Ik moet mezelf er enorm toe dwingen om te gaan. Andere mensen lijken daar geen last van te hebben, want het is telkens erg druk bij de sportschool.

Eigenlijk "moet" ik vandaag een gewichtenroutine doen, maar daar heb ik al helemaal geen zin in. Ik houd het dus bij een half uur interval op de stairmaster en een half uur op de crosstrainer. Ik zag onderstaand plaatje op de Facebook pagina van Mary-Ann en die is op het moment wel heel toepasselijk, dus.

Omdat ik alweer een zilverkleurig streepje langs mijn scheiding zie lopen, ga ik langs Mona om de uitgroei te laten kleuren. Het blijkt dat zij dat gratis doet, als ik mijn haar niet laat foehnen. Dat doe ik dan voortaan, want de salon is maar vijf minuten van ons huis, dus ik kan mijn haar makkelijk thuis drogen en in model brengen.

Kai en Rick staan op het punt te gaan lunchen bij Panera en ik mag ook mee. Ja, dat is hoe ze het brachten, zo groothartig! Ze moeten alleen wel even op mijn haar wachten, want ik zie er als een verzopen kat uit. Rick vindt dat ik zo wel meekan, mannen!

Het is druk in het restaurant, maar er komt net een tafeltje vrij. Dit is een van die plekken, waar ik een vaste selectie heb. Hun overheerlijke kippensoep met de tonijnsaladesandwich op tomaat-basilicumbrood, het is een super combinatie.

De middag besteden we met spelletjes. Words with Friends op Facebook (zijn hier nog andere spelers?) en Pictionary op de XBox, het is een leuk spel, maar het tablet niet makkelijk om op te tekenen. Wel zo gezellig om lekker met zijn allen te zijn en niets te hoeven!

Saskia heeft een "date" met haar nieuwe vriendje. Ze gaan naar de bioscoop. Jimmy rijdt haar daarheen, dus dat is een heel nieuwe ervaring voor ons. Onze "baby" wordt groot!

Ieder jaar rond Kerst gaan Rick en ik bij de Serbian Crown eten. Dit is al een traditie voor ons sinds we onze eerste Kerstboom samen gehaald hadden. Destijds hadden we nauwelijks geld, maar reden langs dit sjieke restaurant en besloten spontaan te reserveren en er die avond te gaan eten.

Dat is 25 jaar geleden, dus dit is een jubileum voor ons. Het is er met Kerst niet van gekomen, maar Katja en Kai gaan vanavond ook graag mee en het is altijd weer een ervaring. We beginnen met een van hun fruitvodka's. Die zijn inderdaad heel erg lekker! Kai is de "BOB" en voor Katja is dit de eerste keer dat ze ook vodka mag drinken.

Frambozen vodka

Katja en ik bestellen de oesters met zure room en zalmcaviaar als voorafje, erg lekker! Ook Kai en Rick smullen van hun keuzes. Op het menu staan allerlei exotische dieren als hoofdgerecht, waaronder emoe en antiloop. Dit keer kies ik de steak tartaar, die ontzettend lekker is(maar veel te veel!). Ook de anderen genieten van hun eten.

De tartaar wordt bereid

Als iets nogal oud en vervallen is, gebruiken we hier wel de in dit geval zeer toepasselijke uitdrukking "long in the tooth". Dit restaurant is dat echt wel. Het is "de goede oude tijd" en traditie, die ons hier ieder jaar doen terugkomen en hun menu is wel uniek, want waar kun je nog emoe, antiloop of wild zwijn eten.

Het eten is lekker, maar de bediening is oud en helaas is dat te merken. Rick krijgt een salade, in plaats van zijn bestelde soep. Als ik een glas wijn bestel en het niet krijg, verwijt de heel oude serveerder mij dat ik er nooit om heb gevraagd. Voor de prijzen, die zij rekenen, zouden dit soort dingen niet mogen gebeuren.

De andere aanwezigen in de eetzaal zijn de zeventig gepasseerd en het enige jongere stel dat er zit heeft van alles te klagen. Ach ja, nostalgie, het is toch weer een avond met herinneringen voor ons viertjes. Volgend jaar gaan we vast weer terug voor een zesentwintigste keer!

Net als we terug naar de auto lopen, krijgt Rick een telefoontje. Hij en ik zijn voor het eerst oud-oom en -tante! Ons ringdragertje, destijds 3, Lucas is nu vader van een mooie dochter, Eliana Maia! Zo leuk!

Over Human Origins, een spectaculaire zonsondergang en brandende uien

2011-12-27T21:57:00.001-05:00

Om kwart voor zeven draai ik mij om en Rick denkt kennelijk dat ik al wakker ben. Hij vraagt of Katja al thuis is, maar dat weet ik ook niet. Ik ben nog te moe om te gaan kijken. Een paar uur later staat Rick op en ik neem aan dat alles goed is, want anders had hij vast wat gezegd. Ik vind het lekkere plekje op mijn kussen en pas om half tien verlaat ik dat met moeite.

Rick heeft overal camera's hier in huis. Zelfs eentje, waarmee hij Meike heeft betrapt tegen de muur en op het nieuwe tapijt in de basement te piesen. Wat we met die zeer grafische foto, die nu op de ijskast hangt, moeten, is nog een raadsel, maar goed, ik dwaal af. Op een van die vele camera's heeft hij Katja's thuiskomst om tien voor half zeven vastgelegd.

Na het ontbijt raap ik al mijn zelfdiscipline bij elkaar en ga naar de sportschool. Ik heb helemaal geen zin vandaag! Het is koud en regenachtig en ik weet dat ik de beweging nodig heb. Maar wat ben ik blij, als de crosstrainer bliept dat ik het uur erop heb zitten!

Kai's major is anthropologie en, toen ik de laatste keer in het Natural History Museum was, zag ik een interessante tentoonstelling over rassen, waarvan ik dacht dat hij die wel interessant zou vinden. Rick heeft ook zin om mee te gaan, dus met zijn drieen rijden we in de plenzende regen naar DC.

We parkeren in het Ronald Reagan gebouw, na onze rijbewijzen te hebben laten zien en onze auto op explosieven te hebben nagekeken. We vinden een plekje in "Rusland" en lopen dan, ons onder onze paraplu's verschuilend, naar het museum.

Duidelijk heeft iedere toerist in Washington hetzelfde idee gehad. Er staat een rij voor de veiligheidscontrole, zo lang heb ik hem nog nooit gezien. Niet heel verwonderlijk, want er is slechts een veiligheidsbeambte, die tassen controleert. Wonder boven wonder gaat het nog best snel.

Rick en Kai zijn al eeuwen niet in dit museum geweest en dat vergeet ik weleens. Ik ben natuurlijk veel vaker in Washington, dan zij. Met de rondleidingen, maar ook "gewoon" tussendoor.

Als eerste komen we in de "Oceaan" tentoonstelling terecht. Die is voor beiden nieuw, dus we kijken er een tijdje rond. Waar we hier eigenlijk voor zijn gekomen zijn is de Human Origins en die ligt naast de oceanen. Deze tentoonstelling is vrij nieuw en ik heb hem ook nog niet uitgebreid bekeken.

Het is enorm interessant om te leren hoe "wij" zijn geevolueerd. Ik had er geen idee van hoe lang geleden de eerste "mens" rechtop liep! Ik dacht in duizenden, niet miljoenen jaren.

Alles is heel interactief en duidelijk opgezet. Kinderen zowel als volwassenen zijn gebiologeerd. Rick, mijn "kind", laat een foto van zichzelf maken als Neanderthal. Ok, ik geef toe, ik laat ook een foto van mezelf als Homo Floresiensis maken. Het verschil is dat hij het zijn Facebook foto maakt, maar die van hem is dan ook grappig, die van mij heeft om de een of andere reden geen mond. Het duurt meer dan een uur voor we hier uitgekeken zijn. Een grote aanrader is dit!

De volgende tentoonstelling heet "Race" van de American Anthropology Association. Hiermee proberen ze mensen te laten inzien dat rassen niets wetenschappelijks zijn, maar door de mensheid uitgevonden, vooral om superieur te zijn.

Ook hier is weer veel informatie te lezen. Huidskleur heeft te maken met omgeving en klimaat. We komen allemaal uit Afrika. Voor 1492 kende men geen rassen, alleen verschillen in godsdienst en nog veel meer.

Katja belt om half vijf om te vragen waar we zijn. Zij heeft tot drie uur geslapen en toen kwamen de schoonmaaksters. Nu wil ze graag tepanyaki gaan eten bij Sakura. Ik draag haar op daar dan een reservering voor te maken.

Door de nog steeds stromende regen lopen we terug naar de auto. In het Reagan gebouw moeten we eerst door een rigoureuze veiligheidscontrole. Zoals bij alle gebouwen moeten ook hier de paraplu's in een plastic zak, die er speciaal voor is gemaakt. Wel een goed idee, want zo lekt er geen water op de tegelvloeren en worden ze niet gevaarlijk glad.

We komen de garage uit en ik zie tot mijn verbazing zon! Dat niet alleen, maar we worden getrakteerd op een spectaculaire zonsondergang met het Washington Monument op de voorgrond. Aan de ander kant zien we een heel erg mooie regenboog boven het Witte Huis (die foto lukte helaas niet). Ik heb alleen mijn telefoon en maak foto na foto, zo mooi is het!

Saskia heeft de hele middag bij haar bijna vriendje (nou ja, het is haar vriendje, maar nog niet "officieel", want daarvoor moet het op Facebook worden aangekondigd) doorgebracht. We halen haar onderweg naar het restaurant op.

Het wordt een gezellige maaltijd, al vinden we deze chef niet zo goed. Al voor het voorafje (kippenlevertjes voor mij, mmmm!!) krijgen Saskia en ik de garnalen en St. Jacobsschelpen van ons hoofdgerecht. Dat is wel anders, dan we andere keren hebben gehad. Wij zijn zo voor de anderen al klaar met eten, niet leuk.

De manager komt na afloop vragen hoe het was. Inmiddels hebben we gezien dat andere chefs wel alle ingredienten voor de hoofdgerechten tegelijk koken. Ik geef dus mijn kritiek en die wordt serieus genomen. Zijn kunstjes deed deze chef prima, maar ik heb liever een voorgerecht en dan een hoofdgerecht. De andere mensen aan onze tafel knikken regelmatig bij mijn verhaal. Ook zij vonden het een vreemde volgorde. Maar ach, verder hebben we heerlijk gegeten.

De rest van de avond hangen we voor de tv, behalve Kai, die zich uitleeft op zijn drumstel. Het is maar goed dat we een basement hebben, anders zou ik er volgens mij gek van worden. Deze staycation is tot nu toe erg leuk en gezellig!

Alle foto's van vandaag staan hier.

Boxing Day

2011-12-26T21:24:00.003-05:00

Bij gebrek aan betere benaming, want wij vieren geen tweede Kerstdag hier en "de dag dat iedereen zijn ongewenste cadeaus gaat omwisselen" is zo'n lange titel. Onze Noorderburen, de Canadezen, vieren wel, net als de Britten, Boxing Day, dus close enough.

Het is gisteravond flink laat geworden met het spelen van "You Don't Know Jack". Wat een leuk spel is dat! De kinderen waren pas overtuigd daarvan, toen ze een paar rondes hadden gespeeld. Toen wilden ze er niet meer mee ophouden.

Gaaaaaaap, dus, wanneer ik dankzij mijn nieuwe klokradio op het plafond zie dat het al half negen is! Ik sta op en ga dan gelijk nog even voor een kwartiertje liggen, want ik ben te slaperig. De rest van het huis ligt natuurlijk nog in diepe rust, maar ik heb personal training om half tien.

Als ik me om kwart voor negen dan eindelijk uit bed hijs, staat Rick tegelijkertijd op. Hij maakt lekker sterke koffie en tegen de tijd dat ik op weg naar de sportschool ga ben weer helemaal "mens".

Het is precies half tien, als ik binnenloop, maar ik zie Sharon nergens. Ze zal het toch niet vergeten zijn? Ik vind haar in het klaslokaal, nog napratend met het basisgroepje dat er iedere week is. Het blijkt dat Sharons mini-Aussie (ze had late stage lymphoma), nadat ik haar zaterdag nog heel levendig zag, toch zaterdagavond zo ziek werd, dat ze haar hebben moeten laten inslapen. Zo verdrietig, op Kerstavond en ze was pas 3 jaar oud.

Al gewichten heffend praten we over de pijn van het verliezen van een huisdier. Sharon is nu blij dat haar oudste zoon als collegestudent de stommiteit heeft begaan om met zijn huisgenoten een min pin puppy te kopen. Die jongens kunnen daar absoluut niet voor zorgen, dus zal "Hank" bij hen blijven wonen. Het is geen Aussie, maar wel een lief diertje dat afleiding brengt en liefde geeft.

Hoe het is om als collegestudent of beginnend werkende de verantwoordelijkheid voor een hond te hebben, hebben Rick en zijn zus ook uitgevonden met alle moeilijkheden vandien. Nog steeds voelen we ons schuldig over het leven van Apollo, de schattige husky, die bij Rick woonde, toen ik hem ontmoette. Weliswaar is een min pin een klein ras, maar elke hond heeft veel aandacht nodig.

Na het uur met Sharon doe ik mijn gewoonlijke half uur op de crosstrainer. Het is erg druk vanochtend, dus ik moet op een van de oudere apparaten. Die kraakt en steunt en de hartslagmeter werkt niet. Het is dat er zoveel bekenden komen en het zo gunstig ligt, want het management van deze sportschool houdt hun apparaten niet bij of schoon. Als er ooit een inspectie komt ben ik bang dat ze die niet gaan overleven.

Intussen zijn Rick en de kinderen hard bezig geweest op te ruimen van gisteren en ziet de family room er weer begaanbaar uit. Als lunch hebben we de laatste overblijfselen van het Kerstavondbuffet. Dit jaar hebben we niet overmatig ingekocht, want vrijwel alles is nu op.

Kai wil op zijn nieuwe drumstel blijven oefenen, maar Rick, Katja, Saskia en ik willen naar de film. Er is een hele lijst van films, die we deze vakantie hopen te zien. Vandaag valt de keuze op New Year's Eve.

Die speelt bij AMC in Tysons Corner en we denken daar "even" heen te rijden. Niet, dus, want het verkeer rond en bij de mall is nog slechter, dan voor Kerst! Mijn hemel, wat een gekkenhuis!!! Rick laat de meisjes en mij eruit om kaartjes te kopen en gaat de auto parkeren.

Tot onze verbazing is de bioscoop heel rustig. Als we in (de heel korte) rij staan voor een drankje sms-t Rick dat hij eraan komt. Hij had geluk dat er net iemand wegging. Dat moet je in deze tijd van het jaar gewoon hebben.

De film is echt ontzettend leuk. Er spelen heel veel bekenden in mee, waaronder Jon Bon Jovi, die vorige week nog zijn dood moest tegenspreken. Zelfs aan het einde blijft het leuk, want we krijgen "bloopers" te zien. Een aanrader, deze film, vinden wij alle vier.

Katja baalt al de hele dag, want ze moet vannacht van 21 uur tot morgenochtend 6 uur werken. Ze vraagt of we ergens "lekker" kunnen eten. Wij hebben zo met haar te doen en geven haar de keuze van restaurants. Het wordt Wildfire.

Saskia is erg moe en wil echt niet mee, maar Kai daarentegen weer wel. Het wordt een gezellige maaltijd met onze collegestudenten. Ik bestel een kop champignonsoep vooraf en die is superlekker! De crabcakes als hoofdgerecht met gegrilde asperges ook en de anderen smullen van hun gerechten. De bediening is erg attent en we hoeven uiteindelijk niet voor onze voorafjes te betalen, omdat die er meer dan acht minuten over deden. Ok, dat is een leuke verrassing!

Op de terugweg stoppen we bij de Giant om Katja van proviand voor vannacht te voorzien. Ik "moet" nog 1500 stappen om de 10000 te halen, volgens Fitbit. Terwijl de anderen dingen uitzoeken, loop ik de gangen door.

Weer eens een ander soort wandeling, maar als ze klaar zijn en we bij de auto terugzijn ben ik wel meer dan duizend stappen verder. De rest van de 150 krijg ik door een paar keer de trap op en af te lopen. Wat die Fitbit al niet voor elkaar krijgt! Ik beweeg een stuk meer, nadat ik hem heb gekregen.

Katja gaat al gauw op weg na een flinke knuffel van ons, want we vinden het allemaal erg voor haar. Wie had gedacht dat ze een hele nacht zou moeten werken? Wat ze precies gaan doen, weet ze niet, maar een jongen had haar verteld dat het zelfs tot na zevenen zou kunnen duren. Iets zegt me dat winkelmedewerkers in Nederland nooit de hele nacht door hoeven te werken, of heb ik dat mis?

De rest van de avond luisteren we naar liedjes, die we ons allemaal herinneren, op YouTube. Als Saskia "All you need is love" van de Beatles speelt, herinner ik me opeens een van mijn favoriete liedjes van vroeger. "Love is all" van Roger Glover. Rick herkent het niet, maar het was zeker een hit in Nederland. Wie herkent het ook?

Kerstviering 2011

2011-12-25T20:35:00.001-05:00

Kerstavond

Om half acht word ik gewekt door de telefoon en ik zie dat het Kai is. Ik denk dat hij belt om te zeggen dat hij op weg naar huis gaat. Hij blijkt echter al voor de deur te staan en wil zich ervan verzekeren dat het alarm uitstaat. Hij is om half zes uit Richmond vertrokken na pas om een uur te zijn gaan slapen!

Wij staan dan ook maar gelijk op en maken ontbijt. Intussen vermaken we ons enorm met de capriolen van Zorro en Flapjack. Die twee hebben elkaar na een aftastend weekje helemaal gevonden. Ze buitelen over elkaar heen en rennen achter elkaar aan.

Met al het lekkere eten van deze dagen is het zaak om goed te sporten. Ik doe een half uur interval op de Stairmaster en dan een half uur afwisselend vooruit en achteruit op de crosstrainer. Kennelijk ben ik niet de enige, die het nodig vind goed te bewegen, want het is druk!

Katja is inmiddels naar haar werk vertrokken. Gelukkig zal ze voor zessen klaar zijn, zodat we onze traditionele Kerstavond kunnen vieren. Saskia heeft Alexandra en twee jongens over.

Die laatste twee hebben hun rijbewijs al en rijden de meisjes naar Noodles. Dat moet met twee auto's, want het eerste jaar mogen tieners niet meer dan een leeftijdgenoot bij zich in de auto hebben. We gaan dus weer een nieuw tijdperk in met Sas, dat van rijdende vrienden en vriendinnen.

Met Cosmo loop ik een lekker stuk door de buurt, deze en gene een "Merry Christmas" wensend. Het voelt nu ook wel koud genoeg voor Kerst, al is een witte Kerst alleen aan de mensen ver ten noorden van ons in Maine en zuid-Canada gegeven dit jaar. Ik vind het wel best, zon en blauwe lucht stemmen heb ik net zo lief.

Iedere Kerst slaat Rick een speciaal pakpapier in voor de cadeautjes in de stockings en het grote "Santa" cadeau. Die cadeautjes pakken we dus daarmee in en dan zijn we klaar voor het grote feest morgen.

Met Sharon heb ik om drie uur afgesproken mijn cadeautje even langs te brengen. Haar moeder is er ook en ik maak kennis met hun nieuwste aanwinst, Hank, een twaalf weken oude min pin. Het is een schattig beestje! Sharon is blij met haar sjaal en wijnbedeltjes en na een half uurtje kletsen wens ik ze een heel fijne Kerst en ga huiswaarts.

Daar tref ik Rick al hard bezig met het buffet voor vanavond. Dit is een traditie, die hij vroeger thuis had, en wij voortzetten. Het is feestelijk, maar niet heel veel werk. Er zijn mini pasties van de Pure Pasty Company en een paar andere warme hapjes. Verder een schotel met vleeswaren, een met kaas en een met vis.

Terwijl ik de tafel aan het dekken ben, ontdek ik dat ik vergeten ben Kerstservetten te kopen. Walgreens to the rescue, want daar hebben ze werkelijk van alles en ik hoef niet door Kerstdrukte om er te komen. Ik vind er zelfs leuke feestelijke Kerstborden. Daarvan neem ik er ook vijf mee.

Zodra Katja uit haar werk komt, gaan we aan tafel. Het smaakt allemaal zo lekker! De pasties zijn heerlijk en Katja en ik genieten vooral van de zalmcaviaar, die we met een beetje creme fraiche op blini's eten. Het is weer zo gezellig met zijn vijven!

Vroeger was het onze traditie om op Kerstavond naar de kerk te gaan. Hier zijn Katja en ik een aantal keren met Leahs familie meegeweest. De afgelopen jaren is het er echter niet van gekomen en ik miste dat toch wel. Bij het Kerststalletje vorige week bedacht ik me dat ik wel graag naar de Kerstavond dienst bij de Vienna Baptist Church zou gaan.

Nu ben ik de enige van het gezin dat ook maar iets met de kerk heeft, dus geen van de anderen stond te trappelen om mee te gaan. Ik besloot om desnoods dan maar alleen te gaan. Dat vond Rick kennelijk toch ook weer te gortig, dus hij heeft zich galant opgeofferd om mij te vergezellen. Hij is wel de met de Katholieke kerk opgegroeid, maar dat was om zijn moeder te plezieren.

De andere diensten, die ik op Kerstavond heb bezocht, waren allemaal heel druk en je moest er minstens een half uur van tevoren zijn om verzekerd te zijn van een zitplaats. Daarom wil ik, tot Ricks ergernis, ook vroeg naar deze kerk. Ik geef hem nog een kans om dan maar niet mee te gaan, maar zuchtend berust hij in zijn lot, de schat!

Nog geen vijf minuten lopen later gaan we voor het eerst ooit deze kerk binnen. Voor de dienst begint, zingt het koor een half uur lang Kerstliedjes. We mogen naar binnen om te luisteren en tot mijn verbazing zit de kerk nog niet half vol. Ik zie Rick denken, maar hij zegt niets. Ik verwacht dan wel een grote invasie dichter bij de aanvang van de werkelijke dienst, maar er druppelen enkel nog een paar handenvol mensen binnen.

Het is een mooie kerk van binnen. De banken staan in een halve cirkel rond het altaar en achter het altaar zijn mooie glas in lood ramen. De dienst begint met de begroeting van de pastoor en dan de begroeting en de Kerstwensen van de andere kerkgangers. Ik weet niet waarom, maar ik had een heel andere dienst verwacht, dan de meer klassieke Lutheraanse. Tot mijn verbazing zijn er eigenlijk maar weinig verschillen.

Na het gebed speelt een meisje heel mooi "Il est ne le divine enfant" op de dwarsfluit. Ik heb vroeger ook dwarsfluit gespeeld en heb hem nog, maar voor ik zo zou kunnen spelen zijn er honderden lessen nodig!

Door verschillende mensen uit de kerkgemeente wordt het Kerstverhaal in stukjes voorgelezen. Een echtpaar kennen wij goed. Ik wist dat ze naar deze kerk gaan, maar niet dat ze er zo actief waren. Tussen ieder stukje wordt een Kerstlied gezongen, waarvan de tekst op muur wordt geprojecteerd. Maar goed ook, want de liedjes zijn wel bekend (Oh, Come let us Adore Him, Away in a Manger, Hark, the Herald Angels Sing en meer), maar haast niemand kent meer dan het eerste couplet.

De preek heet "Where there is darkness...light" en de pastoor vertelt een bijzonder verhaal over toen hij in Ohio werkte. Toen de lichten uitwaren in de kerk las een blinde vrouw nog voor uit de braille bijbel. Voor haar kwam het licht van elders, vertelt hij. Ik vind het wel een mooie preek.

Dan is het tijd voor de communie, die, zoals bij de meeste Protestantse kerken hier, door iedereen, al dan niet gelovig, mag worden gedeeld. Terwijl de fluitiste prachtig "O Holy Night" fluit, krijgen we iedereen een stukje cracker aangereikt met de Kerstwens.

Rick en ik eten het meteen op, want dat zijn wij zo gewend. Dat gaat hier alleen anders. Als iedereen voorzien is, zegt de pastoor de woorden van Jezus aan het laatste avondmaal en dan pas steekt iedereen het crackertje in zijn mond. Oeps! Bij het uitdelen van het druivensap weten we dus beter en wachten tot de pastoor zijn zegje heeft gedaan.

Nu mogen we de kaarsjes, die ons aan het begin van de dienst zijn aangereikt, oppakken en aansteken. In een alleen met kaarslicht verlichte kerk zingt iedereen een prachtig "Silent Night". Ik krijg er altijd weer een brok van in mijn keel.

Tot slot zet het koor "Joy to the World" in en al zingend lopen we met het kaarsje de kerk uit. Zo mooi! We kletsen nog even met Chris en Bets en lopen dan door de koude Kerstnacht weer naar huis.

Intussen hebben de kinderen opgeruimd en afgewassen en zijn we klaar om de cadeautjes van onze zussen (Ricks en mijn) en Ricks vader uit te pakken. We worden weer flink verwend! Mijn zus heeft vooral een hit, we krijgen allemaal HotSnapz van haar. Verder krijg ik o.a. Your Shape voor Kinect, een cadeaubon voor Amazon.com en lekkere wijn.

Ieder jaar liggen er voor iedereen ook nieuwe pijama's onder de boom, zodat we in een nieuwe pijama aan Kerstmis kunnen beginnen. Voor de meisjes heb ik footie pijama's gekocht, die ze heel lief staan, maar ze weigeren helaas een foto. Van Rick krijg ik een heel leuke broek met Kerststockings erop. We verkleden ons meteen en spelen met zijn alleen Words with Friends op Facebook.

Tegen elven bonjouren Rick en ik de kinderen naar boven, zodat wij onze Santahoeden op kunnen zetten. We vullen de stockings, ook die van de dieren. Kai heeft dit jaar een heel zwaar en groot cadeau dat we met vereende krachten naar boven slepen.

Santa was er ook voor de viervoeters

Voor we naar bed gaan leg ik nog de Kerstboomversieringen voor de deuren van de kinderen. Katja krijgt ieder jaar een engeltje, Kai een Kerstman en Saskia een sneeuwman. Dit jaar hebben ze allemaal hun naam erop. Katja's versiering kwam gebroken aan, dus dat heb ik meteen bij de Ornamentshop.com gemeld. Twee dagen later had ik een nieuw engeltje met haar naam erop, super goede service!

We zijn klaar voor de grote dag!

Kerstdag

Als een klein kind opgewonden voor Kerst ben ik al om kwart over zeven klaarwakker. Ik blijf nog liggen doezelen, maar ben blij als Rick een uurtje later opstaat. Kai en Saskia zijn ook meteen uit de veren, maar we mogen pas naar beneden als Rick daar klaar is. Zij openen hun Kerstversieringen op ons bed en dan wachten we rustig af.

Katja heeft altijd moeite met dit "vroege" opstaan, dus die laten we nog even liggen. Als de koffie en thee klaar zijn en de Kerststol opgewarmd mogen de kinderen hun eerste blik op wat "Santa" heeft gebracht werpen.

Een voor een maken we ons grote Santa cadeau open. Kai's enorme cadeau is een drumstel, waar hij dolblij mee is. Katja krijgt een regulator voor haar duiken, Saskia een DSLR fototoestel (wat ze ook voor haar fotografieklas nodig gaat hebben, dus een grote glimlach op haar gezicht!). Voor Rick heb ik een apparaatje, waarmee hij tv shows e.d. kan opnemen van de satelliet en die dan op zijn laptop of tablet af kan spelen. Ik krijg mijn grote wens: de Canon onderwater camera.

De stockings bevatten allerlei lekkernijen. Ik vind er mijn favoriete truffels van Lake Champlain Chocolates en vier kleine flesjes met verschillende smaken De Kuyper schnapps.

Na een korte pauze voor nog een stukje stol en meer koffie beginnen we aan de cadeautjes onder de boom. Van oudste naar jongste pakken we er om de beurt een uit, zodat de gever of geefster ziet hoe het in de smaak valt. Dit is meer mijn traditie.

Vroeger bij Rick thuis kreeg iedereen een stapel cadeaus voor zich en ging die uitpakken. Binnen vijftien minuten was iedereen "klaar", vreselijk vond ik dat (en Rick ook). Je hebt tenslotte je best gedaan iets uit te zoeken en dan is het wel zo leuk de reacties bij het openmaken te zien.

Van Katja krijg ik een supermooi paar zilveren oorbellen, precies mijn smaak. Saskia heeft lekkere warme sokken en wanten voor me en Kai de zachtste sjaal, die ik ooit heb gehad. Rick legt me helemaal in de watten. Van hem krijg ik o.a. een nieuwe wekkerradio (mijn oude is zeker 20 jaar oud), mijn eigen chopsticks en twee XBox spelletjes, Pictionary en You Don't Know Jack. Dat wordt nog vechten om de XBox, want vrijwel iedereen heeft daar iets nieuws voor gekregen!

Als alles geopend is, bellen we de familie om ze een fijne Kerst te wensen en te bedanken voor hun verwennerijen. Gelukkig zijn onze cadeautjes ook bij hun in de smaak gevallen. Terwijl ik zit te bellen kijk ik naar de Kerstboom en zie bovenin een enorme spinnenweb. Het lijkt wel een snelweg voor babyspinnetjes, want er kruipen er een paar honderd! Brrrr!! Rick pakt snel de stofzuiger en zuigt ze op. Doet me opeens aan "De Spin Sebastiaan" van Annie M.G. Schmidt denken.

De lunch zijn overblijfselen van het buffet van gisteravond en dan volgt een lekker rustige "speel"middag. We spelen Words with Friends, luisteren naar Kerstmuziek en Rick en Kai claimen eerst de XBox. Cosmo geniet aan mijn voeten van een van zijn cadeautjes, een bully stick_. De katten gaan af en toe helemaal uit hun dak met de catnip speeltjes uit hun stockings.

Aan het eind van de middag beginnen Rick en ik aan ons Kerstdiner. Ik maak vooraf een krabsalade. Als hoofdgerecht hebben we ham met ananasglazuur, gegratineerde aardappelschijfjes, asperges en appelmoes. Toe een lekkere vlaai met drie verschillende bessen en verse slagroom. Binnenkort kom ik alleen nog rollend vooruit!

De rest van de avond gaan we You Don't Know Jack spelen, mijn favoriete triviaspel. Dan zit helaas dit Kerstweekend er alweer op, veel te snel naar mijn smaak!

Alle foto's van dit weekend staan hier.

Vrolijke Kerstdagen van ons vijven!

2011-12-24T01:00:00.000-05:00

Kerstverlichting op muziek

2011-12-24T00:02:00.003-05:00

Met al het lekkere eten deze dagen is het zaak vooral flink te blijven sporten. Met die gedachte leidt Sharon ons door een uur met moeilijke gewichtenoefeningen. Ik was laat en had daardoor weinig keuze aan gewichten. De vijftienponders zijn zwaar!

Het gesprek gaat natuurlijk over Kerst. Een van de deelneemsters krijgt maar liefst 28 familieleden voor haar Kerstmaaltijd! Zij zijn een Mormoons gezin en alle kinderen en kleinkinderen zullen er zijn. Wauw!

Na nog een half uur op de crosstrainer haast ik me naar huis. Rick heeft nu ook Kerstvakantie en wacht me al op. We brengen Saskia met een paar vriendinnen naar de mall, waar ze o.a. mijn cadeautje gaat uitzoeken. Dan rijden wij door naar Wegmans om in te slaan voor het feestweekend.

Althans "doorrijden" is teveel gezegd. Het is beredruk overal en we komen regelmatig in langzaam rijdend verkeer terecht. Ik vrees dan ook een lange wachttijd voor een parkeerplaats bij de supermarkt, want daar staan ook files, maar we hebben weer eens geluk. Vlak voor ons gaat er net iemand weg, dus binnen tien minuten staan we geparkeerd.

Rick en ik beginnen met lunch. Beiden kiezen we een halve sandwich met een kop soep. Ik vind hun stokbroodje met tonijnsalade heerlijk en natuurlijk de linzensoep, want ik ben de enige thuis die daarvan houdt.

Gesterkt beginnen we aan onze boodschappenlijst. Rick gaat helemaal naar het verste gedeelte en ik begin halverwege met de groentes, want die zijn heel erg uitverkocht. Het idee is dat we zo af en toe lijsten vergelijken om zeker te zijn dat we niet dubbel kopen. Dat is makkelijker gedacht, dan gedaan, want onze telefoons hebben geen bereik in de winkel. Die is zo gigantisch dat het een heel gezoek is om elkaar te vinden!

Toch gaat het allemaal goed en blijken we uiteindelijk maar een paar dingen dubbel in ons karretje te hebben. De winkel is drukker, dan ik hem ooit heb gezien. Het is een slakkengang om met je wagen (de -tje laat ik weg, want het zijn me een karren!) vooruit te komen. Die van mij parkeer ik dus ergens, waar ik hem makkelijk weer vind en breng de boodschappen erheen. Zo krijg ik ook mijn stappen voor vandaag wel binnen.

Wegmans heeft ontzettend veel, allerlei internationale soorten kazen, vis, vlees, noem maar op. Het duurt bijna twee uur voor we alles bij elkaar hebben geraapt. Voornamelijk omdat deze enorme supermarkt toch vrij onlogisch is gerangschikt. Je zoekt je een ongeluk naar de simpelste dingen. Maar het is best gezellig, die drukte, want iedereen is in een goed humeur. Ik kom zelfs nog een buurvrouw tegen, "crazy" roepen we tegen elkaar en lopen dan verder.

Ook de caissiere is in een prima humeur. Ik heb een van mijn Kersttruien aan en zij ook. We grappen over hoe fout die zijn, maar toch ook zo leuk en ach, we lopen er maar een paar dagen per jaar zo bij. Nu alleen nog wat wijn aanschaffen beneden. Daar helpt de Franse manager me aan een paar lekkere Franse en Italiaanse rose's. Hij merkt op dat een paar jaar geleden niemand om rose vroeg en het nu steeds populairder wordt. Gelukkig, want het is mijn favoriete wijn.

Dit Shell station onderweg heeft tientallen opblaasbare figuren staan!

Rick en ik leggen thuis de boodschappen weg, want de kinderen zijn er niet. Kai is naar Richmond vertrokken. Daar heeft hij vanavond een Kerstshow met zijn band. Hij zal vannacht (hopelijk) bij een van zijn medebandleden blijven logeren. Saskia is nog aan het winkelen en Katja vertrekt net voor haar laatste minuut inkopen.

Terwijl we uitpakken gaat de deurbel constant. De buren brengen hun lekkernijen langs. Er zijn doosjes met koekjes, bordjes met fudge, cupcakes en meer. De "Merry Christmas" wensen zijn niet van de lucht. Onze keuken lijkt wel op een bakkerij! Nu proberen er zoveel mogelijk vanaf te blijven!

Saskia vraagt of Susan en Alexandra mee mogen helpen met het maken van Cornflakes en marshmallow kransjes. Dat mag natuurlijk. Het wordt een kleine ramp. De andere meisjes helpen Sas helemaal niet, waardoor zij gefrustreerd raakt, en de keuken is een rotzooi naderhand. Bovendien lukken de kransjes niet, dus krijgt iedere buur er eentje. Volgend jaar ben ik strenger en houd het bij peppermint bark, zoals ik nu al wilde.

Intussen ben ik bezig aan mijn cadeautje voor Sharon. Ik heb voor haar een mooie sjaal gekocht, maar wil daar ook een persoonlijk tintje aan geven. Voor het eerst in lange tijd maak ik dus weer eens een setje Kerst wijnbedels. Ze zien er leuk uit, al zeg ik het zelf, en het is ook leuk zo even creatief bezig te zijn.

Katja komt terug van haar gevecht met de Kerstdrukte. Hoe ze het voor elkaar krijgt, weten we niet, maar er waren weer allerlei onbekende mannen die haar vroegen of ze haar nog eens mochten zien. Gelukkig is ze inmiddels "street smart" genoeg om haar telefoonnummer niet te geven. Twee van de "geinteresseerden" waren zwart. Katja sms-te dat aan haar bijna vriend in Blacksburg, die het volgende terugzond: "Maybe they're wishing for a white Christmas". Ha ha, heel adrem!

De jongste katten raken steeds meer aan elkaar gewend

We eten vanavond makkelijk pizza en dan gaan Rick, Saskia en ik Kerstlichtjes kijken. We rijden naar Oakton, waar de huizen het formaat landgoed hebben. De meesten zijn professioneel versierd. Ik las online over een huis hier dat de lichtjes op muziek heeft dansen. Dat moeten wij natuurlijk ook zien!

Dit huis staat bij Saskia's school en dit is nog maar een derde van de verlichting daar!

Door de regen gisteren doen sommige lichtjes het niet, maar het is nog steeds heel knap gedaan. We zetten onze radio op 87.9, waar de muziek speelt, en genieten van het spektakel. We zijn niet de enigen, maar het is ook weer niet heel druk, gelukkig.

Niet te geloven dat het morgen al Kerstavond is! Eigenlijk gaat de Kersttijd, net als de zomer, altijd veel te snel. Ik ben nog niet klaar met genieten van de lichtjes e.d. Gelukkig gaan de "Twelve Days of Christmas" door tot 6 januari.

Hierbij wens ik iedereen heel fijne Kerstdagen toe! Ik hoop dat het gezellig wordt met veel kaarsjes, lekker eten en samenzijn met geliefden. Merry Christmas!

De eerste dag van de winter voelt meer als het begin van de lente (was het maar waar)

2011-12-22T21:39:00.000-05:00

Het is de eerste officiele dag van de winter en deze temperatuur liet de van vanmiddag zien!

Op mijn schema voor vandaag staat een uur crosstrainer bij de sportschool. Ik moet flinke zelfdiscipline bij elkaar rapen om te gaan, maar tegen tienen ben ik dan toch op weg. De zon schijnt en het is al 14 graden.

Na een blok rijden zeg ik tegen mezelf dat ik gek ben! Met dit weer in de winter binnen gaan sporten, wie doet dat nu? Ik dus niet! Ik keer om, lijn Cosmo aan en begin aan een lange wandeling met hem.

Al snel heb ik het te warm in mijn jack! Ik loop zo snel mogelijk en ren de heuvels af. Zo wordt het ook echt sporten. Vienna ziet er vrolijk uit met alle Kerstversieringen. Als ik een uur en een kwartier later weer thuis ben heb ik er meer dan acht kilometer opzitten.

Vandaag wil ik de laatste stocking stuffers kopen. Met dit warme weer is het Kerstgevoel wel een beetje moeilijk op te roepen, dus ik trek de Kersttrui, die Saskia eergisteren droeg aan. Dat blijkt een goede beslissing, want ik krijg er bij iedere winkel, die ik bezoek (ok, niet van de jongen vol piercings bij de stripboekenwinkel, maar dat zou ook raar geweest zijn) een compliment over.

Om te beginnen bezoek ik Mona en Carmen bij Lofty Salon. Zij zijn beiden heel blij met hun cadeaus. Vooral Carmen is een echte Zuid-Amerikaanse en krijgt zelfs tranen in haar ogen. Ik ben blij dat ik haar ook iets heb gegeven, zij besteeds tenslotte meestal de meeste tijd aan mijn kapsel.

Route 123, de hoofdweg door Vienna, staat helemaal vast. Gelukkig ken ik natuurlijk de sluiproutes, dus binnendoor rijd ik naar Petco. Daar zoek ik een paar leuke speeltjes voor Cosmo en een nieuwe bullystick uit. De vorige heeft hij vorige week al "gestolen" en opgegeten.

Bij Walgreens, naast Petco, zoek ik nog een paar kleinigheidjes voor de "stockings" van Katja en Saskia. Die vind ik ook, gave nagellak (althans ik hoop dat zij dat ook vinden).

De volgende stop is Michaels. Hier zoek ik doosjes of iets dergelijks om de lekkernijen, die we aan de buren gaan geven, in te doen. Alles Kerst is enorm afgeprijsd en veel schappen zijn leeg. Mijn keuze valt op Chinese take out doosjes met een Kerstplaatje erop.

De laatste winkel voor ik lunch ga halen is Big Planet Comics. Het is al jaren een traditie dat ik Rick een stapeltje striptijdschriften in zijn stocking geef. Ik zie ook meteen als ik binnenloop een boek met Donald Duck strips dat ik gewoon voor hem moet kopen!

Nu ben ik helemaal klaar, Santa mag komen! Alles heeft wel langer geduurd, dan ik had gedacht, dus mijn maag laat zich duidelijk horen. Gauw haal ik wat bagels bij Manhattan Bagel, ook voor Katja. Zij ligt echter nog in bed, dus ik doe haar lunch in de ijskast. Ze voelt zich wel een stuk beter, maar heeft heel slecht geslapen.

Saskia vraagt of ik haar mee naar Target kan nemen voor haar Kerstinkopen. Dat vind ik prima en we trotseren het enorm drukke verkeer. Ook bij Target is het een drukte van jewelste. Althans, wat wij een grote drukte vinden, want je kunt nog gewoon lopen en er staan hooguit vier mensen in de rij bij de kassa. Ik bedenk me dat jullie in Nederland dat waarschijnlijk helemaal niet druk vinden.

Met mijn hulp heeft Saskia haar cadeautjes snel gevonden. Morgen wil ze er met Rick op uit voor mij. Ze is er absoluut tegen dat ik weet wat ik ga krijgen. Ook Kai is na zijn werk aan het winkelen gegaan. Hij belt of ik nog ideeen heb voor iedereen. Ik geef hem wat ideeen, ben benieuwd wat het gaat worden. Katja gaat morgen, nu ze zich eindelijk goed genoeg voelt. Het is leuk dat de kinderen zich zo inzetten om iets leuks voor elkaar te vinden.

Thuis gaat Saskia op een lange wandeling met Laura. Ook zij werkt hard aan haar 10000 stappen per dag op haar Fitbit. De meisjes blijven best lang weg, maar dat is goed, want met dit lekkere weer heb ik Saskia liever veel buiten.

Voor mij is het tijd om peppermint bark te maken. Het vervelendste werkje daarvan is het plastic van de candy canes halen! Daarna sla ik ze met een rubber hamer tot bijna stof. De witte chocolade chips smelt ik in de magnetron tot een saus en voeg een paar druppels pepermuntolie toe. Daarbij doe ik een paar grote scheppen van de candy cane en roer het geheel.

Op een bakblad met aluminiumfolie spreid ik de chocolade uit en laat het buiten afkoelen. Eenmaal weer hard breek ik het in kleine stukjes. Dit keer maak ik vier zakken met witte chocolade chips, een flinke kom vol. Genoeg voor de buren en ook voor ons, want Rick en de kinderen (en ik soms ook) zijn er dol op.

Rick komt vroeg thuis en heeft nu ook voor de rest van het jaar vrij. Katja gaat eten met een stel vrienden en Saskia is moe en heeft al gegeten. Rick, Kai en ik gaan dus het officiele begin van de Kerstvakantie vieren bij Sea Pearl.

Daar is het drukker, dan ik het heb gezien, maar we krijgen meteen een tafeltje. Hun menu is zo lekker! Het is moeilijk kiezen, maar ik neem een "fire and ice" ceviche, die lekker fris, maar ook erg pittig is. Als hoofdgerecht de zalm met spinazie en linzen. Die laatsten vindt de rest van het gezin niet lekker en ik ben er dol op. Het is dus hap voor hap genieten.

De anderen zijn dol op Family Guy en ik vind dat vreselijk! Zij vertrekken dus de basement in om te kijken, mij alleen boven achterlatend. Gelukkig heb ik een spinnende Meike tegen me aanliggen en een trouwe Cosmo aan mijn voeten. Met huisdieren ben je nooit alleen.

Hij blijft om op te eten!

Over vreemde december warmte en gezellig samen zijn

2011-12-21T20:18:00.001-05:00

Allereerst hartstikke leuk om over iedereens tradities te lezen vandaag, bedankt daarvoor! Ik heb bij de reacties van gisteren op iedereen geantwoord. Als je nog niet hebt geschreven over je Kerstherinneringen van vroeger of de tradities van vandaag, nodig ik je uit dat alsnog te doen hieronder. Ik vind het erg leuk om te lezen en zo leer ik mijn lezers ook een beetje kennen.

Oei, oei, oei, het is moeilijk opstaan vanochtend! Rick kwam pas laat thuis van zijn Kerstdiner in Washington en Kai en ik bleven op hem wachten. We kletsten nog tot na middernacht na. Gaap! Zelfs Rick blijft to na achten liggen.

Toch heb ik, als ik dan eenmaal op ben en een paar koppen koffie en yoghurt naar binnen heb, best veel energie. Het is weer een ongewoon warme dag met vijftien graden, al spettert het wel. Toch voel ik me door deze temperaturen (denk ik althans) stukken beter dan andere jaren in december.

Als ik in de van stap, valt mijn blik op de "female hero training" gewichtenroutine, die Sharon me gaf. Die houd ik expres in de auto, zodat ik hem kan doen, als ik wil. En vandaag lijkt me dat de perfecte workout.

Een jong stel doet een routine naast mij en er is eigenlijk maar een stel van ieder gewicht hier. Zij hebben de tien ponders, dus ik neem de vijftien ponders. De routine bestaat uit vier keer drie oefeningen, die allemaal drie keer achter elkaar zonder stoppen gedaan moeten worden. Mijn hemel, ik kreun en steun en ben erg trots op mezelf, als het klaar is. Ik heb mezelf zeker uitgedaagd vandaag.

Een van de twaalf oefeningen, de Bulgarian split squat

Zo'n gewichtenroutine geeft me maar weinig stappen, dus ik doe nog een half uur op de crosstrainer. Zo heb ik in ieder geval meer dan 5000, eens kijken of ik de rest vandaag vol ga krijgen. In ver lopen met Cosmo heb ik geen zin met de regen.

Thuis ligt Katja nog in bed, maar ze voelt zich wel iets beter. Met de nadruk op "iets", want beter is ze zeker nog niet. Ze heeft last van haar keel en een kuchje en voelt zich heel zwak. Ze heeft weer zo'n zin in pho, dus dat haal ik voor ons beiden bij Pho Thang Long voor de lunch. De jongen, die daar veel werkt en goed Engels spreekt, helpt me. Komt goed uit, want ik wilde hem ook een Kerstfooi geven. Die neemt hij heel dankbaar aan.

Na de lunch ga ik mijn nagels laten doen. Als ik naar de salon loop heb ik alleen een paraplu mee, geen jas aan, want het is maar liefst 16 graden! Thu is ook blij met haar gift, ik voel me net de Kerstman (ok, vrouw) vandaag! Mijn nagels zien er weer netjes uit, dit keer dieprood met gouden glittertjes erop.

Met een waslijst aan wensen van Katja, Saskia en mijzelf ga ik naar Safeway. Dit is een enorme winkel en ik "moet" nog bijna 3000 stappen. Ik besluit iedere gang af te lopen. Als mijn lijstje is afgewerkt heb ik mijn doel nog niet bereikt, maar wel bijna. Die Fitbit is echt goed om me in beweging te houden. Ik heb er al een heel aantal anderen ook voor warm gemaakt, misschien moet ik commissie gaan vragen, ha ha!

Het is naar dat Katja ziek is, maar aan de andere kant ook erg gezellig. Anders zou ze waarschijnlijk op pad zijn met vrienden en vriendinnen. Nu zitten we met zijn allen in de family room en kijken Kerstfilms, terwijl Kai de gitaar oefent.

Zorro is ook lekker ontspannen nu. Het geblaas en gegrom is sterk verminderd, nadat hij een nacht samen met Snickers en Meike doorbracht in de basement, toen Katja zo ziek was.

Vanmiddag hebben we ook weer allerlei Kerstliedjes geluisterd. Een van mijn favorieten is een vrij onbekend liedje, maar ik vind het mooi en het speelt hier in Washington. Maura Sullivan zingt Christmas Eve in Washington zo mooi en het filmpje erbij laat typisch Washingtonian taferelen zien:

Over Kerstfooien en buiten zitten op 20 december

2011-12-20T21:50:00.000-05:00

Bij het opstaan bedenk ik me dat het 20 december is. Dat betekent de laatste schoonmaakbeurt van ons huis voor Kerst. Ik ben vergeten voor de Kerstbonus van de dames te zorgen, dus na het ontbijt haast ik me naar Safeway.

Daar zit een vestiging van onze bank, erg handig. Na het geld gehaald te hebben, wil ik dat ook nog wel in een leuke Kerstkaart doen. Ik vind een erg leuke Spaanstalige. Daar kijkend realiseer ik me dat ik Mona en Carmen bij de kapsalon ook een Kerstfooi verschuldigd ben en Thu bij de nagelsalon ook. Voor hen allen zoek ik ook maar gelijk kaarten uit. Mona krijgt een cadeaubon van Master Card van me, de anderen contant geld.

Laatst zag ik een Today Show stukje over de Kerstfooi, die je geacht wordt aan iedereen, die je ook maar een dienst heeft bezorgd het afgelopen jaar. Ik ben blij dat we niet in New York wonen, want dan ben je honderden dollars daaraan kwijt met deurmannen etc.!

Na de van nog even volgegooid te hebben, ga ik gelijk door naar de sportschool. Het is vandaag cardiodag en de stairmaster roept mijn naam. In mijn boek gaan ze dit keer bij de Red Fox Inn lunchen. Daar ben ik ook meerdere malen geweest. Ze eten zelfs de pindasoep, die ik er altijd aanraad. Zo leuk om over plekjes, waar ik ook geweest ben, te lezen in een mysterie boek. Ook het halve uur op de crosstrainer vliegt voorbij.

Rudolph the Red Nosed auto

Thuis tref ik de schoonmaaksters al hard aan het werk. Katja is dan ook al op, maar voelt zich nog steeds belabberd. Ze heeft zelfs de lunch met Leah en haar andere vriend(inn)en hier afgezegd. Ik zie Leah Diego uitlaten, als ik de cul de sac inrijd, en zij zegt dat Katja zich wel heel naar moet voelen om een sushi lunch af te slaan.

Waar Katja vooral zin in heeft, is soep en smoothies. Ze vraagt of ik beiden voor haar bij Panera wil halen. Dat is goed, ik heb ook wel weer zin in hun tonijnsalade op tomaat basilicum brood.

Na de lunch neem ik Cosmo mee voor zijn lange wandeling. Het is heerlijk weer opeens, 14 graden en met de zon voelt het nog warmer. Het is zelfs lekker genoeg om voor op het stoepje te gaan lezen.

Met een paar leuke Kersttijdschriften (dat kunnen ze hier wel heel goed, allerlei leuke ideeen en recepten voor de "holidays" staan erin) en een Diet Coke ga ik buiten zitten. Het is 20 december en ik ga, weliswaar in mijn gebreide Kersttrui, maar toch, buiten zitten!

Lorraine, mijn buurvrouw, is ook buiten en we kletsen bij op de oprit. Eigenlijk hoort koud en winters weer bij Kerst, maar eerlijk gezegd mag het van mij zo mild blijven. Ik heb er een stuk minder pijn door en veel meer energie!

Saskia gaat voor haar Octagon Club helpen met Kerstbomen verkopen. Samira's ouders rijden de meisjes erheen en ik zal ophalen. Intussen ga ik boven cadeautjes inpakken. Tot mijn verbazing gaat een kwartier later de telefoon alweer. Het is Saskia, er zijn geen Kerstbomen te bekennen, dus kan ik ze weer op komen halen. Heel vreemd, vanochtend waren er nog wel bomen. Misschien zijn ze uitverkocht?

Na de meisjes opgehaald en Samira thuis gebracht te hebben, ga ik verder met inpakken. Niet veel later heb ik mijn laatste cadeautje ingepakt! Ik ben, in mijn herinnering, nog nooit zo vroeg klaar geweest. Het ziet er gezellig uit onder de boom met alle gekleurde pakjes!

Dat rode katje daar is geen kerstversiering!

Een greep van versieringen uit de boom

Rick heeft vanavond zijn Kerstdiner met zijn collega's. Daar wordt altijd lekker bier bij gedronken, dus hij laat zijn auto in Washington staan en neemt de metro terug naar huis.

Kai heeft vandaag gewerkt, maar komt op tijd voor het avondeten thuis. Katja had vanmiddag weer koorts, maar met ibuprofen gaat het beter. Gelukkig hoeft zij nu tot Kerstavond niet meer te werken.

We bestellen op verzoek van Katja Thais eten. Ik vergeet nota bene voor mezelf te bestellen, maar de gerechten van de kinderen zijn zo groot, dat ik er met gemak ook een maaltijd uitsleep. Grappig om dingen te eten, die ik zelf niet besteld zou hebben. Het smaakt prima!

Het is wel erg gezellig om alle kinderen thuis te hebben, als Rick er 's avonds niet is. We kijken weer lekker sentimentele kerstfilms op Hallmark Channel. Dat ga ik straks na Kerst weer missen.

Dit huis staat hier zo'n tien kilometer vandaan en wil ik dolgraag gaan bekijken!

In de reacties van gisteren las ik al erg leuke Kersttradities. Graag lees ik er meer! Ik heb een record aantal lezers op het moment, dus wie leest er mee? Ik ben (duidelijk) dol op dit seizoen en geniet van de verhalen van anderen. Ook herinneringen van vroeger zijn welkom.

Mijn overheersende herinnering aan de Kerstvieringen van vroeger in Nederland is de echte kaarsjes in de Kerstboom met een emmer met water ernaast. De staart van onze eerste kat vatte er vlam door, maar we konden het gelukkig op tijd blussen.

Over een grappig compliment en Scotts Run

2011-12-19T20:24:00.002-05:00

Brrr, het vriest dat het kraakt, als ik op weg ga naar Anytime Fitness! Wat ben ik weer blij met de stoelverwarming in de van. Er zitten veel leuke snufjes aan die auto, maar die warme stoelen is waarom ik hem vooral wilde hebben.

Sharon wacht me al op. Dit weekend sms-te ze me het nare nieuws dat haar 3-jarige toy Australian shepherd stage 5 lymphoma heeft. Dat kwam voor hen compleet als een donderslag bij heldere hemel. Het werd tijdens een routine onderzoek gevonden.

Kennelijk gaat de kanker heel snel, want het hondje is van de een op de andere dag echt ziek. Ze proberen nu haar leven te rekken tot na de Kerst. Begrijpelijk is Sharon er erg verdrietig van en weet dat ik weet hoe het is om afscheid te nemen van een geliefd dier.

Al praten we veel, er wordt ook flink gewichten geheven. Ik vind het verbazend hoeveel sterker die personal training mij al heeft gemaakt. Vroeger vond ik een twaalf pond gewicht al heel wat, nu voelt het voor de meeste oefeningen licht aan.

Na afloop kletsen we nog even voor ik op de crosstrainer ga. Een jongere vrouw, die ik ook heel vaak zie hier, maar verder niet ken, komt op me af. Ze zegt: "May I say something inordinate? Your butt looks great!" Ha ha ha!

Echt, ik weet even niet waar te kijken, maar ik vind het wel een erg leuk compliment en zeg haar dat ze mijn dag gemaakt heeft. Laten we tenslotte eerlijk zijn, dingen zien er met 50 niet meer hetzelfde uit als een paar decennia geleden!

Het half uur op de crosstrainer gaat snel en thuis tref ik zowel Katja als Kai nog in bed. Katja is vastbesloten toch naar haar werk te gaan, ondanks dat ze nog absoluut niet beter is. Ik druk haar op het hart dan naar huis te gaan als het echt niet meer gaat. Dan ziet haar manager ook dat ze echt wel ziek is. En als ze zo gemeen zijn haar daarom te ontslaan, so be it. Haar gezondheid gaat voor.

Voor Katja vertrekt wil ze graag de Griekse avgolemono soep van Plaka Grill. Daar ben ik ook dol op, dus bestel twee porties. Soep is zo lekker met koud weer!

Onderweg stop ik nog even bij Just $1, waar ik zie dat lang niet alles $1 is. Sommige dingen zijn goedkoper, anderen ietsje duurder. Duidelijk is deze winkel ontdekt voor hun goede Kerstverpakkingen, want er staat een flinke rij voor de kassa.

Nadat Katja en ik samen geluncht hebben, vertrekt zij naar haar werk. Kai en ik nemen Cosmo mee naar Scotts Run. Eerst lopen we zoals gewoonlijk naar de waterval, waar Kai met Cosmo de rotswand opklimt, terwijl ik fotografeer. Ik moet even zoeken, zo ver zijn ze geklommen.

Kai wil nog verder lopen en we nemen het Potomac Heritage Trail langs de rivier. Dit is een oud Indiaans pad dat mijlenver loopt. Na een tijdje gaat het de heuvels in en moeten we flink klimmen. Het leuke van dit park is dat je, vooral in de winter, overal kleine paadjes ziet.

We besluiten een daarvan terug naar het hoofdpad te nemen, want het Potomac Heritage Trail gaat helemaal door naar Washington. Dit paadje gaat stijl omhoog en het is soms moeilijk te vinden tussen de bladeren. Zo af en toe moeten we over een boomstam heenklouteren of juist eronder door kruipen. Een keer zelfs beiden, het is weer een heel avontuur. Onderweg komen we geen sterveling tegen, we zijn helemaal een met de natuur.

Als we weer terug bij de van zijn, heb ik volgens de Fitbit 36 trappen gelopen! Toen we aan de hike begonnen waren dat er 2. De heuvels hier zijn dan ook flink. Ook heb ik de 10000 stappen alweer ruimschoots gehaald. Het is een leuke wedijver met mijzelf om die doelen te bereiken iedere dag.

Saskia heeft hoofdpijn en Katja komt twee uur eerder terug uit haar werk, omdat haar koorts terug is. Ze vertelt dat haar manager haar een compliment gaf over hoe goed ze het deed vandaag, ondanks haar ziekte. Ze hebben inmiddels ook door, waar Katja goed in is, want ze mag nu klanten adviseren over luchtjes. Dat vindt ze duidelijk leuk werk.

We laten de ziekenboeg kiezen, wat we gaan eten, en de keuze valt op Chinees. East Chateau heeft lekker en gezond eten. We eten maar weinig Chinees en ik ben er dol op. Vooral de hot and sour soup, die heel erg lekker is. Katja en Saskia nemen ook soep. Ik denk dat ik morgen maar eens een lading soep ga inslaan bij de supermarkt.

Saskia heeft morgen "Tacky Christmas sweater" dag. Zelf heeft ze een paar Kerstachtige truien, maar die zijn niet "tacky" voor een tiener. Ik vertel haar dat ze in mijn verzameling vast iets zal vinden. Jaren geleden waren zulke truien erg in, nu zie ik ze nergens meer. Ik draag ze zelf ook niet meer. Degene, die Saskia koos, staat haar nog leuk ook.

Foto's van onze wandeling bij Scotts Run staan hier.

Gisteravond maakte ik ook een video van de Kerstverlichting in onze cul de sac, dat geeft een beter idee, dan foto's:

Wat is jullie favoriete Kersttraditie?

Over brunches, Sweet Sixteen parties en een Kerststal

2011-12-19T08:43:00.000-05:00

Zaterdag

Na een beetje te hebben uitgeslapen, kleed ik me netjes aan. Vandaag geen sportplunje, waarmee ik eigenlijk vrijwel iedere dag begin, want ik ben uitgenodigd voor de jaarlijkse Kerstbrunch.

Chris geeft die al jaren en het is altijd een leuke manier om bij te kletsen met oude bekenden. Er zijn quiches, mini bagels met zalm, fruit, muffins, allerlei lekkere koekjes en heerlijk sterke koffie. Een heel aantal vrouwen, die ik alweer een tijd niet heb gesproken, zijn er en ook een paar, die ik vandaag voor het eerst ontmoet. Het wordt zo gezellig, dat het plotseling een uur is!

We hebben allemaal nog van alles te doen, dus bedanken we Chris voor deze leuke traditie en nemen dan afscheid. Met Bets loop ik terug naar huis. Zij woont wat verder weg, dan wij, en ik wandel mee tot haar voordeur. Zo krijg ik toch wat extra beweging en frisse lucht vandaag.

Thuis tref ik Katja half in paniek, want ze moet over een half uur werken en Rick en Saskia zijn nog maar net terug met de make up, die ze nodig had. De hare heeft ze in Blacksburg laten liggen en zonder make up wil ze zich niet vertonen.

Om te voorkomen dat Katja te laat komt, omdat ze geen parkeerplaats kan vinden, breng ik haar naar de mall. Ze gaat aan Kai, die al op zijn werk is, vragen of hij haar om tien uur weer op kan halen, iets wat hij vast wel wil doen.

Rick belt dat hij vergeten is kaarsjes voor Saskia's taart vanavond te kopen, dus ik stop op de terugweg bij Party Mania. Opeens rammelt mijn maag toch ook, want met al dat geklets heb ik niet veel van de brunch gegeten. Gauw haal ik een kop avgolemono soep bij Plaka Grill.

Thuis heb ik net tijd om dat op te eten, want we willen ruim op tijd voor Saskia's partijtje in de mall zijn. Natuurlijk zijn we eigenlijk gek om op de zaterdag voor Kerst een feestje in de mall te houden. Maar ja, het is tenslotte Saskia's Sweet Sixteen (mooie alliteratie).

In de parkeergarage staat een file, maar ik heb geluk, want vlak voor mij vertrekken mensen al op de tweede verdieping. Dat betekent minder tijd in de file straks om de garage uit te komen. We zijn met twee auto's, want zullen de acht meisjes mee naar huis nemen. Rick moet langer zoeken, dus ik loop vast naar Build A Bear.

Saskia is al eerder met Brittany gaan winkelen, want de meisjes doen vanavond ook "Secret Santa" met elkaar. Ze hebben namen getrokken voor een klein cadeautje. Saskia had Alexandra en natuurlijk iets van Bath and Body Works voor haar gekocht.

Na mijn sms-je dat ik er ben, komen zij het eerst naar Build A Bear. Al gauw volgen de andere zes meisjes. Rick heeft gisteren cadeaubonnen voor ieder van hen gekocht. Elk meisje heeft daarmee genoeg voor een pluche dier en een kledingstuk. Ze mogen dan zestien zijn, maar ze gaan er als kinderen zo enthousiast mee aan de gang.

Saskia kiest de penguin, die ik ook het leukst vind. Een paar andere meisjes nemen die ook. De rest kiest verschillende soorten teddyberen. Het meisje, dat de beesten met kapok (of wat het dan ook is) vult, blijkt een vriendin van de "andere" Saskia hier in Vienna te zijn. Die kent onze Saskia ook, dus dat is grappig.

Na een uurtje heeft iedereen zijn speelgoeddier laten vullen, aangekleed en een naam gegeven. Rick en ik hebben nog even bij de Disney Store gekeken intussen, maar geen Kai gezien. Hij bleek later net zijn lunchpauze (om kwart over vier!) te hebben.

Drie van de meisjes gaan met Rick mee in de auto, de rest met mij. Ik vind het altijd leuk om naar het gekakel te luisteren. Zo leer ik altijd het een en ander over school en jongens e.d.. Volgens mij vergeten ze dan dat ik ook mee zit te luisteren.

Als avondeten wil Saskia pizza van Church Street Pizzeria. Die is "New York Style" en daar is ze dol op. Rick gaat het ophalen, zowel als sushi voor hem en mij. Pizza is ons te zwaar met alle hapjes, die we vavavond waarschijnlijk ook nog zullen krijgen.

Na de pizza, die zeer luidruchtig verorberd wordt (ik zie Kai gauw zijn geluidswerende koptelefoon opzetten, hi hi), gaan er zestien kaarsjes op de mooie taart. Saskia heeft een Caribisch gedecoreerde taart uitgekozen, die haar aan Aruba doet denken.

Uit volle borst wordt er "Happy Birthday" gezongen en Saskia blaast in een keer de kaarsjes uit. Zij mag dus een wens doen, vindt iedereen. De taart smaakt net zo goed, als hij eruit ziet. Na er een flink stuk van te hebben gegeten, vertrekt de groep de basement in om Dance Central te spelen op de X-Box.

Rick en ik steken ons in het net en lopen dan naar het feestje van Tim en Beth, een straat verderop. Ik kan vavavond weer mijn rode jurkje dragen, want niemand bij dit feest heeft die nog gezien. Ik krijg er weer veel complimenten over.

Het is een druk bezocht feest en we kennen er heel veel mensen. Doordat het zo gezellig is, blijven we langer, dan we hadden verwacht. Tegen elven nemen we toch maar afscheid, want we willen Saskia en haar vriendinnen niet te lang "alleen" laten.

Intussen heeft Kai Katja opgehaald, die helaas rillend van de koorts in haar bed ligt. Na alle stress van vorige week is haar weerstand kennelijk erg verlaagd. Ik geef haar medicijn en hoop maar dat ze een beetje kan slapen. Ze heeft heel hard rust nodig.

Zondag

Om een uur of negen hoor ik de dames beneden. Er zijn er vier blijven slapen. Rick staat op en ik moeizaam even later ook. De keuze voor hun ontbijt valt op bagels. Die haalt Rick bij Manhattan Bagel en voor Kai, hem en mij ons gewoonlijke zondagse Starbucks ontbijt.

Het is een koude, maar zonnige, dag, dus ik besluit een heel stuk met Cosmo te gaan lopen. Ik kies speciaal veel heuvels uit, zodat het een goede cardiosessie wordt. Ik heb alleen niet op de ijskoude wind gerekend en een jas zonder capuchon aangedaan. Dat dwingt me nog sneller te lopen, anders koel ik meteen af.

Onderweg klets ik bij met mijn zus en Christine. Gelukkig voor haar komt Chuck dinsdag weer thuis, want ze vindt het niet makkelijk deze weken voor Kerst zo zonder hem. Ze heeft hernieuwd respect voor militaire families, die het ook tijdens de feestdagen zonder hun geliefden moeten doen.

Net voor ik weer thuis ben, vallen er "flurries". Dat vind ik het schattigste woord van de Engelse taal. Het betekent dat er zo af en toe een sneeuwvlok valt, te weinig om het een sneeuwbui te noemen.

Op Facebook lees ik dat onze hostess van gisteravond na ons vertrek haar voet heeft gebroken! Het moet later op de avond nog gezelliger geworden zijn, want ze zijn trampoline gaan springen. Geen leuk Kerstcadeau voor haar, dus!

Door de ibuprofen voelt Katja zich ietsjes beter. Ik stel voor pho voor haar te halen, die hete soep zal haar vast goed doen. Daar reageert ze enthousiast op. Natuurlijk haal ik dan voor mezelf ook gelijk een portie.

Katja moet om 18 uur werken en durft niet af te bellen. Ze neemt een douche en probeert zich goed genoeg te voelen om te gaan. Halverwege de middag staat ze op en wordt duizelig. Duidelijk kan ze geen acht uur in een winkel gaan staan! Ze staat te tollen op haar benen.

Gelukkig ziet Katja dat zelf ook wel in en meldt zich met tegenzin ziek. De manager heeft alle begrip en zegt haar te laten weten hoe het morgen is. Katja hoopt natuurlijk morgen alweer een stuk beter te zijn, maar duikt nu terug haar bed in.

In onze fleece pijamabroeken kijken Saskia en ik Kerstfilms. Onder anderen de Polar Express voor de tiende keer, maar het blijft zo'n leuke film. Rick gaat de Kerstdrukte trotseren. Kai werkt van kwart over twaalf tot zeven uur. Hij vond het gisteren, geloof ik, wel leuk.

Kai's eerste salarisstrookje (speciaal voor Naomi :))

De volgende Kersttraditie in de buurt vindt vanavond plaats bij de Vienna Baptist Church tegenover ons: een levend stalletje. Net voor zessen lopen we naar de overkant en zien al meteen een aantal bekenden staan.

Na wat technische moeilijkheden kan het toneelstukje beginnen. Het Kerstverhaal wordt, met Kerstliedjes erbij, verteld. Maria, Josef en het kindje Jezus komen met een echte ezel aan bij het stalletje. Daar krijgen ze bezoek van de engelen, herders (met onze vriend Chris als "hoofdherder) en de drie Wijzen. Mijn favoriete liedje, Joy to the World, wordt ook gezongen (alleen was ik helaas te laat om het op te nemen).

Na afloop mogen we foto's nemen en zijn er binnen koekjes en hete chocolade, maar aangezien we nog geen avondeten hebben gegeten laten we dat zitten. Samen met de buren lopen we terug naar huis. Altijd ook weer zo'n leuke traditie, dit! Foto's van het stalletje staan hier.

En hier nog een paar filmpjes:

Maria en Josef en het ezeltje

De engelen komen op bezoek

Oh, Come let us adore him

Over nog een lekkere lunch, een gemaakte van en het gezin weer compleet

2011-12-16T22:35:00.000-05:00

Oh, wat heb ik heerlijk geslapen vannacht! Eigenlijk wil ik helemaal niet opstaan, maar Sharons klas is een goede stok achter de deur. Het rare (maar wel erg lekkere!) warme weer van gisteren is alweer verdwenen. Onze warmste temperatuur vandaag was 15 graden, maar dat was om zes uur vanochtend. Daarna viel de thermometer met grote spoed naar een graad of zes en daar blijft hij hangen.

Vorige week heb ik mijn buurvrouw Susan uitgenodigd voor Sharons klas. Zij komt het eens uitproberen. Het is verder niet druk, dus er wordt lekker gekletst, terwijl we alle spieren een "beurt" geven. Na afloop doe ik nog een half uur op de crosstrainer. Ik geniet echt van mijn boek dat in de omgeving van Middleburg speelt. Ik krijg er helemaal zin van om weer eens die richting op te gaan.

Als ik weer in mijn huurauto stap, zie ik dat Saskia me heeft ge-smst. Net als ik ze lees, smst ze weer. Of ik haar over een kwartier op kan halen, want ze is moe en heeft buikpijn. De school is maar een paar minuten rijden, dus dat geeft me nog even tijd om naar Party Mania te gaan.

Daar koop ik een drietal ballonnen voor Saskia's feestje morgen. Eentje, die een liedje speelt, een met "Happy birthday Saskia" en natuurlijk moet er een met "Sweet Sixteen" erop zijn. Verder neem ik Sweet Sixteen bordjes, servetten en bekers mee.

Volgens mij is Saskia gewoon erg moe en na haar lunch gaat ze inderdaad slapen. Het valt ook niet mee iedere ochtend om kwart over vijf op te staan. Ze gaat wel vroeg naar bed, maar kan dan nog niet slapen.

Voor de derde keer deze week heb ik voor de lunch afgesproken. Dit keer met T., die ik al vele jaren ken, maar veel te weinig zie. We zullen elkaar ontmoeten bij de Four Sisters, een restaurant dat nog geen tien minuten bij ons vandaan is.

Alleen zijn er allerlei wegwerkzaamheden bezig. Wat gewoonlijk tien minuten duurt, neemt me nu een half uur en ik ben bang dat T. er allang is. Stom genoeg heb ik haar telefoonnummer niet. Eindelijk loop ik het restaurant binnen, waar van T. nog niets te bekennen is. Ik heb een reservering gemaakt, dus neem vast plaats.

De ene na de andere vrouw komt binnen, maar niet T. Na een half uur begin ik me af te vragen, of ze het misschien is vergeten. Het verkeer was wel slecht, maar zo slecht? Ja, dus, want een paar minuten later komt een van de hostesses me vertellen dat T. gebeld heeft en er bijna is. Ze heeft meer dan half uur over minder dan een kilometer gedaan! Ze had wel via Facebook een berichtje gestuurd, maar ik had geen bereik op mijn telefoon.

Het is koud in het restaurant, dus we beginnen beiden met een wonton soep. De wontons zijn gevuld met garnalen en zwemmen in een heldere bouillon. Heel licht, dus, en ontzettend lekker. Als hoofdgerecht neem ik mijn geliefde gehakt in druivenbladeren met rijstpannekoekjes. Zo lekker! T. papaya salade ziet er ook goed uit, onthouden voor een andere keer.

We blijven nog een tijdje nakletsen en lopen dan terug naar de parkeergarage. Het is maar goed dat T. er is, want zij weerhoudt me ervan macarons te gaan kopen bij Pastry Xpo. Die zijn zo lekker, maar we zullen de komende weken genoeg zoets voorgeschoteld krijgen.

Na afscheid van T. te hebben genomen, rijd ik zonder verkeer naar huis. Daar bel ik de garage, want ik heb nog niets gehoord. De receptioniste meldt me dat mijn van klaar is. Huh? Dat durf ik bijna niet te geloven, dus ze verbindt met door met John, de service advisor.

Ten eerste vermeldt hij dat het niet benzine, maar olie was, dat lekte. Achteraf wist ik dat natuurlijk ook, benzine laat geen mooie kleuren op de oprit achter, maar verliegt, duh!

In ieder geval is het lek gemaakt en valt het onder de garantie, dus kost ons niets. Het was deel van een recall, waar ik wel op had gereageerd, maar die nieuwe buis is ook weer losgeraakt. Nu zal het niet weer gebeuren, verzekert John mij.

Maar wacht eens, bedenk ik me, ik heb nu mooi wel een huurauto moeten lenen en daar wil ik dan eigenlijk ook niet voor betalen. Ik vraag vriendelijk of zij daar dan ook voor op willen draaien. Dat gaat John aan zijn manager vragen, maar hij denkt van wel. Ik kan de van gewoon op komen halen, wanneer ik wil.

Dat is meteen, want het verkeer is zo slecht, ik wil niet weer in het donker moeten rijden. Ik ben erg blij dat ik mijn mond open heb gedaan over de huurauto, want die hoef ik inderdaad niet te betalen. Tevreden met de gang van zaken rijd ik niet veel later met een gemaakte van weer weg. Dat is allemaal een stuk makkelijker gegaan, dan ik gisteren vreesde!

Intussen is onze kast vrijwel onbegaanbaar door de dozen. Hoog tijd om wat cadeaus in te gaan pakken. Wat gaat dat lekker snel met de tasjes en dozen van de $1 winkel! Rick is dol op inpakken met pakpapier, maar ik vind dat het minst leuke werkje. Bovendien kun je in zo'n tasje of doos niet de vorm van het cadeautje zien, een bijkomend voordeel.

Tijdens mijn lunch is Kai thuisgekomen en meteen door naar zijn werk bij de Disney Store gegaan. Het waren maar een paar uren werk, ruim op tijd voor het eten is hij weer thuis.

Saskia moet babysitten, dus met zijn drieen gaan we naar Glory Days. Ik hoef het menu niet eens in te kijken. Voor mij is het hier de Vermonter sandwich, rozijnenbrood met appelboter, ham, partjes zure appel en gesmolten kaas. Hun zoete aardappelfrietjes zijn ook heerlijk.

Kai heeft het dit semester goed gedaan, denkt hij. Hij heeft zijn cijfers nog niet terug. Katja wel en we zijn enorm trots op haar, ze staat alweer op de Dean's list, met een GPA hoger dan 3.5. Dat is op een universiteit als Virginia Tech een hele prestatie!

Ten tijde van dit schrijven zit Kai hier gezellig Kerstliedjes te oefenen op zijn nieuwe gitaar. Dat instrument is hij nu aan het leren. Kai vertelt trots over alle instrumenten, die hij en zijn huisgenoot Liam bij elkaar hebben. Wel zeven (Kai heeft behalve de basgitaar en gitaar ook nog een ukelele en mandoline)!

Nu net komt Katja de oprit oprijden. Het gezin is weer compleet! De Kerstfilms spelen op tv en alle verlichting maakt het zo gezellig. Ik ben helemaal klaar voor gezellige feestdagen met zijn allen!

Over Kerst gesproken, via Spotify luister ik naar allerlei Kerstliedjes en heb zeker favorieten, maar ook liedjes, die ik vreselijk vind. Mijn favoriete liedjes zijn van Trans-Siberian Orchestra, vooral Christmas Canon.

Maar nu ben ik eens benieuwd (heb ik ook op Facebook gevraagd) welke Kerstliedjes jullie verschrikkelijk vinden. Voor mij zijn dat "Grandma got run over by a reindeer" en "All I want for Christmas are my two front teeth". Al moet ik zeggen dat Whams "Last Christmas" ook hoog op dat lijstje staat. Dus, wat is jullie favoriet en waarvoor veranderen jullie de zender om het niet te hoeven horen?

Over lekkende vans, Kerstlunches, Santa en meer

2011-12-15T22:08:00.001-05:00

Het was me het dagje wel weer vandaag! Never a dull moment!

Gelukkig is de pijn in mijn schouders en nek een stuk minder, dus ik heb heerlijk geslapen. Misschien heeft het ook met het weer te maken, want als ik Cosmo uitlaat voelt het gewoon warm aan.

Vandaag heb ik een cardiosessie op mijn programma staan. Ik parkeer mezelf op de crosstrainer bij de sporschool en stel die in op een interval van een uur. De Fitbit en de crosstrainer gaan precies gelijk op in afstand "gelopen", wat ik wel grappig vind.

Op de terugweg wil ik een foto nemen van een dit jaar (voor mij althans) nieuwe opblaasbare Kerstversiering. Het is de "Hollycopter" en Santa zit erin. Ik stop bij het huis en doe mijn raam open om de foto te nemen.

Zie hier de "Hollycopter" met veel benzinestank.

Meteen valt me een heel sterke benzinelucht op. Ik word er bijna misselijk van. Ik denk nog even dat het misschien bij dat huis zo ruikt, maar de lucht blijft hangen. Ik parkeer de van in de garage en loop naar binnen.

Terwijl ik mijn email en Facebook check zit het me toch niet lekker. Ik loop de garage weer in en een walm van benzinegeur vliegt me tegemoet. Ik kijk onder de van en zie eerst niets. Tot ik naar het voorwiel aan de passagierskant kijk. Daar ligt een plas benzine!

Niet wetend wat te doen bel ik Rick. Die zegt de van niet weer te starten met benzine op de grond. Hij wil wel dat ik de auto de garage uit duw, maar dat kan ik natuurlijk niet alleen. Ik besluit ook nog even de Shell garage hier om raad te vragen. Ook de monteur daar raadt aan niet in de garage te starten.

De buurman, die gewoonlijk overdag thuis werkt, is niet thuis, of hij reageert niet op de telefoon of deurbel. De andere buren lijken niet thuis te zijn. Onze overburen laten in hun achtertuin een terras leggen en de mannen, die daaraan werken, zitten op de stoep lunch te eten. Zij zijn mijn enige hoop.

Een van hen spreekt wat Engels, dus met handen en voeten en het enkele woordje Spaans dat ik spreek, leg ik de situatie uit. Hij knikt dat ze me wel willen helpen. De drie mannen klakken hun tongen, als ze de benzine zien liggen.

Binnen een paar minuten hebben ze de van op de oprit staan. Dankbaar druk ik de hoofdman een biljet van $20 in zijn handen. Hun gezichten lichten op. Dat hadden ze niet verwacht, maar wat mij betreft wel verdiend!

Om zeker te zijn dat de van er terecht kan, maak ik een afspraak met de garage, waar we hem hebben gekocht. De van is pas drie jaar oud, dus hopelijk is dit iets wat onder de garantie valt. Ik kan om half vier terecht, maar ik weet natuurlijk niet wanneer de sleepwagen kan komen. Ik maak de afspraak maar voor de zekerheid.

Met Karin had ik afgesproken haar op te halen voor onze jaarlijkse Kerstlunch. Dat gaat nu natuurlijk niet, dus zij komt mij ophalen. Wel vervelend, want zij is altijd mijn chauffeuse voor onze Nederlandse avondjes, en ik wilde deze ene keer die taak eens overnemen. Maar ja, het is niet anders.

We rijden naar het Reston Town Center. Daar is het een drukte van jewelste, een van de parkeergarages is zelfs helemaal vol. Dat heb ik nog niet meegemaakt. We hebben enorm geluk, want terwijl we staan te wachten vertrekt er iemand vlak naast ons!

Zoals altijd is het erg gezellig bij Mon Ami Gabi. Dit is wel een van mijn favoriete restaurants in dit gebied. We krijgen een lekker vers stokbroodje en water.
Ik bestel een sandwich met kip, appel en brie en Karin een champignonsoep met een salade. Het is allemaal zeer smakelijk.

We hebben heel wat bij te kletsen, dus de tijd vliegt. Van Karin krijg ik een lekkere fles witte wijn van de Fresh Market. Zij was iemand voor wie ik al heel snel het cadeautje vond. Zij houdt van koken en we hebben dus maandelijks ons eetclubje. Voor haar heb ik een houder voor warme gerechten, die je mee kunt dragen, met haar naam erop geborduurd.

We zouden nog veel meer kunnen kletsen, maar ik moet echt ook terug om de werkelijkheid van een lekkende van onder ogen te zien. Op weg naar huis bel ik AAA op om de van weg te laten slepen. Er wordt me beloofd dat de sleepwagen er binnen de drie kwartier zal zijn.

Saskia had vanmiddag Octagon Club . Ze wil graag van school opgehaald worden, maar dat gaat nu even niet. Gelukkig is het maar liefst 18 graden, dus ze kan prima terug lopen (alleen spettert het wat, maar daar smelt ze niet van).

Drie kwartier na het telefoontje aan AAA is er nog geen takelwagen te bekennen. Ik bel AAA en dan belt de chauffeur van de takelwagen dat hij vaststaat in het verkeer. Ik verzet dan maar mijn afspraak met de garage, want half vier gaan we niet halen.

Benzine met regenwater is eigenlijk best mooi

Eindelijk om kwart voor vier is hij er. De chauffeur maakt zijn excuses, maar een file kan niemand helpen, natuurlijk. Hij start de van gewoon en rijdt hem op zijn wagen. Pas binnen vraagt hij, wat er mis mee is. Hm, ik dacht dat hij dat al wist. Kennelijk doet het hem niks, die lekkende benzine.

Mijn arme DRAAKJE!

Het is toch altijd vreemd zo mee te rijden met een wildvreemde en je auto achterop. Deze chauffeur heeft een moeilijk te verstaan accent. Hij is volgens mij wel Amerikaans, maar spreekt een soort "ebonics". Hij is super aardig, dus ik probeer het allemaal een beetje te begrijpen, maar zeg meer "ja en amen", hopend dat het niet af en toe een "nee" moet zijn.

Op de truck staat dat ze 23 1/2 uur service bieden. Daar grap ik over en krijg een onverstaanbaar verhaal terug. Het wordt me alleen wel duidelijker, waarom ik zo lang moest wachten. Deze takelwagens gaan zelfs naar Baltimore! Dat is een uur hiervandaan. Ik begin me af te vragen hoe goed AAA dan wel is. Maar ja, gratis is gratis, behalve het lidmaatschap, dus niets aan te doen.

Precies om kwart over vier komen we bij Koons aan. De sleepwagenchauffeur weet dat ik die afspraak heb en stelt voor dat hij de van parkeert, terwijl ik incheck. Ik dacht nog te begrijpen dat hij mij de sleutel dan zou komen brengen, zodat ik hem een fooi kan geven.

Tot mijn verbazing zie ik hem na het afleveren meteen wegrijden. De sleutel van de van zit er nog in. Die chauffeur heeft ook zijn hart op de goede plaats zitten, want zijn enige doel was om mij op tijd voor mijn afspraak af te zetten.

John, mijn "service advisor", vraagt me van alles over de van. Nee, ik heb niet over iets scherps gereden of iets anders ongewoons ermee gedaan. Ik zou echt niet weten, waar die lek vandaan komt. Hij belooft er vanavond naar te kijken, maar waarschuwt ook dat het soms erg moeilijk is om zo'n lek te vinden. Net wat ik wilde horen, niet!

In deze tijd van het jaar heb ik echt wel een auto nodig, dus de volgende stap is er een huren. Gelukkig verhuurt deze garage ook auto's. Het is al laat in de middag en ik mag eigenlijk niet in het donker rijden, maar denk het nog te halen.

Tja, vandaag is duidelijk niet mijn dag, want ik tref een meisje in training. Het duurt allemaal eeuwig. Ons verzekeringsbedrijf moet worden opgebeld en alles moet haar worden voorgekauwd door haar medewerker. Bijna letterlijk zie ik de zon ondergaan, grrr!! Eindelijk, eindelijk, want ook de inspectie van de schade aan de auto duurt en duurt (hoewel ik daar wel blij om ben, want er is nogal wat), rijd ik weg met een donkergrijze Toyota Corolla.

Het is inmiddels vrijwel donker en compleet spitsuur. Dat laatste maakt het eigenlijk makkelijker om in het donker te rijden. Het enige dat ik moet zien is de auto voor me. Wat gewoonlijk nog geen kwartier duurt, neem nu meer dan een uur in beslag. Ik ben blij, als ik onze gezellig verlichte cul de sac weer heelhuids inrijd!

Rick heeft enorm met me te doen en wil me mee uit eten nemen. Hij heeft al een reservering gemaakt bij Sushi Yoshi. Dat is mijn favoriete Japanse restaurant, want ze hebben zulke exotische gerechten. Ik ben vooral dol op de gefrituurde garnalenkopjes en visgraten. Dat klinkt raar, ik weet het, maar ik houd ervan.

Een kunstwerk is het!

Die gefrituurde kopjes en skeletten zijn dus echt mijn favoriet

Vanavond komt ook Santa langs op de oude brandweerwagen van het Vienna Volunteer Fire Department. We hebben geluk, want ze zijn net bij onze cul de sac, als we thuiskomen. Alle buren staan buiten en we maken een praatje. Dankzij Facebook weten de meesten al wat er met de van aan de hand was. Het is nog steeds 18 graden, dus we staan gewoon zonder jas te kletsen, bizar!

Dit is ook weer zo'n leuke traditie hier, die brandweerwagen met Santa. Een van de mannen in onze straat is lid van de vrijwillige brandweer. Vorig jaar reed hij mee, maar hij is ook een advocaat en vandaag moest hij werken. Gewoonlijk is het natuurlijk allemaal heel serieus, maar vanavond is het duidelijk dat de medewerkers lol hebben hierin.

Filmpje:

Nu wordt het afwachten, wat er met de van aan de hand is. Ik moet toegeven dat ik er flink van baal en Rick ook. Maar er zijn ergere dingen, dit is maar een ding, tenslotte. Morgen hoop ik tenminste de tijd te krijgen voor wat ik vandaag wilde doen: cadeautjes inpakken.

Over een nieuwe ontmoeting, schilderijen en een Kerstborrel

2011-12-14T22:13:00.001-05:00

Volgens mij heb ik maandag te zware gewichten geheven met mijn rug en schouders. Ik word wakker met mijn nek en schouders helemaal in de knoop. Nu het kouder is moet ik daar kennelijk meer mee oppassen. Het is zo erg dat ik er toch maar een paar ibuprofen tegenaan gooi. Die halen de ergste pijn gelukkig wel weg.

Het is op zulke dagen helemaal van belang dat ik goed beweeg. Maar ik kan mezelf er niet toe zetten weer op een van de machines van de sportschool te gaan staan. Ik besluit Cosmo mee te nemen voor een lange wandeling met zoveel mogelijk heuvels onderweg. Dat is lichamelijk goed voor ons beiden en ik word er vrolijk van.

Dit keer neem ik weer eens een heel andere weg en geniet van de mooie voor Kerst versierde tuinen. Vooral de nieuwere huizen zijn veelal heel smaakvol versierd met groen en rode strikken. Ook in deze buurt zie ik weer een huis met een overvloed aan opblaasfiguren.

Thuis zit ik nog even aan de computer en zie dan opeens Flapjack halverwege in de Kerstboom hangen! Dat is niet de bedoeling! Hij laat nota bene de versieringen met rust en rent er met een dood takje uit. Hopelijk gaat hij hier geen gewoonte van maken!

Net na elven loop ik naar de metro. Ik heb via Facebook een Nederlandse "ontmoet", die hier pas is komen wonen. Zij is dit jaar met een Amerikaan getrouwd. We hebben afgesproken bij het American Indian museum.

Bij Federal Center SW stap ik uit en loop naar het museum. Het is waterkoud en bewolkt. Ik ben dan ook blij, als ik I. al zie staan en we meteen naar binnen kunnen.

We beginnen met lunch bij Mitsitam, het cafetaria hier. Er zijn weer allerlei bijzondere gerechten. Ik kies een salade met hele grote witte bonen en eentje met gerookte forel en voor wat warmte een kop schildpadsoep (snapping turtle, dus geen lieve schildpadjes). Het smaakt allemaal prima en de conversatie is meteen geanimeerd.

We merken dat we een aantal dezelfde interesses hebben, waaronder kunstgeschiedenis. I. heeft zelfs een diploma daarin. We besluiten het klassieke gedeelte van de National Gallery of Art een bezoek te gaan brengen.

Daar moet ik als eerste een foto namen van de prachtige Kerstbloemen onder de koepel! Wat is dit toch een prachtig gebouw met zijn marmeren kolommen. Eigenlijk kom ik hier veel te weinig.

Als eerste bewonderen we het enige werk van Leonardo da Vinci dat dit museum rijk is. Ginevra de Benci vind ik er net zo geheimzinnig uitzien, als de Mona Lisa. Haar ogen lijken je ook door de zaal heen te volgen.

Daarna lopen we door de zalen met Nederlandse meesters. I. legt het een en ander uit, erg interessant om hier met iemand te zijn, die meer van de technieken en betekenissen afweet. Zoals altijd is het ook zo leuk die typisch oud-Hollandse taferelen te bekijken.

Meestal zijn er in dit museum ook speciale tentoonstellingen en nu is dat een fotografietentoonstelling van Harry Callahan. Het zijn bijzondere foto's, heel artistiek.

Als laatste genieten we van de mooie impressionistische werken van de Chester Dale collectie. Vooral de Monets en Renoirs daar zijn favorieten van mij.

Voor we naar huis gaan neuzen we nog rond in de grote winkel van het museum. Ze hebben zoveel bijzondere en unieke dingen daar. De sieraden zijn een kopen, de tweede halve prijs. I. wijst me een ketting aan, die overal bij past, en ik vind een tweetal oorbellen, die ik erg bijzonder vind, een uitroepteken en een vraagteken.

Dan is het alweer bij drieen en tijd om naar de metro te lopen. We stappen in dezelfde trein, want I. heeft ook de oranje lijn nodig. Na een paar haltes nemen we afscheid en stapt zij uit. Ik hoop dat we nog vaker dingen samen gaan ondernemen, want ik vond het erg gezellig!

Mijn voet doet pijn, dus ik trakteer mezelf op een taxi naar huis. De 10000 stappen ben ik toch allang gepasseerd. Ook Saskia doet het goed met haar Fitbit. Alleen op school vandaag had ze al meer dan 8000 passen gezet!

Terwijl ik dit blog zit te schrijven, komt Cosmo opeens enthousiast met iets aanrennen. Tot mijn verbazing zie ik dat het een van zijn Kerstcadeautjes is! De deugniet! Een paar minuten later hoor ik hem weer bezig, dit keer met chocola. Dat is niet goed voor hem, dus ik zal erop moeten letten de deur van onze kast dicht te laten!

Zo onschuldig!

Vanavond zijn we uitgenodigd bij de jaarlijkse Kerstborrel van de "buurt" bij het Sea Pearl restaurant. Niall komt hierheen en met zijn drieen rijden we erheen.

Het is altijd weer zo leuk om bij te kletsen met onze buurtgenoten, die we eigenlijk veel te weinig zien. Ook ontmoeten we een paar nieuwe mensen, die hier pas heen verhuisd zijn. Het eten is lekker, Rick en ik bestellen een aantal voorafjes. Vooral de pittige tonijn sushi vind ik heerlijk. Na een paar gezellige uren nemen we als laatsten afscheid.

Als we ons huis binnenlopen zie ik een heel blije hond met een botje in zijn bek. Dat botje herken ik, want het is nog een Kerstcadeautje voor Cosmo. Potverdorie! Rick heeft zich voor we weg gingen verkleed en was zich niet bewust van Cosmo's diefstal.

Genieten van een vroeg Kerstcadeautje

Cosmo, slim als hij is, maakte duidelijk van de open deur gebruik om nog verder van zijn Kerstlekkernijen te genieten. Je kunt er toch ook niet boos op worden?

Stocking Stuffers

2011-12-13T20:23:00.001-05:00

Wat ben ik blij dat Flapjack weer terug is! Ik heb hem gisteren echt gemist. Het katje heeft zich in zijn korte leventje al helemaal in mijn hart weten te vestigen. Hij lijkt geen last te hebben van zijn ingreep, want Rick neemt hem zelfs mee de badkamer in voor zijn douche om hem weg te houden van de verleidelijke Kerstboom!

Inderdaad moet ik tijdens mijn ontbijt telkens opstaan om versieringen uit zijn bekje te vissen. Hopend dat de boom nog zal staan, als ik terugkom, ga ik naar de sportschool. Het is cardiodag vandaag, dus ik doe een half uur op de stairmaster en een half uur op de crosstrainer. Of eigenlijk langer op die laatste, want ik moet mijn spannende boek uitlezen!

Gelukkig heeft Flapjack de gewoonte te gaan slapen, als wij niet thuis zijn, dus ik tref de boom in perfecte conditie aan. Ik ben heel benieuwd hoe Zorro straks op de bomen gaat reageren. Die is toch nog een stuk wilder, dan Flapjack.

Mijn plan voor vandaag is de stocking stuffers te gaan uitzoeken. Daar horen de cadeautjes voor de dieren ook bij, dus ik neem Cosmo mee. Eerst ga ik de inwendige mens voeden bij Whole Foods. Cosmo mag even rondsnuffelen en een plasje doen in het gras met veel vreemde luchtjes en wacht dan in de van. Onze Whole Foods hier in Vienna heeft lang niet zo'n lekkere salad bar, dus ik smul weer van alle verschillende exotische hapjes.

Petsmart is de volgende stop. Cosmo krijgt lekker veel aandacht en een paar snoepjes. Ik verbaas me weer over de vele Kerstdingen, die voor dieren te koop zijn. Even overweeg ik een Kersthalsband voor Cosmo, maar vind dat dan toch de $13 niet waard en eigenlijk ook een beetje "meisjeshondenachtig".

Voor Cosmo koop ik een paar leuke speeltjes en lekkernijen. Dan is het tijd voor de katten. We zullen er maar liefst vier hebben deze Kerst! Voor ieder van hen kies ik een muisje met catnip en een zakje met lekkernijen. Zo, nu kan "Santa" op Kerstavond ook voor de dieren komen.

Cosmo heeft zijn aandacht gehad en gaat rustig achterin de van liggen slapen. Ik loop naar World Market en daarmee heb ik vandaag mijn 10000 stappen alweer gehaald. Ik geniet er altijd van in deze winkel rond te snuffelen.

Ze hebben muntendrop (hoewel van een merk dat meer Duits, dan Nederlands klinkt) en Katjes drop. Wij hebben net een lading drop voor Kerst gekregen van mijn broer en schoonzus, dus ik weersta de verleiding. Ik zie ook twee soorten "real Dutch" stroopwafels: honey wafers en caramel wafers. Nooit geweten dat er meerdere soorten waren.

Dit keer geen Nederlands spul voor mij, ik verplaats me in mijn rol als Amerikaanse Santa. De snoep- en chocoladeafdeling is mijn doel. Ze hebben hier allerlei lekkere Europese dingen, zoals Toblerone, Lindt, Mozart marsepein en veel meer. Ik denk dat de "stockings" straks weer overvol zullen zijn. Ik neem ook gelijk een van hun echte Duitse Kerststollen met spijs mee.

De ABC winkel is de volgende op mijn lijst. Hier in Virginia kunnen we wijn en bier in supermarkten e.d. kopen, maar andere alcoholische dranken alleen in de staats "ABC" (alcoholic beverage control) winkels. Iedere staat heeft andere alcoholwetten.

Rick is dol op wodka's met een smaakje en Baileys. Ik geef hem daarvan altijd een paar kleine flesjes in zijn stocking. Opeens zie ik wat nieuws en het komt uit Nederland: Van Gogh Bosbessen en Acai wodka. Het is nog een mooie fles ook, die ga ik Rick vanavond geven.

Helemaal in de Christmas Spirit met Kerstmuziek aan in de auto rijd ik terug naar Vienna. Hier stop ik nog bij de Pure Pasty Company, want daar hebben ze allerlei Engelse chocoladerepen. Rick heeft een tijdje in Londen gewoond en aangegeven dat hij die erg lekker vindt. Voor iedereen neem ik in ieder geval wat Smarties mee, die smaken toch weer heel anders, dan M&M's.

Mijn laatste stop vanmiddag is bij Just $1. Terwijl ik tassen en dozen uitkies, vertelt een oudere man me, hoe zijn vrouw hem hierheen heeft gestuurd en hij het maar onzin vindt. Ze geven iedereen (nu peperdure) maple syrup en hij vindt dat zijn vrouw er maar een strik om moet doen, want waarom nog meer geld aan verpakking besteden. Maar, zo eindigt hij, ze zijn nu 55 jaar samen, dus hij neemt het maar op de koop toe. Heerlijk!

Saskia is al thuis en vraagt of ik haar en Aoife naar de sportschool kan brengen. Saskia rijdt en komt zelfs haar schoolbuschauffeur als tegenligger tegen. Hij zwaait vriendelijk naar haar. Binnenkort wil ik een langere rit met haar gaan maken.

Het is zo gezellig thuis met de Kerstboom aan en Kerstprodukties op tv. Kai is klaar met zijn examens en Katja moet er nog een. Kai zal zaterdag thuiskomen, van Katja weten we het nog niet.

Een "Je Weet Wel" katertje

2011-12-12T20:44:00.001-05:00

Vandaag is de grote dag voor Flapjack. Hij zal een je weet wel kater worden vanmiddag. Bij Spay Inc heb ik een code gekregen, die ons een korting op de kosten van de dierenarts geeft. Er wordt hard op gehamerd om katten te steriliseren en katers te castreren, want de kattenpopulatie, die naar een liefhebbend huis zoekt, groeit snel.

Rick brengt Flapjack op weg naar zijn werk weg. Ik maak een paar gepocheerde eieren voor mijn ontbijt en ga dan naar de sportschool. Het vriest voor het eerst flink en ik ben dankbaar voor mijn stoelverwarming in de van!

Sharon wacht me al op met een hele rits aan moeilijke oefeningen. Het uur gaat altijd snel voorbij. Het is zo koud buiten, dus ik besluit mijn cardio op de crosstrainer te doen. Ik lees verder over het gebied, waar we zaterdag doorheen reden.

Thuis loop ik gauw rillend een stukje met Cosmo en eet dan hete Italian wedding soep voor lunch. Dan kan het wachten beginnen, want tussen twaalf en half zes zullen onze verwarmingsketel worden schoongemaakt. Ik heb altijd een enorme hekel aan zulke vage afspraken. Ik kan dus ook nergens heen.

Er zit niets anders op om dan maar wat huishoudelijke taken af te maken. Ook ben ik blij met de mogelijkheid van leunstoel shoppen, want ik ben nu klaar voor Rick, Saskia en Kai.

Om half drie heb ik nog niets gehoord en ook nog niet gedoucht. Ik weet zeker dat de monteur zal komen, zodra ik me uitkleed, maar ik waag het er toch op. De monteur komt niet, maar als ik net in de douche ben gestapt gaat de telefoon dat hij op weg is. Ik haast me dus en ben op tijd klaar.

De monteur is een joviale oudere man, die met moeite ons laddertje naar zolder opklimt om aan de ketel daar te werken. Ik ben blij dat hij zonder kleerscheuren weer beneden komt.

De andere ketel staat in de basement, dus hij heeft wat trappen te lopen hier. Op het laatst is hij helemaal buiten adem, "old and fat" noemt hij zichzelf. Hij heeft wel duidelijk lol in zijn werk en is erg aardig.

Saskia is inmiddels terug uit school en heeft de Fitbit, die we haar gisteren voor haar verjaardag gaven, gedragen. Alleen met van klas naar klas lopen heeft ze al meer dan 5000 stappen gezet en vier trappen gelopen. Met haar vriendin Alexandra gaat ze boven cardio doen en haalt dan met gemak de 10000 stappen.

Rick haalt Flapjack weer op, die nog helemaal groggy is van de narcose. Hij moet het vanavond rustig aan doen, dus Saskia neemt hem op haar kamer. Morgen krijgt hij nog wat pijnmedicatie en daarna moet hij weer ongeveer de oude zijn.

We bestellen Zpizza en dan gaan we de boom optuigen. De lichtjes en slingers zitten er al in, dus tijd voor de versieringen. Precies op tijd komt onze familieversiering aan en die wordt als eerste in de boom gehangen. Met de jaren hebben we heel wat verzameld, dus er is geen plaats voor alles. Het ziet er weer vrolijk uit!

Over Kerstbomen en -feestjes en Sweet Sixteen

2011-12-11T21:45:00.000-05:00

Zaterdag

Het is weer schitterend zonnig weer, dus ik neem na het ontbijt Cosmo mee voor een wandeling. Niet heel erg ver, want ik voel de pees in mijn rechtervoet weer, verdorie! Omdat ik meer wil sporten, doe ik boven nog een half uur interval op de crosstrainer. Ik geniet van de serie, die ik nu aan het lezen ben, dus de tijd is zo voorbij.

Rick heeft gisteren gezien dat vandaag een nieuw Afghaans restaurant de deuren opent. We halen lunch bij Kabob Tavern en de eigenaresse laat ons trots de bovenverdieping zien, die over een maand of twee een sjiek restaurantje gaat worden. Het ziet er goed uit en als het eten zo smaakt, als de falafel, die ik als lunch heb, zit het helemaal goed!

Inmiddels is Laura er ook en gaan we met zijn vieren op weg naar de "bergen" om onze Kerstboom te gaan omkappen. Richting het Blue Ridge gebergte liggen allerlei Kerstboomboerderijen. Wij gaan nu al voor het derde jaar naar de Moose Apple Farm, die door Ricks vroegere computer science leraar wordt gerund.

Onderweg luisteren we naar Kerstmuziek op de radio en satelliet en zingen luidkeels mee. Voor Laura is dit de eerste keer ooit dat ze een echte boom gaat halen. Haar vader is zwaar allergisch ervoor en dus hebben zij altijd een nepboom. We noemen haar gekscherend de "Kerstboommaagd" en waarschuwen haar dat het er hard aan toe kan gaan bij de keuze!

Na een half uurtje rijden hebben we het stedelijk gebied compleet achter ons gelaten. In de velden zien we, behalve zwarte stieren, ook allerlei herten grazen. De beekjes en rivieren zitten vol water na de regens van de afgelopen weken. Niet zozeer bij ons, maar wel net ten westen van ons.

Opeens zie ik het bordje voor Atoka! Dat is het dorpje, waarin de mysterie serie, die ik aan het lezen ben, speelt. Dat vind ik nu leuk! Ik herkende al wel een aantal restaurants en plaatsjes, die in de boeken worden genoemd, maar dacht niet dat Atoka ook echt was. Er staan welgeteld drie huizen, een gehucht, dus.

Eenmaal bij de Kerstboomboerderij, na mooie uitzichten op de Blue Ridge, parkeren we in de ene overgebleven parkeerplek. Paris, de eigenaar, begroet Rick met enthousiasme. Ze doen het dit jaar heel goed, meer dan twee weken nog tot Kerst en ze hebben al 900 bomen verkocht! Uitkijkend over de boerderij zijn er nog zat over.

Wij krijgen een label met onze naam erop en een kaartje met waar welke soort boom staat. Er zijn bomen met lange naalden, korte naalden en daar tussenin. Vorig jaar hadden we een blue spruce en die beviel heel goed, dus daar beginnen we. Dit jaar zijn de hogere bomen al weg, dus hier vinden we niets.

Saskia wil dan naar de bomen met lange naalden. Die vind ik nooit "echte" Kerstbomen, want ze hebben de vorm van een bel en hun naalden zijn gewoon niet, wat wij in Europa gewend zijn. Rick houdt ook van deze bomen, dus vooruit. Gelukkig (voor mij) vinden we ook hier niets van onze gading.

Eigenlijk altijd vermakelijk dat iets, dat leuk en gezellig moet zijn, altijd met een beetje ergernis gepaard gaat. Saskia probeert nog voor de lange naalden en is gepikeerd, als Rick en ik er niet in mee gaan.

Na een half uur rondkijken worden we het eindelijk eens over een Douglas fir. Deze boomsoort hebben we al eerder gehad en hij staat bekend als een soort, die lang zijn naalden behoudt. De boom is te groot voor onze kamer, maar Rick zal de top eraf halen, zodat de ster erop kan.

Terwijl ze de boom op onze van binden, kijken we nog rond in het winkeltje. Deze hele organisatie wordt gerund door een familie. De jongens, die de bomen ophalen en inwikkelen en op de auto's leggen. De vrouwen in de winkel, die zelfgemaakte, ook door familie, produkten verkopen en alles en iedereen hier is familie van Paris, vertelt hij trots. Over twee jaar hoeft hij niet meer te werken, zo goed gaan de zaken hier!

Laura heeft het een erg leuke ervaring gevonden en goedgemutst beginnen we aan de thuisreis. Tot Rick opeens schrikt, de benzinemeter staat op 0 en dan ook echt nul. Zelfs de electronische meter staat compleet om 0 mte (miles to empty). Dat heb ik nog nooit gehad en we rijden op de snelweg!

Gelukkig zijn we vlakbij een afslag, die we dan ook meteen nemen. Op de GPS zoeken we het dichtstbijzijnde benzinestation, dat acht kilometer verderop ligt. Met 0 in de tank is dat wel erg ver, maar er zit niets anders op. Met een grote zucht van verlichting halen we het! Ik ben nog nooit zo blij geweest het Sunoco logo te zien! Oef, dat was op het randje!

Zonder verder oponthoud komen we thuis. Rick gaat aan de gang met de boom en Saskia en ik helpen hem die recht in de stand te zetten. Deze boom geurt enorm! Zo lekker! Rick heeft er genoeg afgesneden dat de ster erop kan en et vereende krachten krijgen we hem opgezet. Nu nog optuigen, maar dat zal een paar dagen nemen.

Het is tijd voor Rick en mij om ons klaar te maken voor ons eerste Kerstfeestje. Ik doe voor het eerst mijn nieuwe rode jurk aan. Ik ben er blij mee. Hij zit lekker, maar staat toch goed. Rick ziet er ook "spiffy" uit.

Het feestje is bij T. en E. thuis, T. is van oorsprong Peruviaans en E. Nederlands, maar beiden wonen al meer dan twintig jaar in de VS, net als ik. Ze wonen net buiten Vienna in een mooie buurt. Hun huis is erg smaakvol versierd van buiten, maar vooral ook van binnen.

Het is eigenlijk echt zo'n Kerstfeest dat je op de reclames ziet. Een gezellige keuken en eetkamer vol lekkere hapjes. Mooi versierde kamers, gezellige gesprekken en vooral (ik schreef het al) lekker eten.

Wij ontmoeten een paar leuke nieuwe mensen. Een ouder stel kent mijn ouders en die van mijn schoonzus, want hij werkte voor de Wereldbank. Kleine wereld is het hier soms! Verder zijn er nog een aantal interessante internationale mensen.

We vermaken ons in ieder geval prima en voor we het weten is het na tienen. De ene na de andere neemt afscheid, dus wij ook maar. Op de terugweg genieten we van alle mooie verlichte tuinen. Wat dat betreft is Vienna een goede plek om te bezoeken!

Zondag

Zestien jaar geleden gingen we al in de vroegte naar het ziekenhuis voor een geplande keizersnede. Ik was rustiger, dan bij de andere geboortes, omdat we er nu bewust voor hadden gekozen het kindje met een keizersnede geboren te laten worden. Na overleg met een aantal specialisten werd duidelijk dat ik na Kai's noodkeizersnedes beter geen natuurlijk geboorte zou proberen.

In tegenstelling tot de dokter, die ik met Katja en Kai had, voelde ik me helemaal veilig bij deze praktijk. Daarom werd het de beste ervaring van een geboorte, al had ik wat gegeven om die vaginaal te doen.

Het ging dan ook helemaal goed zonder complicaties en om vier over tien 's ochtends werd Saskia Marjolein geboren. Ik herinner me alles nog zo goed! We lagen in het nieuwe gedeelte voor vrouwen en kinderen en werden niet, zoals bij Katja en Kai, van elkaar verwijderd.

Saskia lag van het begin af aan naast me en ik mocht haar vasthouden, wanneer ik het wilde. Ik herinner me dat ze maar wakker bleef, gewoonlijk gaan babies na hun geboorte slapen. Niet Saskia! En ik herinner me haar lipjes, die zo lief waren en nog zijn.

Gek, hoe die herinneringen na al die jaren terugkomen. Saskia heeft jarenlang bij ons op de kamer geslapen en is nu zo onafhankelijk als het maar kan. Dachten wij na een meisje en jongen het wel te weten qua ouder zijn, zij bracht ons terug bij nul. Maar ik kan niet trotser zijn op onze jongste, die zeker doorzettingsvermogen heeft en al vanaf haar geboorte een "mind of her own"!

Rick staat vroeger dan ik op om Saskia's ontbijt te gaan halen. Hij haalt een donut en een sandwich bij Dunkin Donuts, waar ze van smult. Op de terugweg stopt hij bij Starbucks voor ons ontbijt. Voor mij is er geen betere koffie.

Het is alweer enorm mooi weer, maar wel koud. Ik neem Cosmo mee voor een lange wandeling. Ik neem een route, die ik al vaak heb gelopen, maar als ik andere honden zie, ontloop ik ze. Zo gaat het toch anders, dan "normaal". Na zo'n zeven kilometer zijn we terug thuis en hebben van de zon genoten.

Intussen is Laura er ook en zij heeft een regenboogcake voor Saskia gebakken. Hij is versierd als Jake the Dog van een van hun favoriete geanimeerde series. Ik vind het knap hoe ze de verschillende kleuren in de cake heeft gedaan.

Vanochtend heeft Saskia al een paar cadeautjes gekregen, een Fitbit en sportkoptelefoontjes. Maar haar grote cadeau, waar ze al lang op wacht, is een navelpiercing.

Daarvoor gaan we naar een gerenommeerde winkel, Marlowe Ink, in het oude gedeelte van Fairfax. Laura komt mee als steun en Rick wil ook graag zien hoe dit in zijn werk gaat.

Rick mag van mij de officiele papieren ondertekenen. Als Saskia wordt opgeroepen zegt de piercer dat een persoon aanwezig mag zijn. Natuurlijk wordt dat Laura en Rick en ik balen. Rick gaat terug naar de auto, maar ik geef niet zo makkelijk op. Ik ga in de deuropening staan en mag dan ook naar binnen, want moeders zijn altijd welkom.

Al met al duurt het nog geen vijf minuten! Het langste duurt het om de plekjes, waar de piercing moet komen, aan te geven. Dat dit een goede shop is voor piercings blijkt wel, want de piercing wordt met een buisje aangebracht. Geen geknijp of verdere pijn, in een paar secondes is het gedaan. Saskia is blij met het resultaat en we maken de nodige foto's.

Op de terugweg stoppen we nog bij Walgreens voor een slinger in de boom. Natuurlijk vinden we daar meer. Ik ook een "stofzuiger" voor Cosmo's haar, in plaats van een borstel. Die werkt dus absoluut niet en wordt z.s.m. teruggebracht!

Met een gewone borstel kam ik Cosmo buiten en krijg er genoeg haar uit om een tweede hond te maken! Duidelijk moet ik dat vaker doen! Hij vindt het wel prima, zolang het niet die stofzuiger is, want daar is Cosmo bang voor. Hopelijk krijgen we ons geld terug.

Rick heeft intussen de lichtjes en slingers in de boom aangebracht. Hij is moe, dus verder gaat het niet. Eigenlijk vind ik hem met slinger en lichtjes al mooi, maar morgen komen de andere versieringen.

Voor haar verjaarsdiner heeft Saskia Elephant & Castle in Washington uitgekozen. Dat is een van Ricks favoriete restaurants, dus geen klachten van hem. We parkeren in een (heel dure) parkeergarage en lopen naar het restaurant.

Het is een goede keuze, want erg gezellig. We krijgen een "booth", een tafel met banken aan weerszijden, volgens mij echt Amerikaans. We delen een paar voorafjes, hun heerlijke pretzels met mosterd en de rauwkost met dip.

Daarna nemen de anderen hoofdgerechten. Rick en Laura de shepherd's pie, die ook echt lekker is (ik moest natuurlijk proeven). Saskia neemt de hamburger met blue cheese. Ik houd het bij twee voorafjes, de kipspiesjes en zoete aardappelfrietjes. Alles smaakt heerlijk!!

Dit restaurant geeft geen gratis dessert aan mensen, die een verjaardag vieren, maar als Saskia een toetje kiest zetten ze daar een kaars op. Zij kiest de brownie met vanille ijs. We zingen "Happy birthday to you" en vooral de meisjes genieten van het gigantische dessert. Ik denk in ieder geval wel dat Saskia een fijne verjaardag heeft gehad. Volgend weekend is haar feestje.

Notenkraker ballet

2011-12-10T10:52:00.004-05:00

Gisteravond werd Katja geinterviewd door een plaatselijke journaliste en bij het ontbijt kunnen we het artikel lezen. Katja is blij met hoe haar woorden zijn gebruikt en wij zijn trots op onze Hokie dochter. Alleen hopen we ten eerste al dat er geen volgende keer zal zijn, maar mocht die wel komen dat ze dan niet naar het raam loopt om te kijken, wat er aan de hand is! Het artikel staat hier.

Net op tijd haal ik Sharons klas, waar iedereen ook bezorgd vraagt hoe het Katja gisteren is vergaan. Ik denk, afgaand op eerdere dingen, die Katja mee heeft gemaakt, dat zij het vooral verschrikkelijk vindt voor de familie van de overleden politieagent, maar zelf al gauw over de schrik heen zal zijn.

Het uur gewichten heffen gaat snel voorbij en dan sta ik in tweestrijd. Of een half uur cardio op de crosstrainer, of met Cosmo wandelen, wat zal het worden? Cosmo wint, want het is wel koud, maar mooi zonnig weer en zo krijgt hij ook goede beweging. Het is wel even wennen, temperaturen onder de tien graden, na de warme afgelopen paar weken.

Dit koude weer vraagt om Pho en ik moet toch bij de Michaels in dat winkelcentrum zijn, dus dat komt mooi uit. Ik word al als een oude bekende bij Pho Thang Long ontvangen en krijg de vraag of ik de vissoep weer wil. Dat is mijn favoriet en het is weer smullen. Daarbij drink ik een "bubble" ijskoffie. De tapioca balletjes daarin vind ik nu heerlijk, gek hoe je toch een smaak ergens voor kunt ontwikkelen.

Met de koffie loop ik naar Michaels. Het is een enorm winkelcentrum, maar voor de Fitbit heb ik de stappen nodig, dus waar ik voorheen even over de parkeerplaats dichterbij reed, loop ik dat nu. Een van onze sneeuwmannen voor het huis is "uit", voor hem koop ik een nieuw snoer witte lichtjes.

Verder wil ik eigenlijk twee grote zijden Kerstrozen voor ons huis zetten. Er is een uitverkoop van en er is er nog maar een over. Terwijl ik met mezelf sta te delibereren over een alternatief, hoor ik mijn naam. Het blijkt Saskia's preschool lerares te zijn, die ik al zeker tien jaar niet heb gezien.

We kletsen bij en ik doe gelijk een goed woordje voor Saskia, die graag op die school zou werken. Ze hebben tieners in dienst om 's middags na de officiele lessen buiten te spelen met de kleintjes. De lerares zegt dat er vooral in de lente grote kans is dat ze Saskia zullen kunnen gebruiken.

De Kerstrozen worden het dus niet, maar ik vind een paar leuke mini Kerstboompjes als vervanging. Er staat uitdrukkelijk op dat ze voor binnen zijn, dus we zullen zien hoe lang ze het buiten gaan uithouden.

De tijd gaat alweer erg snel, dus ik haast me naar Just $1. Hier koop ik Kersttassen en -dozen om de cadeautjes in te pakken. Ik heb een hekel aan pakpapier en vind het ook leuk dat het niet meteen duidelijk is wat er in zit, als het in een tas of doos is gepakt.

Bij Tuesday Morning ernaast neus ik ook even rond. Die winkel heb ik pas ontdekt en ze hebben er van alles en nog wat. Ik ben op zoek naar sneeuwpoppen voor de winterverzameling en vind daar een paar leuke.

Op tijd herinner ik me dat Cosmo bijna geen eten meer heeft. Nu Petco open is hier in het centrum van Vienna is de zak Eukanuba zo gehaald. Ik koop ook gelijk twee katten"stockings" voor Flapjack en Zorro.

Saskia en ik moeten vanavond heel vroeg eten. Bij Yama haal ik een sushi maaltijd, wel zo makkelijk en natuurlijk mijn absoluut favoriete eten! Ook hier kennen ze mijn voorkeuren (sashimi in plaats van sushi voor de zalmcaviaar, bijvoorbeeld) al.

De rest van de middag besteed ik o.a. met het inpakken van de cadeautjes, die al zijn aangekomen. Zo hebben we morgen meteen wat onder de boom te leggen. Verder surf ik het internet op zoek naar leuke cadeautjes, vooral voor Katja, die ik dit jaar erg moeilijk vind. Iemand nog goede ideeen voor een 21-jarige collegestudente/EMT?

Saskia en ik eten al om vijf uur, want we hebben kaartjes voor het Notenkraker ballet in het Warner Theatre in Washington. Dit is alvast deel van de viering van Saskia's zestiende verjaardag (zondag) en Laura gaat ook mee.

Rick rijdt ons erheen en het is maar goed dat we ruim de tijd hebben genomen. Het verkeer naar de stad is werkelijk verschrikkelijk! Dit is de tijd van de Kerstfeestjes en -borrels en dat is te merken. Ongeveer een kwartier voor de voorstelling begint zet Rick ons voor de schouwburg af. Hij gaat bij een van zijn favoriete restaurants hier in DC, Matchbox, eten.

Na een paar flesjes water te hebben gekocht, gaan we onze stoelen opzoeken. Die blijken helemaal aan de zijkant bijna bovenin het theater te zijn. De "nosebleed section", zoals ze dat hier zo grafisch noemen. Toch hebben we goed zicht op het toneel, alleen de zijkanten, waar zich ook dingen afspelen, kunnen we niet zien.

Gelukkig is het hierboven helemaal niet druk, dus een half uurtje na aanvang komt een medewerkster ons vertellen dat we mogen gaan zitten, waar we willen. Zo aardig! We kiezen stoelen in het midden met prima uitzicht op alles.

Het interieur van deze schouwburg is ook heel erg mooi

Deze versie van de Notenkraker hebben we nu een paar keer gezien en ik blijf hem leuk vinden. Hij is namelijk uniek voor Washington. Het speelt in een huis in Georgetown en een van de gasten is een belangrijke historische figuur van de stad, Frederick Douglass.

De Notenkraker is George Washington en de Rattenkoning Koning George III. De uniformen van de notenkraker- en rattenlegers stammen uit de Colonial tijd (zie ook het filmpje). Na de pauze is het decor veranderd in de beroemde kersenbloesems. Erg leuk allemaal, de tijd vliegt dan ook en voor we het weten valt het doek weer.

De hoogtepunten uit het ballet

Katja is vanavond naar de "vigil" voor de gevallen politieagent geweest. Ze was er erg van onder de indruk, vooral ook over hoeveel mensen er waren. Het is een hechte gemeenschap daar.

Taps voor officier Crouse

Er is voor het gezin van officier Deriek Crouse een inzamelingsactie voor Kerst opgezet. In overleg met Katja hebben wij besloten ons budget, dat we gewoonlijk aan de "Engel" uit de Kerstboom van het Leger des Heils geven, te schenken aan deze familie.

Emotionele middag

2011-12-08T22:18:00.001-05:00

De regen is weer helemaal vertrokken en een koude, maar zonnige dag lacht ons tegemoet. Rick vertrekt al heel vroeg naar het Pentagon en ik ga nog even terug naar mijn warme bedje. Daar word ik vergezeld door Cosmo en Flapjack. Die laatste nestelt zich helemaal tegen me en zijn "motortje" slaat hard aan. Mijn kussen trilt ervan. Zo schattig, dat kleine kattenlichaampje!

Als Cosmo een andere hond hoort blaffen en zelf mee gaat doen, is de idylle voorbij en sta ik maar op. Na het ontbijt neem ik Cosmo mee naar boven en doe een half uur op onze crosstrainer daar. Ik heb vandaag geen tijd om naar de sportschool te gaan.

Na een snelle douche parkeer ik mijn van op Claudia's oprit en loop vandaar naar de metro. Eigenlijk had ik helemaal van huis uit willen lopen om genoeg passen op mijn Fitbit te krijgen vandaag, maar de tijd gaat gewoon zo snel!

De trein staat al klaar en tien minuten later ben ik op weg. Eenmaal in Washington, waar ik onder de grond ook bereik heb, krijg ik een sms-je van Inge dat zij ook onderweg is. Ik neem de verkeerde uitgang bij het labyrinth dat Metro Center heet, maar goed, dat geeft me ook weer meer stappen (ja, het is verslavend, die Fitbit). Net voor half twaalf sta ik voor Zaytinya.

Niet veel later komt Inge ook aanlopen en we krijgen een tafeltje in het hoekje, waar ik al vaker heb gezeten. Ik zou hier iedere dag kunnen eten, zo ontzettend lekker! We bestellen vier "mezze", kleine gerechtjes, maar meer dan genoeg voor ons tweeen.

De meergranen couscous met champignons en groentes en een harissa soep is mijn favoriet hier. We kiezen ook de gebakken bloemkool met citroensaus, lamskabob en de slakken in een notenlaagje met tzatziki. Die laatste is natuurlijk het meest exotische gerecht en wel lekker om eens te proberen.

Na het eten halen we bij de Starbucks naast het restaurant nog een koffie. Daarmee lopen we naar het Natural History Museum. Tegen de tijd dat we daar aankomen is de koffie op, maar goed ook, want die mag niet mee naar binnen natuurlijk.

Wij willen hier naar de IMAX film "Born to be Wild". We hebben daarvoor Groupon kaartjes. Althans, dat denken we, want we hebben de kleine lettertjes niet gelezen (wie doet dat wel?). Van alle IMAX films is deze nou net uitgesloten van de Groupon. We willen hem wel heel graag zien, dus betalen dan maar het volle pond.

Daar hebben we absoluut geen spijt van! Wat een mooie film is dit en we willen nu allebei een baby olifant of orang oetan als huisdier (grapje natuurlijk, maar het lijkt me fantastisch om bij die "weeshuizen" te helpen). Ik ga die organisaties online opzoeken en eraan doneren. Veel te snel naar mijn smaak is de film weer voorbij.

We balen er wel een beetje van dat we onze Groupons niet hebben kunnen gebruiken, dus na kort overleg besluiten we op de Tornado Alley 3D film te wachten, zo'n drie kwartier later. Er is in het museum tenslotte genoeg te zien.

Als eerste lopen we door de juwelen en mineralen afdeling. Het is daar heel rustig, wat ongewoon is. We hebben uitgebreid de kans de Hope Diamant te bewonderen en alle andere sieraden, waaronder de mooie diadeem van Napoleons keizerin. Daarna leren we van alles over gesteente, vulkaan uitbarstingen en aardbevingen.

De Hope Diamant

De volgende tentoonstelling is een tijdelijke over mensenrassen. Ik bedenk me dat Kai die met zijn anthropologie studie wel interessant zal vinden. Ik heb alleen mijn telefoon mee om foto's mee te maken, dus wil er een daarvan naar hem sturen. Mijn telefoon staat op email en mijn oog valt op een email van iemand van het Alles Amerika forum met als titel "Schietpartij VT". Daar schrik ik enorm van!

Eerst denk ik nog dat het misschien een vraag is over de schietpartij van 2007 daar, dat komt weleens voor. Maar de afzender is een van de meer actieve forumleden. Met mijn hart in de keel bekijk ik zijn berichtje. Er is inderdaad weer een schietpartij bij Virginia Tech geweest.

Natuurlijk gaan mijn gedachten meteen in overdrive. Waar kan Katja zijn, is Rick hier al van op de hoogte? Ik sms beiden en Rick belt gelukkig meteen. Hij heeft net contact met Katja gehad en zij is veilig, maar wel op campus en dichtbij waar de schietpartij plaatsvond. Meer weet hij ook niet, maar hij klinkt net zo bezorgd als ik me voel.

Dan sms-t Katja dat ze in de gym (sportzaal) zit op "lockdown" (ingesloten, ze mogen nergens heen). Ze is heel aangedaan, want ze parkeerde haar auto in de garage, waar de politieagent is neergeschoten, nog geen tien minuten voor de moord. Ze mogen alleen sms-jes zenden, niet telefoneren en zijn verder van de buitenwereld afgesloten.

Het is zo onwerkelijk! Wat wil je dan gewoon dichtbij je kind zijn, zeg! Dat merken Rick en ik beiden. Maar we kunnen niets doen, behalve het nieuws in de gaten houden. Rick krijgt de updates van Virginia Tech en stuurt die aan mij door (er mocht maar een "ouder" emailadres ingeschreven worden).

Inge vraagt of het gaat en of ik nog wel naar de film wil. Ik ben blij met haar gezelschap, want anders zat ik maar alleen thuis. Ik voel me trillerig en het huilen staat nader dan het lachen, maar ik kan verder toch niets doen. Die film is juist de perfecte afleiding. Ik houd mijn telefoon wel vast op vibreren voor het geval er meer nieuws komt.

Tornado Alley is een heel andere film, dan Born to be Wild, maar wat zijn de echte IMAX films toch fantastisch. Het lijkt wel of je erin zit! Na deze film ben ik weer extra dankbaar, dat Christine en Chuck in de lente aan die heel erge F5 tornado zijn ontsnapt en dat ze nu een tornadoshelter hebben.

Zodra we buiten staan check ik mijn telefoon voor nieuws. Dat is er niet en Katja sms-t dat ze nog steeds vastzitten in de gym. Mijn angst (en later blijkt ook die van Rick) is dat ze straks alles vrijgeven zonder dat de dader is gepakt. Al is ze nu veilig in die sportzaal, ik ben pas gerust als ze weer veilig thuis is.

Deze week is het ook examenweek, dus al spanning genoeg voor de studenten. Zij kunnen dit er echt niet bij hebben. Gelukkig ziet de universiteit dat ook in en de examens voor morgen worden uitgesteld.

Inge en ik nemen in het metrostation afscheid en ik hoop dat we binnenkort weer wat kunnen ondernemen. Het was jammer dat de angst om Katja tussen onze leuke middag kwam, maar ik was blij dat zij er was. En de lunch en IMAX films waren super.

In de metro ben ik tijdelijk onbereikbaar, maar zodra we weer boven de grond komen is er goed nieuws. De lockdown wordt opgeheven. Men heeft bepaald dat de tweede dode de schutter was en zelfmoord heeft gepleegd. Katja weet er nog niets van.

Na de hele middag met een steen in mijn maag rond te hebben gelopen, kan ik nu wel huilen van opluchting. Katja is ook erg geschrokken en aangedaan. Haar auto staat net buiten het politielint. Gelukkig, want anders had ze die niet op kunnen halen.

Katja is met de ambulance een en ander gewend, maar moord is wel weer wat anders, dan zelfmoord, dat merk ik wel aan haar reacties. Als Katja, die gewoonlijk alles nogal van zich af kan laten glijden, al zo geschokt is, zullen de rest van de studenten ook wel erg aangedaan zijn. Hopelijk gaat dit geen effect hebben op de resultaten van de examens.

Als ik uit de metrotunnel kom bel ik ook Saskia, die graag wil dat ik haar en Aoife naar de sportschool breng. Even terugrollen in de strenge ouderrol, want ik was gisteren flink boos op haar. Ze negeerde mijn verzoeken tot opruimen constant, namelijk. Maar ze toont het juiste niveau van spijt, dus vooruit maar, ik rijd ze naar de sportschool (het verdient ook een vermelding dat al haar dingen inderdaad opgeruimd zijn).

Rick heeft zich vanmiddag ook flink zorgen gemaakt en wil lekker bij Jaipur gaan eten. Dat is Indiaas "comfort food" voor ons. Het is een heel goed Indiaas restaurant en mijn gerecht van gamba's in een yoghurt met mosterdzaad saus is om van te smullen. Het is fijn zo even samen met Rick te zijn, we zijn het erover eens dat we weer heel blij zullen zijn, als we volgende week weer compleet zullen zijn met zijn vijven.

Katja schrijft dat ze een interview heeft gehad met Vienna Patch. Zij wil vooral niet dat vanmiddag wordt vergeleken met het bloedbad van 2007. De universiteit heeft in dit geval wel heel erg goed gereageerd.

Helaas is er wel weer rouw, want de vermoorde politieagent hoorde bij de "Hokies" en laat een gezin met vijf kinderen achter. Zo verdrietig. Ik hoop dat we snel horen wie de dader was, een student of "gewoon" iemand, die de campus uitzocht om zijn ongenoegen te uiten.

Op het nieuws zie ik nu de beelden, die ik eerder vandaag niet zag. Eerstejaarsstudenten vonden de politieagent, dat vergeet je toch nooit meer. De tranen stromen nu even vrijelijk, die heb ik de hele dag ingehouden.